บทที่ 100 ของล้ำค่าแค่ไหนจะไปสู้ลูกสะใภ้ได้?

“คุณมาหาใคร?” ชายวัยกลางคนมองซ่งเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความสงสัย แววตาแฝงความระแวดระวัง

ซ่งเฉินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสุภาพ “สวัสดีครับคุณอา รบกวนถามหน่อยครับว่าที่นี่ใช่บ้านของ เจียงเถียนเถียน ไหมครับ?”

“เจียงเถียนเถียน? ไม่รู้จัก คุณคงมาผิดบ้านแล้วล่ะ” พอได้ยินชื่อ ‘เจียงเถียนเถียน’ ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกโรคจิตมาตามรังควานลูกสาวสุดที่รักของเขา

“อ้าว? ผิดเหรอครับ? ที่นี่ไม่ใช่ตึก 3 ห้อง 302 เหรอครับ?” ซ่งเฉินถอยหลังไปสองก้าว เงยหน้ามองเลขที่บ้านอีกครั้ง บนป้ายเขียนชัดเจนว่า ‘302’

“เลขที่บ้านน่ะถูกครับ คุณอาครับ หรือว่าคุณอาเพิ่งจะซื้อบ้านต่อมา หรือเช่าอยู่ครับ?”

นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ซ่งเฉินพอจะนึกออก พ่อแม่ของเจียงเถียนเถียนอาจจะเสียใจเรื่องลูกสาวมากจนทนอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมไม่ได้ เลยขายบ้านทิ้งไป

ชายวัยกลางคนเริ่มหงุดหงิด ถลึงตาใส่ซ่งเฉิน “พูดจาเลอะเทอะ! บ้านหลังนี้ฉันอยู่มาเป็นสิบปีแล้ว! ตกลงแกมาทำอะไรกันแน่เนี่ย ขืนยังเซ้าซี้อีกฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาก่อกวนนะโว้ย”

ในบ้านมีทั้งเมียทั้งลูกสาวอยู่ เขาเริ่มระแวงว่าไอ้หนุ่มนี่อาจจะมาดูลาดเลาเพื่อเตรียมก่อเหตุร้ายเหมือนในข่าวทีวี

“ใจเย็นๆ ครับคุณอา ผมมาตามหาคนจริงๆ คุณอารู้จัก เจียงต้าโหย่ว กับ หลี่เสี่ยวลี่ ไหมครับ?” ซ่งเฉินรีบอ้างชื่อพ่อแม่ของเจียงเถียนเถียน

ชายวัยกลางคนส่ายหน้ายืนยันคำเดิม “ไม่รู้จัก! ไปให้พ้นเลยนะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย”

ปัง!

พูดจบเขาก็กระแทกประตูปิดใส่หน้าซ่งเฉินทันที

ซ่งเฉินยืนมองประตูที่ปิดสนิท ถอนหายใจอย่างจนปัญญา เฮ้อ... กลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปซะงั้น

เพื่อความชัวร์ ซ่งเฉินลองไปเคาะประตูห้อง 301 ที่อยู่ติดกัน

คนที่มาเปิดประตูเป็นคุณยายท่าทางใจดี พอเห็นคนแปลกหน้าก็ยิ้มแย้มทักทาย “พ่อหนุ่ม มีธุระอะไรหรือจ๊ะ?”

“คุณยายครับ ผมรบกวนสอบถามหน่อยครับ เพื่อนบ้านห้อง 302 ข้างๆ แซ่เจียงหรือเปล่าครับ?” ซ่งเฉินก้มตัวลงคุยกับคุณยาย พยายามพูดช้าๆ ชัดๆ

คุณยายพยักหน้า “ใช่จ้ะ ข้างๆ แซ่เจียง พ่อหนุ่มเป็นญาติของเสี่ยวเจียงเหรอ?”

แซ่เจียงจริงๆ ด้วย? แต่ทำไมคุณลุงคนเมื่อกี้บอกว่าไม่รู้จักเจียงเถียนเถียนล่ะ?

สีหน้าของซ่งเฉินเคร่งเครียดขึ้น เขาถามย้ำ “คุณยายครับ เจ้าของบ้านผู้ชายชื่อ เจียงต้าโหย่ว ผู้หญิงชื่อ หลี่เสี่ยวลี่ และมีลูกสาวชื่อ เจียงเถียนเถียน ใช่ไหมครับ?”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่... เสี่ยวเจียงไม่ได้ชื่อนั้น” คุณยายโบกมือปฏิเสธ

“ยายจำได้ว่าเสี่ยวเจียงชื่อจริงคือ เจียงเซี่ยงเหวิน ส่วนลูกสาวเขาก็มีนะ ชื่อ เจียงซิ่วอวิ๋น หน้าตาสะสวยเชียวล่ะ”

“เข้าใจแล้วครับ สงสัยผมจะจำที่อยู่ผิดจริงๆ ขอบคุณมากนะครับคุณยาย ขอโทษที่รบกวนครับ” ซ่งเฉินฝืนยิ้มกล่าวลา

คุณยายโบกมืออย่างเป็นกันเอง “ไม่เป็นไรจ้ะ ลองไปหาดูดีๆ นะ เดี๋ยวก็เจอ”

พอเดินลงมาจากตึก ใบหน้าของซ่งเฉินก็ขรึมลงถนัดตา

เขามั่นใจว่ามาตามที่อยู่ที่เจียงเถียนเถียนให้ไว้เป๊ะๆ การที่ผลลัพธ์ออกมาแบบนี้มีความเป็นไปได้แค่สองทาง หนึ่งคือเจียงเถียนเถียนจำที่อยู่ผิด หรือสอง... เจียงเถียนเถียนไม่ได้มาจากโลกใบนี้

เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าห้อง 302 ก็แซ่เจียงเหมือนกัน แถมมีลูกสาวเหมือนกัน ซ่งเฉินให้น้ำหนักไปที่ข้อสองมากกว่า... โลกที่เธอจากมา อาจจะเป็น โลกคู่ขนาน กับโลกของเขา

ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง

ซ่งเฉินล้วงจดหมายของเจียงเถียนเถียนออกมาจากกระเป๋า แล้วถอนหายใจยาวด้วยความสงสาร ถ้าเธอรู้ความจริงข้อนี้ คงร้องไห้หนักกว่าเดิมแน่

แต่ในเมื่อนัดกันไว้สัปดาห์หน้า ตอนนี้เขายังบอกความจริงเธอไม่ได้ อย่างน้อยก็ให้เธอมีความสุขกับความหวังลมๆ แล้งๆ ไปอีกสักไม่กี่วันเถอะ

ซ่งเฉินกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ ว่างๆ ก็แวะไปหาสวี่หัวที่ร้าน

ส่วนทางด้านเจียงเถียนเถียนที่กองพลผลิตอวิ๋นถาน ก็เริ่มดำเนินการตามแผน ‘กว้านซื้อโสมป่า’ อย่างลับๆ

“จริงเหรอแม่หนู? ราคาโสมป่าในเมืองมันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ?” ป้าเถียน ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เจียงเถียนเถียนพยักหน้าทำท่าทางลึกลับ “จริงสิคะป้า หนูบังเอิญไปเจอมาตอนไปโรงพยาบาลในเมือง ในหมู่บ้านนี้หนูสนิทกับป้าที่สุด มีเรื่องดีๆ แบบนี้หนูต้องนึกถึงป้าเป็นคนแรกอยู่แล้ว ถ้าบ้านป้าไม่มี เดี๋ยวหนูค่อยไปลองถามคนอื่นดู”

คำพูดหวานหูของเจียงเถียนเถียนทำเอาป้าเถียนยิ้มแก้มปริ “นังหนูนี่นะ ปากหวานสมชื่อจริงๆ”

มิน่าล่ะในบรรดายุวปัญญาชนหน้าใหม่ นางถึงเอ็นดูเจียงเถียนเถียนที่สุด ก็แม่หนูนี่พูดจาน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เหมือนพวกคนอื่นที่ชอบทำท่าทางหยิ่งยโส โดยเฉพาะแม่ซุนชิงนั่น เชิดหน้าคอตั้งเหมือนหงส์ ทำตัวรังเกียจชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกนาง

เห็นแก่ที่แม่หนูมีน้ำใจ ป้าเถียนเลยกระซิบตอบเสียงเบา “พอดีเลย หลายปีก่อนลุงแกไปขุดเจอโสมป่าบนเขามาต้นหนึ่ง เคยเอาไปให้สถานีรับซื้อในอำเภอตีราคา เขาให้แค่ 20 หยวน มันกดราคากันเกินไป ป้าเลยเก็บไว้กินเองดีกว่า”

“แต่นี่เจ้าต้าจู้ลูกชายคนโตป้าก็ถึงวัยต้องแต่งงานแล้ว ที่บ้านกำลังร้อนเงิน ถ้าหนูช่วยขายได้ราคาดีๆ ป้าคงต้องขอบคุณหนูยกใหญ่เลยล่ะ”

“ว้าว! บ้านป้ามีจริงๆ ด้วย ดีจังเลยค่ะ!” เจียงเถียนเถียนแสร้งทำเป็นตื่นเต้น

ความจริงเป้าหมายหลักที่เธอมาหาป้าเถียน ไม่ใช่จะมาขอซื้อโสม แต่กะจะให้ป้าเถียนเป็น ‘หน้าม้า’ ช่วยกระจายข่าว เพราะเธอไม่สนิทกับชาวบ้านคนอื่น กลัวพวกเขาจะไม่ไว้ใจ แต่ถ้ามีป้าเถียนช่วยพูด อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น

แต่ไม่นึกเลยว่าป้าเถียนจะมีของดีซ่อนอยู่จริงๆ ถือเป็นลาภลอยชั้นดี

“รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวป้าไปหยิบมาให้ดู” พูดจบป้าเถียนก็เดินหายเข้าไปในห้องนอน

ไม่นานนางก็กลับมาพร้อมกล่องไม้ใบเก่า “เอ้านี่ ลองดูสิ อายุตั้ง 20 ปีเชียวนะ อย่างต่ำๆ ก็น่าจะได้สัก 70-80 หยวนมั้ง”

เจียงเถียนเถียนมองโสมป่าในกล่อง สภาพสมบูรณ์มาก รากฝอยอยู่ครบทุกเส้น ฝีมือการขุดประณีตกว่ามือสมัครเล่นอย่างเธอแบบเทียบไม่ติด

“จริงค่ะป้า สภาพสวยขนาดนี้ ขาย 80 หยวนได้สบายๆ ไม่มีปัญหาเลยค่ะ” เจียงเถียนเถียนคอนเฟิร์ม

ขนาดของเธอที่สภาพเยินกว่านี้ อายุน้อยกว่านี้ ยังขายได้ตั้ง 60 หยวน

ป้าเถียนตาโตด้วยความดีใจ “สหายเจียงพูดจริงนะ? ขายได้ 80 หยวนจริงนะ?”

เมื่อกี้แกแค่พูดตัวเลขส่งๆ ไปงั้นแหละ ใจจริงได้สัก 50-60 หยวนแกก็จุดธูปไหว้เจ้าแล้ว ถ้าได้ 80 หยวนจริงๆ ค่าสินสอดทองหมั้นลูกชายคนโตก็ครบพอดี!

จะว่าเสียดายของไหม ก็เสียดายแหละ... แต่โสมป่าที่ว่าล้ำค่า จะไปสู้ลูกสะใภ้ที่เป็นคนเป็นๆ ได้ยังไง จริงไหม?