บทที่ 98 แม่ค้าคนกลาง

ณ ภัตตาคารของรัฐ

ซ่งเฉินกวาดสายตาดูเมนูบนกระดานดำ แล้วสั่งอาหารทุกอย่างที่มีในวันนี้ พร้อมข้าวสวยสองถ้วย

เจียงเถียนเถียนมองรายการอาหารยาวเหยียดแล้วอ้าปากพะงาบๆ “สั่งเยอะขนาดนี้ เราสองคนจะกินหมดเหรอคะ?”

“ไม่เป็นไร กินไม่หมดก็ห่อกลับ” ซ่งเฉินตอบเรียบๆ แล้วเดินไปนั่งที่มุมหนึ่งของร้าน

ความจริงแล้วกับข้าว 6 อย่างสำหรับสองคนก็ไม่ได้ถือว่าเยอะเวอร์วังอะไร

ต้องเข้าใจก่อนว่าภัตตาคารในยุคนี้ไม่ได้เหมือนร้านอาหารตามสั่งในยุคปัจจุบันที่อยากกินอะไรก็สั่งได้ เมนูแต่ละวันขึ้นอยู่กับว่าพ่อครัวหาวัตถุดิบอะไรมาได้ วันไหนดวงดีก็ได้กินเนื้อ วันไหนดวงกุดก็ซดน้ำแกงใสๆ ไป

เจียงเถียนเถียนแอบดีดลูกคิดในใจคำนวณราคาอาหารทั้ง 6 จาน แล้วล้วง ธนบัตร 10 หยวน ออกมาส่งให้ซ่งเฉิน

“นี่คืออะไร?” ซ่งเฉินเลิกคิ้วถาม

“ค่าข้าวเมื่อกี้ค่ะ รวมทั้งหมด 2 หยวน 6 เหมา คุณเป็นคนออกตั๋วอาหารกับตั๋วเนื้อแล้ว ส่วนเงินสดฉันขอเป็นคนจ่ายเองค่ะ” เจียงเถียนเถียนพูดอย่างจริงจัง

ซ่งเฉินไม่รู้จะชมความซื่อสัตย์หรือจะด่าความ ‘จนแต่เจ๋ง’ ของเธอดี เงินก็ไม่ค่อยจะมี ยังจะมาทำป๋าเลี้ยงข้าวเขาอีก

“ไม่ต้องหรอก มื้อนี้ผมเลี้ยง อย่าเพิ่งปฏิเสธ คุณก็น่าจะรู้ว่าเงินแค่นี้ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงหรอก”

“เอ่อ... ก็ได้ค่ะ งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ ไว้ฉันรวยเมื่อไหร่จะเลี้ยงคืน” เจียงเถียนเถียนคิดดูแล้วซ่งเฉินพูดถูก เธออย่ามาทำตัวหน้าใหญ่ใจโตดีกว่า

เงิน 2 หยวน 6 เหมา ฟังดูไม่เยอะ แต่ถ้าอยู่ที่ชนบท เงินจำนวนนี้ซื้อไข่กินได้เป็นสองเดือนเชียวนะ

เนื่องจากยังเช้าอยู่ ลูกค้าในร้านจึงยังบางตา อาหารเลยถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

เจียงเถียนเถียนจ้องมองชาม หมูสามชั้นน้ำแดง สีสวยมันวาวตรงหน้า น้ำลายสอจนแทบจะไหลย้อยมุมปาก

ฮือๆๆ... ในที่สุดก็ได้กินเนื้อแบบจุกๆ สักที!

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตั้งแต่ข้ามภพมา เธอได้กินเนื้อไปแค่ 2 ครั้งถ้วน

ครั้งแรกคือก่อนวันเดินทาง พ่อแม่ใจร้ายทำกับข้าวเลี้ยงส่งแบบเสียไม่ได้ เธอได้กินหมูแผ่นบางๆ ไปแค่ 2 ชิ้น ครั้งที่สองคือที่บ้านพักยุวปัญญาชน คนเยอะแย่งกันกิน ตะเกียบเธอไวปานวอกยังคีบมาได้แค่ 3 ชิ้น

การที่มีหมูน้ำแดงชามเบ้อเริ่มวางอยู่ตรงหน้าแบบนี้... มันคือความฝันชัดๆ

“มองอะไรอยู่ หิวไม่ใช่เหรอ กินสิ” ซ่งเฉินเห็นเธอนั่งนิ่ง จึงใช้ตะเกียบกลางคีบหมูชิ้นโตใส่ชามให้

เจียงเถียนเถียนยิ้มแก้มปริ “กินค่ะ! กินเดี๋ยวนี้เลย!”

เธอคีบหมูเข้าปาก กัดลงไปคำแรก รสสัมผัสของมันหมูที่ละลายในปากผสมกับเนื้อแดงนุ่มชุ่มฉ่ำ รสชาติเข้มข้นกลมกล่อมกระจายไปทั่วลิ้น

“อร่อย... อร่อยน้ำตาไหลเลย” เจียงเถียนเถียนทำหน้าฟินสุดขีด ดวงตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ซ่งเฉินเห็นเธอกินอย่างมีความสุขก็ลองคีบมาชิมบ้าง “อืม ใช้ได้เลย”

รสชาติสูสีกับร้านที่เมือง C แต่มีเอกลักษณ์ต่างกันนิดหน่อย ของที่นี่สีเข้มกว่า รสจัดจ้านกว่า กลิ่นเครื่องเทศแรงกว่า ส่วนที่เมือง C เนื้อสัมผัสจะนุ่มละมุนกว่า

นอกจากหมูน้ำแดง บนโต๊ะยังมีตับหมูผัดกระเทียม, ซี่โครงหมูน้ำแดง, แกงจืดเต้าหู้ทอดวุ้นเส้น, ผัดผักรวมมิตร (ตี้ซานเซียน), และมันฝรั่งผัดเส้น

เจียงเถียนเถียนที่ปกติในโลกปัจจุบันไม่แตะเครื่องในหมู วันนี้กลับฟาดตับผัดกระเทียมอย่างเอาเป็นเอาตาย

นาทีนี้มีให้กินก็บุญแล้ว ตับหมูก็ถือเป็นเนื้อสัตว์ ดีกว่าต้องไปกินผักป่าขมๆ ที่ชนบทตั้งเยอะ

ไม่นานข้าวในชามเธอก็หมดเกลี้ยง ซ่งเฉินสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มคีบกับข้าวช้าลง จึงถามอย่างรู้ใจ “เอาข้าวเพิ่มอีกชามไหม?”

“ได้เหรอคะ?” เจียงเถียนเถียนรีบกลืนมันฝรั่งลงคอ กะพริบตาปริบๆ อย่างเขินอาย

เธอรู้สึกว่าตัวเองกินจุเกินงาม ขนาดซ่งเฉินที่เป็นผู้ชายตัวโตยังกินไปแค่ชามเดียว แต่กระเพาะเธอมันขาดแคลนน้ำมันมานาน ร่างกายมันเลยเรียกร้อง

“ได้สิ ชามเดียวพอไหม หรือจะเอาสอง?” ซ่งเฉินยิ้มขำ

“ชามเดียว... ชามเดียวพอค่ะ!”

สรุปแล้วทั้งคู่ก็กินไม่หมด เหลือกับข้าวประมาณ 1 ใน 3

ซ่งเฉินเดินไปขอ กล่องข้าวอลูมิเนียม จากพนักงานมาใบหนึ่ง แล้วเทกับข้าวที่เหลือทั้งหมดใส่ลงไป

เขาวางกล่องข้าวไว้ที่มุมโต๊ะ “ถ้าไม่รังเกียจ เอาไปกินเป็นมื้อเย็นสิ”

“ไม่รังเกียจค่ะ! ไม่รังเกียจเลย!” เจียงเถียนเถียนส่ายหน้าดิก

“แต่กล่องข้าวใบนี้... คงเอามาคืนลำบากหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไร ยกให้เลย” ซ่งเฉินตอบอย่างใจป้ำ

เจียงเถียนเถียนยิ้มแฉ่ง “งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ”

เธอรู้แล้วว่าซ่งเฉินรวยจริง เศษเงินแค่นี้เขาไม่เก็บมาใส่ใจหรอก งั้นเธอก็ขอเกาะใบบุญกินฟรีหน่อยแล้วกัน

“จริงสิ โสมป่าเมื่อเช้า คุณขุดเองกับมือเลยเหรอ?” ซ่งเฉินถามด้วยความอยากรู้

เมื่อเช้ายังไม่รู้จักกันดี เขาเลยไม่ได้ละลาบละล้วงถาม

“ใช่ค่ะ ขุดเองกับมือเลย หาอยู่ตั้งอาทิตย์กว่าแน่ะ” พอนึกถึงความลำบากตอนเข้าป่า เจียงเถียนเถียนก็น้ำตาตกใน

โสมป่าไม่ใช่ผักกาดขาวที่จะหาเจอได้ง่ายๆ ไม่งั้นชาวบ้านคงเลิกทำนาไปขุดโสมกันหมดแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะถังแตกจริงๆ เธอไม่มีทางเอาชีวิตไปเสี่ยงในป่าลึกแบบนั้นแน่ เกือบตายมาแล้วด้วย

“แล้วที่คุณบอกว่าจะหามาเพิ่มได้ หมายความว่าจะกลับเข้าไปหาในป่าอีกเหรอ?” ซ่งเฉินขมวดคิ้ว ไม่เห็นด้วยที่เธอจะเอาชีวิตไปทิ้ง “ถ้าคุณร้อนเงิน ผมให้ยืมก่อนได้นะ ค่อยๆ ผ่อนคืนทีหลังก็ได้”

เจียงเถียนเถียนรีบปฏิเสธพัลวัน “บ้าเหรอคะ! ฉันไม่กล้ากลับไปแล้วค่ะ ครั้งที่แล้วเกือบหัวใจวายตาย ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้ว จ้างให้ก็ไม่ไป!”

“จริงๆ แล้ว... ฉันกะว่าจะ รับซื้อต่อ จากชาวบ้านในหมู่บ้าน แล้วเอามาขายต่อให้คุณ กินส่วนต่างนิดหน่อยน่ะค่ะ แหะๆ...” เจียงเถียนเถียนหัวเราะแห้งๆ

พูดง่ายๆ คือเธอจะเป็น ‘ยี่ปั๊ว’ นั่นเอง

แต่ถึงจะเป็นคนกลาง เธอก็ให้ราคาดีกว่าสถานีรับซื้อของรัฐตั้งเยอะ เงิน 10-20 หยวนที่เพิ่มขึ้นมา สำหรับชาวบ้านบางคนมันคือเงินเก็บทั้งปีเลยนะ

ซ่งเฉินฟังแผนการแล้วก็พยักหน้าชม “ไอเดียดีนี่ แล้วทุนตั้งต้นพอเหรอ? ถ้าไม่พอผมวางมัดจำให้ก่อนได้นะ”

เจียงเถียนเถียนตาโตเป็นไข่ห่าน “จริงเหรอคะ? คุณไม่กลัวฉันเชิดเงินหนีเหรอ?”

“ฮะๆๆ กล้าหนีเหรอ? อย่าลืมสิว่าคุณยังรอให้ผมไปส่งจดหมายให้อยู่นะ”

“เอ้อ... จริงด้วยแฮะ”

เจียงเถียนเถียนไม่กล้าหนีหรอก เธอออกจะกลัวว่าซ่งเฉินจะไม่กลับมาหาเธอซะมากกว่า

“งั้นตกลงตามนี้นะ ผมให้ทุนไปก่อน 200 หยวน คุณรับซื้อมาให้ได้มากที่สุด ผมให้ค่านายหน้าต้นละ 10 หยวน” พูดจบซ่งเฉินก็ควักปึกธนบัตรออกมาวางบนโต๊ะ

เจียงเถียนเถียนไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ เดิมทีเธอกำลังกลุ้มใจเรื่องเงินทุนหมุนเวียน กะว่าจะวางมัดจำชาวบ้านไว้ก่อนแล้วค่อยเอาของมาขาย แต่นี่มีนายทุนใหญ่มาซัพพอร์ต งานก็ง่ายขึ้นเยอะเลย