บทที่ 221: มารย่อมสูงหนึ่งศอก ธรรมะย่อมสูงหนึ่งวา

ความรู้สึกนี้เป็นความทรมานที่เจ้าหน้าที่ทำคดีแนวหน้าเหล่านี้ จะต้องเผชิญอยู่เพียงลำพังในยามค่ำคืน

เมื่อมองดูดวงตาที่ใสซื่อและจริงใจของเฉินเจี๋ย ที่ไม่ได้มีความสนใจแบบอยากรู้อยากเห็น จี้เหว่ยก็เงียบไปนาน

เขานึกถึงคืนหนึ่ง ในห้องสอบสวน ต่อหน้าอดีตผู้บังคับบัญชาที่เคยตบไหล่และฝากความหวังไว้กับเขา ซึ่งกำลังร่ำไห้และสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป

ในขณะนั้น ความรู้สึกที่พุ่งพล่านในใจของเขา ไม่ใช่ความปิติยินดีในชัยชนะ แต่เป็นความเศร้าโศกและความหนักอึ้งที่ยิ่งใหญ่และยากจะอธิบาย

“มีครับ” เสียงของจี้เหว่ยเผยความรู้สึกออกมาเป็นครั้งแรก