บทที่ 95 นาฬิกาข้อมือห้าสิบเรือน

“นายเองเหรอที่บอกว่ามีธุรกิจจะคุยกับฉัน?”

ชายเจ้าของเสียงดูอายุราวๆ สามสิบต้นๆ หน้าตาธรรมดาชนิดที่ว่าโยนเข้าไปในฝูงชนก็หาไม่เจอ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแผ่รังสี ‘กดดัน’ ออกมาอย่างรุนแรง

ซ่งเฉินทำเมินเฉยต่อแรงกดดันที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมา เขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามอย่างใจเย็น ยิ้มทักทายแนะนำตัว “สวัสดีครับพี่จิ้น ผมแซ่ซ่งครับ เรียกว่า เสี่ยวซ่ง ก็ได้”

เฉินจิ้น ชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีที่ไม่เกรงกลัวของเด็กหนุ่ม เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ เสี่ยวซ่งสินะ นายใจกล้าใช้ได้เลย”

จากนั้นเขาก็ปรายตามองลูกน้องข้างกาย “ยืนบื้ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบรินน้ำชาให้แขกอีก”

“ครับๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ” ลูกน้องรับคำแล้วรีบวิ่งแจ้นออกไป

“พี่จิ้นชมเกินไปแล้วครับ เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า” รอยยิ้มบนหน้าซ่งเฉินยังคงเดิม ไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นดีใจที่ได้รับคำชมจากขาใหญ่ประจำถิ่น

“ได้สิ ไหนลองว่ามาซิ ว่าอยากจะคุยธุรกิจอะไรกับฉัน” เฉินจิ้นหรี่ตามองอย่างหยั่งเชิง สัญชาตญาณบอกว่าพ่อหนุ่มคนนี้อาจจะนำเรื่องเซอร์ไพรส์มาให้

“ผมมีของอยู่ล็อตหนึ่ง ผมเดาว่าพี่จิ้นน่าจะสนใจ และในตลาดมืดแห่งนี้ น่าจะมีแค่พี่คนเดียวที่ ‘กิน’ ของล็อตนี้ลง” ซ่งเฉินพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

แน่นอนว่าประโยคหลังเขาจงใจยอเพื่อเอาใจเฉินจิ้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาตลาดมืดเมือง T เขาไม่รู้หรอกว่าคนอื่นมีกำลังซื้อแค่ไหน

แต่ถ้าขนาดหัวหน้าตลาดมืดยังรับไม่ไหว คนอื่นก็คงหมดสิทธิ์ ดังนั้นการพุ่งเป้ามาที่หัวหน้าใหญ่แต่แรกจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เฉินจิ้นเลิกคิ้วด้วยความสนใจ “โห? ของอะไรล่ะ?”

ซ่งเฉินใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเบาๆ เลิกเล่นลิ้น แล้วพูดตรงประเด็น “นาฬิกาข้อมือ 50 เรือน”

“เท่าไหร่นะ? นายว่ากี่เรือนนะ?” เฉินจิ้นดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตาเบิกโพลงจ้องหน้าซ่งเฉิน

“ฟังไม่ผิดหรอกครับ ผมมีนาฬิกาข้อมือ 50 เรือนจริงๆ” ซ่งเฉินย้ำเสียงเรียบ

เฉินจิ้นมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะค่อยๆ นั่งลง “ฉันต้องเห็นของก่อน ถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะเอาหรือไม่เอา”

นาฬิกา 50 เรือนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เขาต้องเช็กให้ชัวร์ว่าไม่มีการย้อมแมว

จังหวะนั้นลูกน้องก็นำชาสองถ้วยเข้ามาเสิร์ฟพอดี

เฉินจิ้นผายมือเชื้อเชิญ “มาๆ น้องซ่ง ลองชิมชาดูหน่อย รสชาติดีไหม ถ้าชอบเดี๋ยวขากลับฉันห่อให้ไปกินที่บ้าน”

ซ่งเฉินรับถ้วยชาควันฉุยมาถือไว้ แอบขมวดคิ้วเล็กน้อย อากาศร้อนขนาดนี้ใครมันจะไปอยากกินชาร้อน เขาอยากได้น้ำเย็นเจี๊ยบสักแก้วมากกว่า

แต่เพื่อรักษาหน้าเจ้าถิ่น เขาจึงแกล้งเป่าสองสามที แล้วจิบไปนิดหนึ่งพอเป็นพิธี

วางถ้วยชาลง ซ่งเฉินล้วงมือเข้ากระเป๋า หยิบนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่เอี่ยมออกมาวางบนโต๊ะ “นี่คือตัวอย่างสินค้าครับ พี่จิ้นลองตรวจสอบดูก่อนได้”

นาฬิกาล็อตนี้ซ่งเฉินสั่งซื้อราคาส่งมาจากเว็บออนไลน์ ดองเค็มไว้ในมิติมุกไม้ตั้งนานยังไม่ได้ปล่อยของ คุณภาพอาจจะเทียบไม่ได้กับเรือนละหลายหมื่นที่เขาซื้อใส่เองในห้าง แต่รับรองว่าคุณภาพคับแก้วแน่นอน

เขาไม่ใช่พ่อค้าหน้าเลือดที่จะเอาของห่วยๆ มาหลอกขาย คนยุคนี้กว่าจะเก็บเงินซื้อนาฬิกาได้ต้องใช้เงินเดือนหลายเดือน ขืนใช้แป๊บเดียวพังคงโดนสาปแช่งตาย

เฉินจิ้นหยิบนาฬิกาขึ้นมาส่องดูอย่างละเอียด มั่นใจว่าเป็นของใหม่แกะกล่อง ไม่มีการย้อมแมวประกอบใหม่ ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว... ขายเท่าไหร่?”

“ผมมาคุยธุรกิจด้วยความจริงใจ ไม่ขออ้อมค้อมนะครับ... เรือนละ 80 หยวน พี่จิ้นว่าราคานี้เป็นไง?”

เฉินจิ้นที่เตรียมตัวจะต่อรองราคากับซ่งเฉินเต็มที่ ถึงกับชะงัก ไฟในการต่อราคาดับมอดลงทันที “แน่ใจนะ? ไม่ได้บอกราคาผิดใช่ไหม?”

ซ่งเฉินรู้ดีว่าราคาที่เขาบอกมันต่ำกว่าตลาด เพราะยุคนี้นาฬิกาต้องใช้ทั้งเงินและ ตั๋วนาฬิกา ถึงจะซื้อได้ ราคารวมกันจริงๆ ทะลุร้อยหยวนไปไกล

แต่ในเมื่อเขามาขายส่ง ก็ต้องเผื่อกำไรให้เฉินจิ้นเอาไปขายต่อบ้าง

เขาพยักหน้ายิ้มๆ “ไม่ผิดครับ ผมไม่ชอบเสียเวลาต่อรองราคา”

“ฮ่าๆๆๆ น้องซ่งนี่ใจนักเลงจริงๆ ฉันชอบทำธุรกิจกับคนแบบนาย!” เฉินจิ้นยกนิ้วโป้งให้ซ่งเฉินด้วยความถูกใจ

เมื่อปิดดีลสำเร็จ รอยยิ้มบนหน้าซ่งเฉินก็กว้างขึ้น “ขอบคุณพี่จิ้นที่อุดหนุนครับ เดี๋ยวบ่ายๆ ผมจะเอาของมาส่งให้”

“ได้เลย! เที่ยงนี้อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ?” เฉินจิ้นชวนอย่างกระตือรือร้น

ซ่งเฉินปฏิเสธอย่างสุภาพ “วันนี้คงไม่สะดวกครับ ผมมีธุระอื่นต่อ ไว้โอกาสหน้าผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพี่จิ้นที่ภัตตาคารรัฐบาลนะครับ”

เฉินจิ้นไม่เซ้าซี้ แม้จะอยากผูกมิตรกับซ่งเฉิน แต่ก็ไม่ต้องรีบร้อน ไว้สนิทกันกว่านี้ค่อยกินข้าวกันก็ได้บรรยากาศกว่า

ซ่งเฉินเดินออกจากบ้านของเฉินจิ้น ตั้งใจจะเดินสำรวจเมืองสักหน่อย

เมื่อวานลงรถไฟมาเขาก็วาร์ปกลับบ้านเลย ช่วงบ่ายแวะมาก็แค่ถามทางไปตลาดมืด

ไหนๆ ตอนนี้ก็ว่าง เขาอยากจะทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมไว้ เผื่อวันหน้าต้องมาบ่อยๆ จะได้ไม่หลง

เดินออกมาจากตรอกตลาดมืด เยื้องไปหน่อยคือโรงภาพยนตร์ หน้าโรงมีโปสเตอร์หนังแนวปลุกใจรักชาติแผ่นเบ้อเริ่มแขวนอยู่

หนังเรื่องนี้เขาเคยได้ยินชื่อแต่ยังไม่เคยดู ขณะที่กำลังลังเลว่าจะตีตั๋วเข้าไปดูดีไหม เสียงฝีเท้าตึกตักก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“คุณ?” เจียงเถียนเถียนเห็นหน้าคนตรงหน้า แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวก็เปลี่ยนเป็นความยินดี

เมื่อกี้เธอกังวลแทบตายว่าคนแปลกหน้าจะยอมช่วยไหม ไม่นึกว่าจะโชคดีมาเจอ ‘คนคุ้นหน้า’ เข้าพอดี

“ช่วยฉันด้วย...” เจียงเถียนเถียนคว้าแขนซ่งเฉินแน่น ส่งสายตาวิงวอน

“เกิดอะไรขึ้นครับ?”

ซ่งเฉินถามยังไม่ทันจบ ก็เห็นเงาร่างสองสายวิ่งตามออกมาจากตรอก

ชายคนหนึ่งวิ่งท่าทางแปลกๆ มือหนึ่งกุมเป้ากางเกงไว้ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น จ้องเขม็งมาที่เจียงเถียนเถียน “นังสารเลว! กล้าเตะผ่าหมากข้าเหรอ วันนี้เอ็งตายแน่!”

เดิมทีแค่อยากจะปล้นเงิน แต่ในเมื่อนังนี่ไม่รู้ดีชั่ว ก็อย่าหาว่าเขาอำมหิต

“พวกมันเป็นใคร?” ซ่งเฉินหันไปถามเจียงเถียนเถียน

ขอบตาของเจียงเถียนเถียนแดงก่ำ ส่ายหน้าตอบ “ฉันไม่รู้จักค่ะ พวกมันจะปล้นเงินฉัน... สหายคะ ช่วยไปแจ้งตำรวจให้หน่อยได้ไหมคะ?”

เธอไม่ได้คาดหวังว่าซ่งเฉินจะสู้กับผู้ชายตัวโตสองคนได้ไหว และเขาก็ไม่มีเหตุผลต้องมาเสี่ยงเจ็บตัวเพื่อคนแปลกหน้าอย่างเธอ

ดังนั้นเธอขอแค่ให้เขาช่วยวิ่งไปตามตำรวจก็พอแล้ว

“ไอ้หนู! ถ้ายังรักชีวิตก็อย่ามาแส่เรื่องชาวบ้าน ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกพี่ไม่เกรงใจ” ชายอีกคนขู่เสียงเหี้ยม

ซ่งเฉินมองดูหญิงสาวที่กลัวจนน้ำตาปริ่มขอบตา แล้วก้าวเท้าออกไปขวางหน้าเธอไว้ เพื่อใช้แผ่นหลังปกป้องเธอ

“ไม่ต้องกลัวนะ”