บทที่ 99 ไฝแดง

ทันทีที่กลับถึงโลกปัจจุบัน สิ่งแรกที่ซ่งเฉินทำคือตรวจสอบมุกไม้บนข้อมือ

ความจริงเขาเริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ตั้งแต่อยู่ในตรอกนั้นแล้วว่ามุกไม้หายไป แต่ตอนนั้นอยู่ต่อหน้าเจียงเถียนเถียน จะให้ก้มลงพิจารณาก็ดูไม่เหมาะ บวกกับเขายังสัมผัสได้ว่ามิติมุกไม้ยังคงเชื่อมต่อกับจิตอยู่ เลยอดทนรอจนกลับมาถึงบ้าน

ซ่งเฉินถลกแขนเสื้อขึ้นดู ก็พบว่าบนข้อมือเหลือเพียงเชือกสีแดงเปล่าๆ ส่วนตำแหน่งที่เคยมีมุกไม้อยู่นั้น บัดนี้ปรากฏ ‘ไฝแดง’ ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวขึ้นมาแทนที่

ซ่งเฉินลองใช้นิ้วชี้ถูไฝเม็ดนั้นเบาๆ ด้วยความอยากรู้ ไม่มีความรู้สึกเจ็บหรือคัน ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขามาตั้งแต่เกิด

“มหัศจรรย์จริงแฮะ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องกลัวว่ามุกจะหล่นหายอีกแล้ว” ใบหน้าของซ่งเฉินฉายแววยินดี

น่าเสียดายที่เขาเพิ่งจะมานึกถึงความเป็นไปได้นี้ ไม่งั้นคงค้นพบฟังก์ชันใหม่ของมุกไม้ไปตั้งนานแล้ว

เมื่อมั่นใจว่าการที่มุกกลายเป็นไฝแดงไม่มีผลกระทบด้านลบ ซ่งเฉินจึงแกะเชือกแดงออกจากข้อมือ

ในเมื่อมุกไม้หลอมรวมเข้ากับร่างกายกลายเป็นไฝแดงไปแล้ว เชือกเส้นนี้ก็หมดความจำเป็น

แต่จะให้ทิ้งก็ตัดใจไม่ลง เขาจึงหาตลับเล็กๆ มาเก็บมันไว้อย่างดี

อีกด้านหนึ่ง เจียงเถียนเถียนรีบจ้ำอ้าวแข่งกับเวลา จนในที่สุดก็กลับมาถึงกองพลผลิตอวิ๋นถานก่อนฟ้ามืด

เธอมาถึงบ้านพักยุวปัญญาชน (จือชิงเตี่ยน) ทันมื้ออาหารเย็นพอดี พอเห็นเธอเดินเข้ามา ทุกคนก็หยุดตะเกียบ เงยหน้าขึ้นมอง

โดยเฉพาะ หลี่จวิน สายตาเขาแทบจะพุ่งเข้าไปสิงร่างเธอ “สหายเถียน... เอ้ย สหายเจียง! กลับมาแล้วเหรอครับ ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม มานั่งกินด้วยกันสิครับ”

เห็นท่าทีพินอบพิเทาเอาอกเอาใจของหลี่จวิน ซุนชิง ก็รู้สึกเปรี้ยวในปาก (หึง) ขึ้นมาทันที เธอแค่นเสียงเหน็บแนม “เหอะ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนบางคนที่เพิ่งนึกทางกลับบ้านได้ หายหัวไปไหนมาตั้งสองวันก็ไม่รู้ หน้าไม่อายคนเดียวไม่ว่า อย่าทำชื่อเสียงบ้านพักยุวปัญญาชนเราเสียก็แล้วกัน”

สิ้นประโยค คนอื่นๆ ต่างพากันส่งสายตาเอือมระอา ประมาณว่า ‘เอาอีกแล้ว’ เพราะรู้ดีว่าซุนชิงจ้องจับผิดเจียงเถียนเถียนเป็นประจำ

“เธอเห่าอะไรของเธอ? ฉันลางานไปหาหมอที่โรงพยาบาลในเมืองอย่างถูกต้อง หัวหน้ากองพลเป็นคนเซ็นใบลาให้เองกับมือ ในสายตาเธอฉันไปมั่วซั่วเหรอ? ถามจริงเถอะ เธอมีปัญหากับฉัน หรือมีปัญหากับหัวหน้ากองพลกันแน่?” เจียงเถียนเถียนไม่ใช่คนยอมคน ตอกกลับทันควัน

ซุนชิงตบโต๊ะปัง เถียงเสียงแข็ง “อย่ามาโยงมั่วซั่วนะ! ฉันด่าเธอคนเดียว เกี่ยวอะไรกับหัวหน้ากองพล!”

เธอรู้ทันว่านังเจียงเถียนเถียนมันร้าย ชอบชักแม่น้ำทั้งห้าโยงเข้าหาผู้ใหญ่เพื่อให้เธอซวย แต่ฝันไปเถอะ เธอไม่หลงกลหรอก

“งั้นสรุปเธอไม่ชอบขี้หน้าฉันตรงไหน ก็พูดออกมาตรงๆ ให้ทุกคนได้ยินสิ” เจียงเถียนเถียนปรายตามองยิ้มๆ อย่างท้าทาย

ซุนชิงสะอึก หน้าแดงก่ำเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ ไม่รู้ว่าโกรธหรืออาย

แม้เจียงเถียนเถียนจะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ทุกคนในที่นี้รู้ดีว่าทำไมซุนชิงถึงจ้องเล่นงานเธอ ก็เพราะ ‘น้ำผึ้งขม’ อย่างหลี่จวินนั่นแหละ

ใครๆ ก็ดูออกว่าซุนชิงชอบหลี่จวิน แต่หลี่จวินดันไปชอบเจียงเถียนเถียน ซุนชิงเลยพาลมาลงที่เจียงเถียนเถียนตลอด

น่าเสียดายที่ ท่านอ๋องมีใจแต่นางไม้ไร้รัก เจียงเถียนเถียนเย็นชากับหลี่จวินมาตลอด แทบจะไม่คุยด้วยถ้าไม่จำเป็น หลี่จวินก็เหมือนหาบไม้คานร้อนอยู่ฝั่งเดียว (รักเขาข้างเดียว) แต่ซุนชิงดันหน้ามืดตามัวมองไม่เห็นความจริงข้อนี้

บรรยากาศเริ่มมาคุ จ้าวเซี่ย (พี่เซี่ย) จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เถียนเถียน พี่เก็บกับข้าวไว้ให้เธอชุดหนึ่ง อุ่นอยู่ในหม้อแน่ะ เดี๋ยวพี่ไปยกมาให้นะ”

“ขอบคุณค่ะพี่เซี่ย พอดีฉันมีกับข้าวห่อกลับมาจากภัตตาคารรัฐบาลด้วย ถ้าไม่รังเกียจก็เอามาอุ่นกินด้วยกันนะคะ” เจียงเถียนเถียนพูดด้วยรอยยิ้ม

จ้าวเซี่ยรับกล่องข้าวมาเปิดดู พอเห็นของข้างในก็ตาโต “เถียนเถียน... ทำไมเนื้อเยอะขนาดนี้?”

แม้จะเป็นของเหลือ แต่ปริมาณเนื้อไม่ใช่น้อยๆ กะด้วยสายตาอย่างต่ำก็ครึ่งจิน

เธอไม่คิดว่าเจียงเถียนเถียนจะมีปัญญาซื้อกินเอง เพราะเมื่อวานก่อนจะเข้าเมือง เจ้าตัวยังมาขอยืมเงินเธอ 2 หยวนอยู่เลย

แถมจะกินเนื้อไม่ใช่แค่มีเงินก็ซื้อได้ ต้องมีตั๋วเนื้อด้วย ยัยหนูตะกละคนนี้ละเมอเพ้อพกอยากกินเนื้อแทบทุกคืน ถ้ามีตั๋วจริง คงแอบไปกินในอำเภอนานแล้ว

“วันนี้ฉันบังเอิญเจอเพื่อนในเมืองน่ะค่ะ เขาเลี้ยงข้าวเที่ยงที่ภัตตาคาร นี่เป็นของที่กินไม่หมด... เอ่อ... ถ้าพี่เซี่ยรังเกียจของเหลือ เดี๋ยวฉันเอาไปอุ่นกินเองก็ได้ค่ะ”

เจียงเถียนเถียนเกาหัวแก้เขิน หน้าแดงระเรื่อ เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต การเอาของกินเหลือมาแจกคนอื่นฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

จ้าวเซี่ยรู้นิสัยรุ่นน้องคนนี้ดี จึงโบกมือยิ้มๆ “โธ่ จะรังเกียจได้ไง ได้กินเนื้อถือเป็นลาภปากจะตายไป ดีใจไม่ทันสิไม่ว่า”

คนอื่นแม้มองไม่เห็นกับข้าวในกล่อง แต่แค่ได้ยินบทสนทนาก็หูผึ่ง จินตนาการกลิ่นหอมของเนื้อลอยมาแตะจมูก

หลิวพ่านเอ๋อร์ ที่นั่งข้างซุนชิงตาเป็นประกาย วางตะเกียบแล้วปรี่เข้าไปหาจ้าวเซี่ยทันที “พี่เซี่ย ฉันช่วยอุ่นให้นะ ฉันทำเร็ว แป๊บเดียวก็ได้กินแล้ว”

จ้าวเซี่ยรู้ทันความโลภของหลิวพ่านเอ๋อร์ แต่เจ้าของอาหารคือเจียงเถียนเถียน เธอตัดสินใจเองไม่ได้ จึงหันไปมองหน้าเจ้าของเพื่อขอความเห็น

“ให้พ่านเอ๋อร์ช่วยเถอะค่ะพี่เซี่ย อุ่นเสร็จแล้วจะได้แบ่งกันกินทุกคน” เจียงเถียนเถียนพูดอย่างใจกว้าง

ลำพังเธอคนเดียวคงกินไม่หมด ขืนเก็บไว้พรุ่งนี้ก็คงบูด สู้เอามาซื้อน้ำใจคนอื่นดีกว่า

หลิวพ่านเอ๋อร์มองกล่องข้าวในมือจ้าวเซี่ยพลางเลียริมฝีปาก ฉีกยิ้มประจบ “เถียนเถียน เธอนี่ใจป้ำจริงๆ”

“นั่นสิ วันนี้พวกเรามีลาภปากแล้ว”

“สหายเจียงนิสัยดีจริงๆ มีของดีก็ไม่หวง ไว้ฉันมีอะไรดีๆ จะแบ่งให้สหายเจียงบ้างนะ”

เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่ แต่มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมา

“ชิ! วิเศษวิโสตรงไหน ก็แค่เศษเดนที่เขากินเหลือ ยังจะหน้าด้านหิ้วกลับมาแจก คิดว่าพวกเราเป็นขอทานหรือไง” ซุนชิงเบะปาก มองบนใส่เจียงเถียนเถียน

เธอแค่ตั้งใจจะแขวะคู่ปรับตามความเคยชิน แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดนี้กราดยิงใส่ทุกคนในวงข้าว

สายตาของจ้าวเซี่ยเปลี่ยนเป็นคมกริบ ถุย! นังปากเสีย ว่าใครเป็นขอทานฮะ?

หลิวพ่านเอ๋อร์เองก็หน้าตึง หันไปพูดเสียงเย็น “ซุนชิง เถียนเถียนเขาหวังดีแบ่งเนื้อให้กิน ถ้าเธอไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ไม่เห็นต้องพูดจาถากถางกันแบบนี้”

“ชะ... ใช่! ไม่กินก็ไม่กิน ใครจะไปอยากกินเศษอาหารพรรค์นั้น!” ซุนชิงเชิดหน้าขึ้น ฮึดฮัดกลบเกลื่อนความอาย

คนอื่นต่างส่ายหน้า ไม่มีใครอยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอ

หลิวพ่านเอ๋อร์มือไม้คล่องแคล่ว แป๊บเดียวก็อุ่นกับข้าวเสร็จ กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง ทำเอาทุกคนต้องลอบกลืนน้ำลาย

เจียงเถียนเถียนคีบหมูสามชั้นน้ำแดงชิ้นโตให้จ้าวเซี่ยกับหลิวพ่านเอ๋อร์คนละชิ้น แล้วหันไปบอกคนอื่นๆ ยิ้มๆ “ใครอยากกินคีบเองเลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ”

พอเจ้าภาพอนุญาต ทุกคนก็ไม่รักษามาดอีกต่อไป ตะเกียบหลายคู่พุ่งลงไปในชามอย่างพร้อมเพรียง

ซุนชิงได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนพยาธิในท้องร้องระงม แต่ไม่มีใครส่งทางลง (บันได) ให้เธอสักคน เธอได้แต่นั่งมองตาปริบๆ แล้วส่งสายตาอาฆาตแค้นไปที่เจียงเถียนเถียน

ฝากไว้ก่อนเถอะ!