บทที่ 94 ยุคนี้เขาฮิตพูด 'บ๊ายบาย' กันแล้วเหรอ?

“ตกลงสหายจะซื้อไหมคะ? ถ้าไม่ซื้อฉันจะได้ไปหาคนอื่น” เจียงเถียนเถียนพองแก้มป่อง แววตาฉายความผิดหวังจางๆ

ตอนขุดเจอโสมป่า เธอดีใจแทบตาย นึกว่าเทพธิดาแห่งโชคเข้าข้าง ที่ไหนได้... การจะขายของล้ำค่าแบบนี้ให้ออก มันยากเย็นแสนเข็ญกว่าที่คิด

ซ่งเฉินละสายตาจากโสมป่าในมือ แล้วพยักหน้า “ซื้อครับ 60 หยวนใช่ไหม?”

หัวใจของเจียงเถียนเถียนพองโต นิ้วมือเผลอบีบโสมในมือแน่นขึ้น นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ “ใช่ค่ะ! 60 หยวนถ้วน!”

จนกระทั่งธนบัตร ‘ต้าถวนเจี๋ย’ (10 หยวน) จำนวน 6 ใบ มาอยู่ในมือ เจียงเถียนเถียนก็ยังรู้สึกเหมือนฝันไป เธอขายโสมได้แล้วจริงๆ!

แม้เงิน 60 หยวนจะดูไม่เยอะสำหรับใครบางคน แต่สำหรับเธอที่ถังแตก มันมากพอจะต่อลมหายใจไปได้อีกพักใหญ่

“ขอบคุณจริงๆ นะคะ” เธอกล่าวขอบคุณซ่งเฉินจากใจจริง

พูดกันตามตรง ถ้าซ่งเฉินยืนกรานจะต่อราคา เธอก็คงต้องยอม เพราะกว่าจะลางานเข้าเมืองมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอก็ร้อนเงินมาก

ตอนลงชนบท พ่อแม่ใจดำพวกนั้นไม่ให้เงินติดตัวมาสักแดง แถมยังยึดเงินอุดหนุนการตั้งถิ่นฐานของเธอไปหมด ถ้าไม่มีเสบียงปันส่วนสำหรับยุวปัญญาชนหน้าใหม่ เธอคงอดตายไปนานแล้ว

ซ่งเฉินยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรครับ ยื่นหมูยื่นแมว... ว่าแต่คุณยังมีโสมป่าอีกไหม?”

“คุณยังอยากได้อีกเหรอ?” เจียงเถียนเถียนตาโต

“อืม... มีไหมล่ะครับ?”

พอได้รับคำยืนยัน สมองของเจียงเถียนเถียนก็เริ่มหมุนติ้ว วางแผนการใหญ่ในใจทันที

แม้จะเพิ่งลงชนบทมาได้ไม่ถึงสองเดือน แต่เธอก็สืบรู้มาว่าชาวบ้านหลายคนเคยขุดเจอโสมป่าบนภูเขา นั่นเป็นเหตุผลที่เธอเสี่ยงดวงขึ้นเขาไปหาบ้าง ไม่งั้นคงไม่มีทางฟลุ๊คเจอหรอก

ความสำเร็จไม่ได้ร่วงหล่นมาจากฟ้า ต้องลงมือทำถึงจะได้มา

ตอนได้โสมมาใหม่ๆ เธอแอบไปถามป้าข้างบ้านที่สนิทกันว่าจะขายที่ไหนได้บ้าง ป้าแกบอกว่าชาวบ้านส่วนใหญ่เอาไปขายที่สถานีรับซื้อของเก่าในอำเภอ

แต่พอไปถึง เธอก็แทบช็อกกับราคาที่กดต่ำเตี้ยเรี่ยดิน โสมของเธอถูกตีราคาแค่ 30 หยวน! เธอเลยกัดฟันเสี่ยงดวงเข้าเมืองมาหาคนซื้อเอง

และมันก็คุ้มค่าจริงๆ ดูสิ เงินในกระเป๋าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

แต่ 60 หยวนใช้ไปสักพักก็หมด และเธอไม่คิดว่าตัวเองจะดวงดีขุดเจอโสมต้นที่สองได้ง่ายๆ ดังนั้นเธอต้องหาช่องทางทำเงินระยะยาว

และผู้ชายตรงหน้านี้... อาจจะเป็น ขุมทรัพย์เคลื่อนที่ ของเธอก็ได้!

เจียงเถียนเถียนลอบมองซ่งเฉิน แล้วลองหยั่งเชิง “สหายต้องการสักกี่ต้นคะ?”

“ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณหามาได้เท่าไหร่” ซ่งเฉินเลิกคิ้วตอบ

ของดีแบบนี้ใครจะรังเกียจ ต่อให้ใช้ไม่หมด ก็เอาไปขายต่อในโลกปัจจุบันได้ หรือเอาไปเป็นของฝากผู้ใหญ่ก็ดูดีมีระดับ

เจียงเถียนเถียนสูดหายใจลึก พยายามข่มความตื่นเต้น แต่เสียงก็ยังสั่นเครือนิดๆ “ฉันพอหาได้ค่ะ แต่ไม่ได้ติดตัวมา ต้องรบกวนคุณรอสักหน่อย... อีกไม่กี่วันฉันจะเอามาให้”

ซ่งเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าต้องรอ “กี่วันครับ? แล้วถ้าคุณไม่มาตามนัด ผมจะติดต่อคุณยังไง?”

“เอ่อ... ประมาณหนึ่งอาทิตย์มั้งคะ?” เจียงเถียนเถียนตอบเสียงอ่อย หน้าแดงด้วยความไม่มั่นใจ

ครั้งนี้เธอใช้อมุข ‘ลาป่วย’ เข้าเมืองมารักษาตัว ถ้าจะลาอีกในเร็วๆ นี้ หัวหน้ากองพลต้องเพ่งเล็งแน่ ส่วนจะขอลาได้อีกเมื่อไหร่ เธอก็ยังไม่ชัวร์

พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของซ่งเฉิน เธอก็รีบรับปากแข็งขัน “หนึ่งอาทิตย์ค่ะ! ขอเวลาแค่อาทิตย์เดียว! ฉันรับรองว่าจะมาแน่นอน!”

ถ้าหัวหน้ากองพลไม่อนุมัติวันลา เธอก็จะ... ติดสินบนเมียหัวหน้ากองพล! ใครๆ ก็รู้ว่าหัวหน้ากองพล ‘กลัวเมีย’ แค่ไหน มีเมียช่วยพูด รับรองว่าผ่านฉลุย

“ก็ได้ครับ” ซ่งเฉินตอบรับแบบกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ

ไม่ใช่ไม่อยากเชื่อใจ แต่ท่าทางแม่คุณดูลุกลี้ลุกลนเหลือเกิน

แต่ในเมื่อยังไม่มีแหล่งซื้ออื่น ก็ต้องลองเสี่ยงดูสักตั้ง

เจียงเถียนเถียนยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ “งั้นตกลงตามนี้นะคะ อีกหนึ่งอาทิตย์เจอกันที่นี่!”

“อืม ตกลงครับ”

“งั้นฉันไปก่อนนะคะ บ๊ายบาย!” เจียงเถียนเถียนโบกมือลา แล้ววิ่งจากไปด้วยฝีเท้าเบาสบาย

ซ่งเฉินยืนมองตามหลังเธอไป แล้วก้าวเท้าจะเดินต่อ แต่จู่ๆ ก็ชะงักกึก... เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? ‘บ๊ายบาย’?

ยุคนี้เขาฮิตพูด ‘บ๊ายบาย’ กันแล้วเหรอ? ถ้าจำไม่ผิด คำนี้มันทับศัพท์มาจากภาษาอังกฤษไม่ใช่เหรอ?

แต่ก็เป็นไปได้ว่า ที่บ้านเธออาจจะมีญาติเคยไปเรียนเมืองนอก เลยติดปากมา

ซ่งเฉินเก็บความสงสัยลงกระเป๋า แล้วหันมาโฟกัสเรื่องสำคัญต่อ นั่นคือการปล่อยของเพื่อหาเงินทุน

เงินที่พกมาเริ่มร่อยหรอ ถ้าจะกวาดซื้อโสมป่าล็อตใหญ่ เขาต้องเตรียมเงินสดให้พร้อม ไม่งั้นถึงเวลาไม่มีจ่ายคงขายขี้หน้าแย่

ซ่งเฉินเดินกลับไปหาชายร่างยักษ์ที่เฝ้าประตูตลาดมืด แล้วพูดตรงประเด็น “พี่ชาย รบกวนช่วยไปตามลูกพี่ของพี่ให้หน่อยสิ บอกว่าผมมีดีลใหญ่จะคุยด้วย”

“ห๊ะ?” เฮยจึ (เจ้าดำ) ทำหน้าเอ๋อ มองซ่งเฉินตาปริบๆ ดูซื่อบื้อจนน่าเอ็นดู

“ผมบอกว่า... ผมต้องการพบ ลูกพี่ ของคุณ มีธุรกิจจะเจรจา ชัดเจนไหมครับ?” ซ่งเฉินย้ำทีละคำช้าๆ ชัดๆ

เฮยจึพยักหน้ารัวๆ “ชัดครับ! จะคุยกับลูกพี่!”

ความจริงเขาได้ยินตั้งแต่รอบแรกแล้ว แต่สมองประมวลผลไม่ทัน เพราะไม่เคยมีใครกล้าเดินมาขอพบลูกพี่โต้งๆ แบบนี้มาก่อน

เฮยจึมองสำรวจซ่งเฉิน แม้หน้าตาจะดูสำอางเหมือนพวกหนุ่มเจ้าสำราญ แต่การแต่งกายดูดีมีสกุล ท่าทางไม่ขัดสนเงินทอง ดูทรงแล้วคงไม่ได้มาล้อเล่น

“งั้นรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปถามลูกพี่ก่อนว่าอยากเจอไหม” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เฮยจึก็วิ่งตื๋อหายไป

ผ่านไป 5 นาที เขาก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา “ลูก... ลูกพี่ยอมเจอ ตามมาสิ”

ซ่งเฉินเลิกคิ้ว ไม่นึกว่าจะง่ายดายขนาดนี้ เขาเดินตามหลังเฮยจึไปเงียบๆ

ทั้งคู่เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันซับซ้อน จนมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง เฮยจึเคาะประตูเป็นจังหวะรหัสลับ

วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก เฮยจึหันมาบอกซ่งเฉิน “เข้าไปเองนะ ฉันมีงานต้องไปทำต่อ”