บทที่ 96 ผู้ข้ามมิติ

“ไอ้หนู... ใจกล้านักนะ” ชายคนนั้นกัดฟันพูดชมแกมประชด เมื่อเห็นท่าทางเตรียมพร้อมจะเล่นบทวีรบุรุษช่วยสาวงามของซ่งเฉิน

“เลิกพล่ามได้แล้ว ลุย!” ชายอีกคนหันไปสั่งเพื่อน แล้วกำหมัดพุ่งเข้าใส่ซ่งเฉินทันที

ต่อหน้าพยานหลายคู่สายตา ซ่งเฉินไม่กล้าเสกกระบองไฟฟ้าออกมาดื้อๆ แต่โชคดีที่เขาเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว

ซ่งเฉินล้วงขวดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วฉีดพ่นใส่ตาของชายคนนั้นเต็มๆ

ฟู่!

“อ๊ากกกก! ตาข้า... ตาข้า!” ชายคนนั้นกรีดร้องโหยหวน เอามือกุมตาด้วยความเจ็บปวดแล้วทรุดลงไปกองกับพื้น ดิ้นพราดๆ เหมือนหมูโดนน้ำร้อนลวก

เพื่อนอีกคนเห็นสภาพน่าอนาถของพวกพ้องก็ลืมเรื่องที่จะสั่งสอนซ่งเฉินไปเสียสนิท รีบเข้าไปดูอาการด้วยความตกใจ “เล่าซาน! แกเป็นอะไร? อย่าทำฉันกลัวสิวะ!”

“ตา... แสบตาจะตายอยู่แล้ว...”

“รีบพาเขากลับไปล้างตาเถอะครับ ขืนชักช้าเดี๋ยวจะตาบอดเอานะ” ซ่งเฉินเตือนด้วยความหวังดี (ประสงค์ร้าย)

ชายคนนั้นถลึงตาใส่ซ่งเฉินอย่างกินเลือดกินเนื้อ “แกพ่นอะไรใส่ตาเพื่อนฉัน?”

ซ่งเฉินผิวปากอย่างอารมณ์ดี “แหม... ยังมีอารมณ์มาถามอีกเหรอครับ? เพื่อนคุณยังดูแย่ไม่พอหรือไง? หรืออยากจะโดนสักทีเหมือนกันล่ะ?”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าเพื่อนข้าเป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยแกไว้แน่” ชายคนนั้นทิ้งคำขู่ไว้ ก่อนจะรีบประคองเพื่อนหนีไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเถียนเถียนยืนบื้อตะลึงงันกับเหตุการณ์ตรงหน้า ซ่งเฉินเห็นแล้วขำ โบกมือไปมาตรงหน้าเธอ “ฮัลโหล ตกใจจนเอ๋อไปแล้วเหรอครับ?”

“ตะ... ตะกี้คุณพ่นอะไรออกไปคะ?” เจียงเถียนเถียนจ้องตาซ่งเฉินเขม็งไม่กะพริบ

ซ่งเฉินชูขวดสเปรย์ในมือขึ้น “หมายถึงอันนี้เหรอครับ? ก็แค่น้ำพริกไทยธรรมดาๆ”

“หรือที่เขาเรียกกันว่า... สเปรย์พริกไทยกันโจร ใช่ไหมคะ?” เจียงเถียนเถียนเน้นเสียงทีละคำ นิ้วมือขยุ้มชายเสื้อแน่นจนแทบฉีกขาดด้วยความตื่นเต้น

ซ่งเฉินชะงัก อึ้งไปชั่วขณะ “คุณรู้ชื่อนี้ได้ยังไง? หรือว่าคุณ...”

มิน่าล่ะ เขาถึงสงสัยว่าทำไมแม่สาวคนนี้ถึงพูดคำว่า ‘บ๊ายบาย’ ที่แท้ก็เป็น ผู้ข้ามมิติเหมือนกันนี่เอง งั้นก็ไม่แปลกแล้ว

เจียงเถียนเถียนพยักหน้าทั้งน้ำตา แล้วโผเข้ากอดซ่งเฉินแน่น “ใช่ค่ะ! ฉันข้ามเวลามา คุณก็เหมือนกันใช่ไหม?”

เธออยากจะร้องไห้โฮออกมาจริงๆ นึกว่าต้องโดดเดี่ยวในโลกนี้ซะแล้ว จู่ๆ ก็มาเจอคนบ้านเดียวกัน แถมยังช่วยชีวิตเธอไว้อีก ความรู้สึกมันท่วมท้นจนบรรยายไม่ถูก

“เอ่อ... เดี๋ยวคุณ... คือ...” ซ่งเฉินโดนกอดกะทันหันก็ทำตัวไม่ถูก พูดตะกุกตะกัก

เขาก็งงเหมือนกัน ไม่นึกว่าจะมาเจอพล็อต ‘ผู้ข้ามมิติ’ เหมือนในนิยายของจริง

แต่เดี๋ยวนะ เขาไปๆ มาๆ ได้สองโลก น่าจะเทพกว่าพวกข้ามมาแล้วติดแหง็กอยู่ที่นี่แบบ One-way ticket นะ

“ขอโทษทีค่ะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามนะ” เจียงเถียนเถียนหน้าแดง รีบผละออกแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาป้อยๆ

ซ่งเฉินส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ คุณ...”

เขาดูออกว่าเจียงเถียนเถียนตื่นเต้นมาก แต่จะบอกยังไงดีว่าสถานะของพวกเรามันต่างกัน? การข้ามโลกได้เป็นความลับสุดยอด เขาไม่อยากให้ใครรู้ แต่แม่คุณดันดูออกแล้วว่าเขาไม่ใช่คนยุคนี้ จะโกหกต่อไปก็ดูใจดำ

“เดี๋ยวครับ เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่า”

เจียงเถียนเถียนลากซ่งเฉินไปมุมเงียบๆ แล้วรัวคำถามใส่ “คุณข้ามมาเมื่อไหร่คะ? ฉันมาได้สองเดือนกว่าแล้ว คือว่านะ...”

เธอพ่นไฟใส่เขาเป็นชุด เล่าหมดเปลือกแบบไม่มีกั๊ก ซ่งเฉินจะห้ามก็ไม่ทัน

สรุปคือ เจียงเถียนเถียนเป็นนักศึกษาปี 2 ในโลกปัจจุบัน โดนคนเมาแล้วขับชนตอนข้ามถนน ตื่นมาอีกทีก็มาอยู่ในร่างสาวน้อยผู้น่าสงสารในยุค 70 ครอบครัวหนักขวา รักลูกชายทิ้งลูกสาว เธอเป็นลูกคนกลางที่ไม่ได้รับความรัก พ่อไม่รักแม่ไม่สน แถมยังต้องมาลงชนบทแทนพี่ชายคนรองทั้งที่ยังเรียนไม่จบ ม.ปลาย

“แล้วคุณล่ะคะ? ฉันยังไม่รู้ชื่อคุณเลย เล่าเรื่องของคุณบ้างสิ” เจียงเถียนเถียนถามตาแป๋ว

ซ่งเฉินทำหน้าลำบากใจ “อยากรู้จริงๆ เหรอครับ?”

“แน่นอนสิคะ แต่ถ้าคุณไม่อยากบอก... ก็ช่างเถอะค่ะ มันเป็นความลับของคุณนี่เนอะ” เจียงเถียนเถียนเบะปาก ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้า อุตส่าห์เจอพวกเดียวกัน นึกว่าจะมีที่ระบาย ที่ไหนได้เขาไม่ไว้ใจเราซะงั้น

ซ่งเฉินลังเลนิดนึง ก่อนถอนหายใจ “เอาเถอะ บอกก็ได้”

เขาเล่าสถานการณ์ของตัวเองคร่าวๆ แต่ระวังตัวแจ ไม่ยอมหลุดปากเรื่อง ‘มิติมุกไม้’ เด็ดขาด

กันไว้ดีกว่าแก้ หน้าตาดูใสซื่อไม่มีพิษภัยก็จริง แต่ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดความโลภ?

พอคิดถึงตรงนี้ ซ่งเฉินก็เริ่มกังวลว่าใส่ลูกปัดไม้ไว้ที่ข้อมือแบบนี้มันไม่ปลอดภัย เกิดหายหรือโดนขโมยไปคงแย่ จะมีวิธีซ่อนมันได้ไหมนะ?

ทันใดนั้น ข้อมือเขาก็รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาเหมือนโดนไฟลวก!

ซ่งเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพราะเจียงเถียนเถียนจ้องอยู่ เขาเลยทนเจ็บ ไม่กล้าถลกแขนเสื้อดู

เจียงเถียนเถียนอ้าปากค้าง มองซ่งเฉินเหมือนเห็นเทพเจ้า “คุณหมายความว่า... คุณไปๆ มาๆ ระหว่างยุคปัจจุบันกับยุค 70 ได้อิสระเหรอคะ? แล้วร่างกายนี้ก็เป็นร่างของคุณจริงๆ?”

“อื้ม ถูกต้องครับ” ซ่งเฉินพยักหน้า

ดวงตาของเจียงเถียนเถียนเป็นประกายเจิดจ้าทันที “งั้นพาฉันกลับโลกปัจจุบันได้ไหมคะ? ฉันคิดถึงพ่อกับแม่... ฮือๆๆ... ป่านนี้พวกเขาคงเป็นห่วงฉันแย่แล้ว”

พูดจบเธอก็ปล่อยโฮออกมา น้ำหูน้ำตาไหลพราก

“เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่เคยลองเลย”

“งั้นลองดูหน่อยได้ไหมคะ? ขอร้องล่ะค่ะ ฉันอยากกลับบ้านจริงๆ” เจียงเถียนเถียนตื่นเต้นจนเข่าอ่อน เตรียมจะทรุดลงกราบ

ซ่งเฉินมือไวคว้าตัวเธอไว้ทัน “ใจเย็นๆ ครับ ผมยังไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยสักหน่อย”

“งั้นแปลว่าตกลงใช่ไหมคะ? ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณมากๆ! ต่อไปถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยบอกมาได้เลย จะให้บุกน้ำลุยไฟฉันก็ยอม!” เจียงเถียนเถียนชูสามนิ้วสาบาน แสดงความจริงใจเต็มที่

ซ่งเฉินเตือนเสียงเครียด “อย่าเพิ่งดีใจไปครับ ผมไม่รับประกันนะว่าจะทำสำเร็จ”

“ลองดูก่อนเถอะค่ะ มีโอกาสก็ดีกว่าไม่มีหวังเลยไม่ใช่เหรอคะ?” แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังอย่างแรงกล้า

ซ่งเฉินเห็นแล้วก็ทำใจดับฝันเธอไม่ลง พยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริงครับ งั้นมาลองกันดู”

ทั้งสองหาตรอกที่ปลอดคน ซ่งเฉินจับมือเจียงเถียนเถียนไว้แน่น ถามย้ำ “พร้อมหรือยัง?”

“ค่ะ พร้อมแล้ว” เจียงเถียนเถียนหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรง