บทที่ 97 กลับไปไม่ได้

เจียงเถียนเถียนรู้สึกว่าฝ่ามือของเธอว่างเปล่า...

เธอรีบลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ในตรอกเปลี่ยวแห่งเดิม แต่ซ่งเฉินที่ยืนอยู่ข้างกายเมื่อครู่ กลับหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มรสชาติของคำว่า ‘ความหวังพังทลาย’ มันเจ็บปวดและทรมานอย่างนี้นี่เอง

เมื่อซ่งเฉินข้ามเวลากลับมายังยุค 70 อีกครั้ง ภาพที่เห็นคือเด็กสาวที่นั่งยองๆ กอดเข่าเอาหน้าซุกหว่างขา ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ

แม้จะไม่มีเสียงร้องไห้เล็ดลอดออกมา แต่เขารู้ดีว่าเธอกำลังร้องไห้อย่างหนัก

“เอ่อ... หยุดร้องเถอะคุณ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะนึกว่าผมรังแกคุณนะ” ซ่งเฉินพยายามใช้น้ำเสียงทีเล่นทีจริงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ และทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

ได้ผล... เจียงเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมาจริงๆ ดวงตาแดงก่ำบวมช้ำ ขนตายังมีหยดน้ำตาเกาะพราว

ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววตัดพ้อและน้อยใจสุดขีด “ซ่งเฉิน... ฉันกลับไปไม่ได้... ทำยังไงดี ฮือๆ... ฉันคิดถึงพ่อกับแม่...”

พูดได้แค่นั้น เธอก็สะอื้นไห้ออกมาเบาๆ ดูน่าสงสารเหมือนลูกหมาเปียกฝนที่ไร้ทางไป

ซ่งเฉินเกิดความสงสารจับใจ เขาเดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณกลับไปไม่ได้ แต่ผมกลับได้นี่ครับ... เอาอย่างนี้ไหม ผมจะเป็นธุระนำ ‘ข่าวสาร’ ไปบอกพวกเขาให้เอง ถึงแม้ชาตินี้อาจจะไม่ได้เจอกันอีก แต่อย่างน้อยให้พวกท่านรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่และสบายดีในโลกใบนี้”

“ทำได้จริงๆ เหรอคะ? คุณจะช่วยไปหาพ่อแม่ฉันจริงๆ เหรอ?” เจียงเถียนเถียนกะพริบตาไล่น้ำตา จ้องหน้าซ่งเฉินเขม็งเพื่อค้นหาความจริงใจ

เธอรู้ดีว่าการทำแบบนี้ซ่งเฉินต้องแบกรับความเสี่ยง ความลับของเขาอาจรั่วไหลได้

ใจจริงเธออยากจะขอร้องเขาเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นฝ่ายเสนอตัวก่อน

ซ่งเฉินเองก็คิดรอบคอบแล้ว ในเมื่อช่วยพาตัวกลับไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยส่งข่าวให้พ่อแม่เธอคลายกังวลก็ยังดี ถือซะว่า ทำบุญ สั่งสมกุศล เผื่อชาติหน้าจะได้เกิดเป็นลูกเศรษฐีกับเขาบ้าง

“คุณบอกที่อยู่บ้านมา แล้วเขียนจดหมายสักฉบับ ผมจะเอาไปส่งให้ถึงมือพ่อแม่คุณเลย”

ลำพังแค่คำบอกเล่าปากเปล่า พ่อแม่เธอคงไม่เชื่อ ดีไม่ดีจะหาว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋น แต่ถ้ามีจดหมายลายมือลูกสาวแท้ๆ ยังไงก็ต้องจำได้

เจียงเถียนเถียนพยักหน้ารัวๆ “ได้ค่ะ! ได้! ฉันจะไปซื้อกระดาษกับปากกาที่สหกรณ์เดี๋ยวนี้แหละ คุณรอตรงนี้นะคะ ห้ามไปไหนนะ! เดี๋ยวฉันรีบมา!”

พูดจบเธอก็ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาป้อยๆ แล้ววิ่งตื๋อไปยังทิศทางของสหกรณ์ทันที

ซ่งเฉินมองตามหลังเธอแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ บทจะเศร้าก็เศร้า บทจะไปก็ไปไวปานวอก สมกับเป็นเด็กมหาลัยฯ วัยรุ่นใจร้อนจริงๆ

แต่ในเมื่อเธวิ่งไปแล้ว เขาก็คงต้องรอ

ผ่านไปยี่สิบนาที นานจนซ่งเฉินเริ่มหงุดหงิด เจียงเถียนเถียนถึงวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาพร้อมสมุดและปากกา

“รอนานไหมคะ? ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันหาสหกรณ์ไม่เจอน่ะค่ะ” เธอหอบหายใจแฮกๆ หน้าแดงซ่านจากการวิ่ง

ซ่งเฉินโบกมือ “ไม่เป็นไร เขียนเถอะ ว่าแต่จะหาที่เขียนดีๆ ไหม? ตรงนี้ไม่มีโต๊ะนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เขียนบนกำแพงนี่แหละ” เจียงเถียนเถียนยิ้มกว้าง ทาบสมุดลงบนผนังกำแพง แล้วเริ่มจรดปากกา

มีเรื่องราวมากมายที่เธออยากบอกพ่อแม่ แต่พอลงมือเขียนจริงๆ กลับเรียบเรียงไม่ถูก สุดท้ายเธอจึงเขียนเพียงข้อความสั้นๆ เพื่อแจ้งว่าเธอปลอดภัยดี และทิ้ง รหัสลับ ที่มีแค่เธอกับพ่อแม่เท่านั้นที่รู้ไว้ท้ายจดหมายเพื่อยืนยันตัวตน

ซ่งเฉินรับกระดาษแผ่นบางมาดู แล้วเลิกคิ้ว “แค่นี้เองเหรอ? ไม่เขียนเยอะกว่านี้หน่อยล่ะ?”

“แค่นี้พอแล้วค่ะ... รู้มากไปพวกท่านก็จะยิ่งเป็นห่วงเปล่าๆ” เจียงเถียนเถียนขมวดคิ้ว แววตาหม่นลง

ครอบครัวเธอฐานะปานกลาง แต่เธอเป็นลูกคนเดียวที่ถูกประคบประหงมมาตลอด ถ้าพ่อแม่รู้ว่าเธอต้องมาตกระกำลำบากในยุค 70 คงกินไม่ได้นอนไม่หลับ สู้ไม่บอกรายละเอียดจะดีกว่า

อีกอย่าง... เจียงเถียนเถียนมีลางสังหรณ์แปลกๆ ที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับร่างเดิมของเธอในโลกนู้น...

ซ่งเฉินพับจดหมายเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ตบเบาๆ สองที “โอเค วางใจได้ ผมส่งให้ถึงมือแน่นอน”

“เอ่อ... ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?” เจียงเถียนเถียนถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ว่ามาสิ”

“คุณมาอยู่ที่ยุคนี้... เคยไปตามหาครอบครัวตัวเองบ้างไหมคะ?” แววตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ซ่งเฉินส่ายหน้า “ไม่เคย”

เจียงเถียนเถียนขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะคะ? มีโอกาสดีขนาดนี้ คุณไม่อยากช่วยให้พวกเขาสุขสบายขึ้นหน่อยเหรอ?”

ขนาดเธอเองยังเคยแอบคิดอยากไปตามหาปู่ย่าตายายเลย ติดที่ว่าลำพังตัวเองยังเอาไม่รอด เลยไม่มีปัญญาไปช่วยใคร ถ้าเธอมีความสามารถแบบซ่งเฉิน เธอคงแอบเอาเงินไปให้พวกท่านแล้ว

“พ่อแม่ผมยังไม่เกิดครับ ส่วนพวกปู่ย่าตายาย... ก็พวกคนแก่ลำเอียงใจแคบทั้งนั้น ทำไมผมต้องใจดีไปช่วยให้พวกเขาอยู่ดีกินดีด้วยล่ะ?” ซ่งเฉินตอบเสียงเย็นชา

เจียงเถียนเถียนถึงบางอ้อ “อ๋อ... เป็นงี้นี่เอง งั้นก็ไม่ต้องไปหาหรอกค่ะ แต่รอพ่อแม่คุณเกิดก่อนค่อยไปแอบดูก็ได้นี่นา ได้เห็นพ่อแม่ตอนเป็นเบบี๋ แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว”

เธอกุมแก้มตัวเองด้วยความตื่นเต้น จินตนาการภาพพ่อแม่ตอนเป็นเด็กน้อย

ซ่งเฉินไม่เห็นด้วย แต่ก็ขี้เกียจเถียง

เหตุผลจริงๆ ที่เขาไม่ไปยุ่งเกี่ยว คือกลัว ‘บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์’ ขืนเข้าไปแทรกแซงประวัติศาสตร์ซี้ซั้ว เกิดส่งผลกระทบให้เขาไม่ได้เกิดมาจะทำยังไง?

เปลี่ยนนิดเดียว อนาคตอาจพลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้เลยนะ

โครกคคค~

เสียงท้องร้องดังสนั่นขัดจังหวะความซึ้ง ซ่งเฉินเลิกคิ้วมองคนตรงหน้า “หิว?”

เจียงเถียนเถียนหน้าแดงแปร๊ด รีบกุมท้องตัวเอง “นิดหน่อยค่ะ... เมื่อเช้ากินแค่แป้งจี่ข้าวโพดไปแผ่นเดียวเอง”

“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวที่ภัตตาคารของรัฐ” ซ่งเฉินพยักพเยิดหน้าบอกให้เดินตาม

เจียงเถียนเถียนรีบเบรกตัวโก่ง “เดี๋ยวค่ะ! ภัตตาคารรัฐบาลต้องใช้ตั๋วอาหารนะ ฉันมีแต่เงิน ไม่มีตั๋ว”

ตอนมาถึงโลกนี้ใหม่ๆ เธอเคยหน้าแตกเพราะเรื่องนี้มาแล้ว จะเอาเงินไปซื้อข้าวแต่โดนพนักงานไล่ตะเพิดออกมาอย่างหมูอย่างหมา ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่กล้าเฉียดเข้าไปอีกเลย

“ผมมี... ตามมาเถอะน่า”

“อ๊ะ... ค่ะๆๆ” เจียงเถียนเถียนรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไปทันทีเหมือนลูกสมุนผู้ซื่อสัตย์