บทที่ 173: สามารถเปล่งประกายได้ทุกที่

เจิ้งเสวี่ยปินมองใบหน้าอ่อนวัยด้านข้างของเฉินเจี๋ย ความรู้สึกที่ซับซ้อนอย่างยากจะอธิบายได้พลุ่งพล่านอยู่ในใจ

เขาเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจของสำนักงานวิจัย เคยเดินทางไปตรวจสอบและทดสอบในหลายพื้นที่ และเคยพบกับผู้บริหารท้องถิ่นมากมาย ซึ่งบางคนก็เป็นเพียงจ้าวคั่ว ที่พูดได้แต่ทฤษฎี หรือบางคนก็เป็นพวกที่รู้แต่เรื่องความสัมพันธ์เท่านั้น

แต่ผู้บริหารอย่างเฉินเจี๋ย ที่สามารถยืนอยู่บนหอคอยสูงเพื่อออกแบบระบบที่ยอดเยี่ยม และยังสามารถก้มลงไปทำให้งานสำเร็จในพื้นที่จริงได้อย่างนี้ แทบจะหาได้ยากยิ่ง

เขาถามตัวเองว่า หากเขาต้องไปอยู่ในสถานะของเฉินเจี๋ย เผชิญหน้ากับวิกฤตฉุกเฉินอย่างแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น หรือความสัมพันธ์ผลประโยชน์ที่หยั่งรากลึกของเมืองอันอี๋ เขาคงไม่สามารถจัดการได้อย่างสบาย ๆ เช่นนี้ และอาจจะสับสนจนหัวเสียไปแล้วด้วยซ้ำ

เฉินเจี๋ยเปรียบเสมือนคนที่ทำงานในระดับรากหญ้ามาหลายสิบปี แต่มีสมองระดับสุดยอด