บทที่ 93 โสมป่าธรรมชาติ

ซุนเฉียงเบิกตาโพลงมองฉากตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ตวาดถามเสียงสั่น “แกทำอะไรพี่เฝิง!”

“ตาบอดหรือไง? มีตาหามีแววไม่!” ซ่งเฉินย้อนถามด้วยรอยยิ้มยียวน ทว่าแฝงอันตรายลึกซึ้ง

ซุนเฉียงมองกระบองสีดำในมือซ่งเฉินด้วยความหวาดระแวง แม้จะไม่รู้จักว่ามันคืออะไร แต่มันต้องเป็นอาวุธร้ายแรงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเฝิงเจี้ยนคงไม่ร่วงลงไปกองในไม้เดียว

ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นนั้นน่าสะพรึงกลัวที่สุด ซุนเฉียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วหมุนตัวเตรียมใส่เกียร์หมาวิ่งหนี

แต่ซ่งเฉินหรือจะปล่อยให้เขาหนีรอด เขาพุ่งตามไปฟาดกระบองไฟฟ้าใส่ไหล่ซุนเฉียงเต็มแรง

เปรี๊ยะ!

ซุนเฉียงรู้สึกชาดิกไปทั้งร่าง แขนขาอ่อนแรง ล้มทั้งยืน หมดสติไปในทันที

ซ่งเฉินมองร่างที่นอนกองอยู่กับพื้น แล้วเตะเสยเข้าที่ท้องไปหนึ่งที “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันได้รับการศึกษามาดี คนที่ต้องไปเกิดใหม่และหัดทำตาให้สว่างในชาติหน้าคงเป็นพวกแกไปแล้ว”

เขาปิดสวิตช์กระบองไฟฟ้า แล้วใช้ด้ามกระบองหวดสั่งสอนเจ้าอันธพาลสองตัวนี้จนน่วมเพื่อระบายความแค้น

ระหว่างที่ตี มีจังหวะที่พวกมันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บ ซ่งเฉินก็รีบเปิดสวิตช์ช็อตให้สลบไปอีกรอบอย่างรู้หน้าที่

เมื่อระบายอารมณ์จนพอใจ ซ่งเฉินก็ใช้อำนาจของลูกปัดไม้ วาร์ปกลับมายังโลกปัจจุบันทันที

โชคดีที่วันนี้เขาเตรียมตัวมาพร้อม ไม่อย่างนั้นคนที่นอนกองอยู่ในตรอกอาจจะเป็นเขาเอง และถ้าตกอยู่ในมือพวกมัน เขาคงไม่ได้เห็นดวงตะวันในวันพรุ่งนี้

ความจริงถ้าเขาจะฆ่าปิดปากสองคนนั้นก็ทำได้ ยุคนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีพยาน ต่อให้ตำรวจเก่งแค่ไหนก็สืบมาไม่ถึงตัวเขา

แต่ซ่งเฉินข้ามผ่านกำแพงศีลธรรมในใจตัวเองไปไม่ได้

เขาเคยอ่านเจอว่า คนที่เคยฆ่าคน แววตาและนิสัยจะเปลี่ยนไป เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่า ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์ เขาไม่อยากให้ชีวิตอันสดใสต้องมาหม่นหมองเพราะเดรัจฉานสองตัวนั้น

พอกลับถึงห้อง ซ่งเฉินก็กดสั่งอาหารเดลิเวอรี่ แล้วเข้าไปอาบน้ำอุ่นให้สบายตัว พอเป่าผมแห้ง อาหารก็มาส่งพอดี

กินอิ่มแล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟานุ่มๆ อย่างเกียจคร้าน... พอผ่านการนั่งรถไฟแข็งๆ มา 3 วัน การได้นอนโซฟาที่บ้านมันช่างเหมือนได้ขึ้นสวรรค์จริงๆ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า

ที่ปากตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่งในเมือง T ผู้คนเดินเข้าออกกันขวักไขว่

ซ่งเฉินเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่งจนมั่นใจว่าที่นี่คือตลาดมืดตามลายแทงที่ได้มา จึงก้มหน้าเดินตามเข้าไป

“ซื้อหรือขาย?” ชายร่างยักษ์ยืนขวางทางถามเสียงเข้ม

“ซื้อ” ซ่งเฉินตอบสั้นๆ

ชายร่างยักษ์กวาดตามองเขาแวบหนึ่ง เห็นว่าตัวเปล่าไม่ได้พกของมาขาย จึงโบกมือให้ผ่านเข้าไป

อาจเป็นเพราะเมือง T มีประชากรหนาแน่นกว่าเมือง C ตลาดมืดที่นี่เลยดูคึกคักและใหญ่โตกว่ามาก

เห็นข้างนอกเงียบๆ แต่ข้างในคนเพียบ ทั้งคนซื้อคนขายตกลงราคากันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย

“พ่อหนุ่ม รับไข่ไก่สดๆ ไหมจ๊ะ? ซื้อไปบำรุงเจ้าตัวเล็กที่บ้านหน่อยไหม?” ป้าคนหนึ่งร้องทักซ่งเฉินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ซ่งเฉินมองรอยยิ้มนั้นแล้วพาลนึกถึงแม่ตัวเองขึ้นมา เขาชะลอฝีเท้าลง “ไข่ขายยังไงครับป้า?”

พอเห็นลูกค้าสนใจ ป้าก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม “ฟองละ 7 เฟินจ้ะ ถ้าซื้อเยอะป้าลดให้ได้อีกนะ”

ราคา 7 เฟินถือว่าแพงเอาเรื่อง เพราะราคาทางการแค่ 4 เฟิน แต่ก็นะ นี่มันตลาดมืด ต้องบวกค่าความเสี่ยงเป็นธรรมดา ไม่งั้นใครจะมาเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางขายของ

อีกอย่าง ซ่งเฉินก็ไม่ใช่คนขี้เหนียวกับเงินเล็กน้อยแค่นี้

เขามองไข่ในตะกร้า “ผมเหมาหมดเลยครับ ป้าคิดเงินมาเลย”

“อุ๊ยตาย! พ่อเจ้าประคุณรุนช่อง ดีจริงเชียว... ในนี้เหลือ 21 ฟองพอดี คิดไป 1 หยวน 4 เหมา แล้วกันจ้ะ” ป้าดีใจจนหน้าบาน

ซ่งเฉินจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ป้าเห็นเขาไม่มีภาชนะใส่ไข่ เลยใจป้ำยกตะกร้าสานใบเก่าให้ไปด้วย

ซ่งเฉินไม่อยากเอาเปรียบ จึงควักเงินเพิ่มให้อีก 5 เหมา “ถือว่าผมขอซื้อตะกร้าด้วยนะครับ”

“ว้าย! ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม ตะกร้าเก่าๆ ไม่ถึง 5 เหมาหรอก” ป้าหน้าแดงด้วยความเกรงใจ

ซ่งเฉินยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรครับ ป้ารีบกลับบ้านเถอะ”

ซ่งเฉินหิ้วตะกร้าไข่เดินลึกเข้าไป สายตาสอดส่ายมองหาเป้าหมาย ส่วนใหญ่มีแต่ของกิน กับของใช้มีตำหนิ

ส่วน โสม น่ะเหรอ? แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น

ขณะที่กำลังถอดใจว่าจะกลับบ้านมือเปล่า หูเขาก็แว่วเสียงคนทะเลาะกันมาจากไม่ไกล

“ตกลงกันไว้ที่ 60 หยวน ทำไมอยู่ๆ มากลับคำล่ะ!”

“ก็รากฝอยมันขาดตั้งหลายเส้น เมื่อกี้ฉันดูไม่ละเอียด แต่ตอนนี้เห็นแล้วก็ต้องต่อรองราคาใหม่สิ”

“แต่หักทีเดียว 10 หยวนมันเกินไปไหม!”

“50 หยวน! จะขายไม่ขาย ไม่ขายก็เชิญ!”

“ฮึ! งั้นฉันไม่ขาย!”

หญิงสาวคนหนึ่งสะบัดหน้าเดินหนีออกมาอย่างหัวเสีย ปากบ่นพึมพำไม่หยุด คงเพราะมัวแต่โมโหเลยไม่ทันระวัง เดินพุ่งชนซ่งเฉินเข้าเต็มเปา

ซ่งเฉินยื่นมือออกไปยันหน้าผากเธอไว้ได้ทัน “สหายครับ เดินดูทางหน่อย”

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เจียงเถียนเถียน กะพริบตาปริบๆ กล่าวขอโทษหน้าตื่น

ซ่งเฉินก้มมองใบหน้าที่ทารองพื้นผิดเบอร์จนสีหน้ากับคอลอยแยกกันชัดเจน แถมคิ้วยังเขียนหนาเตอะเพื่อปลอมตัว อดขำในใจไม่ได้ ...แต่งหน้าพรางตัวได้ห่วยแตกสิ้นดี แต่ก็นับว่ามีความรอบคอบ

“คุณมาขายโสมเหรอครับ?” ซ่งเฉินกระซิบถาม เมื่อกี้เขาได้ยินแว่วๆ เรื่องรากฝอย

เจียงเถียนเถียนระวังตัวแจทันที “คุณจะซื้อเหรอ?”

“ครับ มีความคิดว่าจะซื้ออยู่” ซ่งเฉินพยักหน้า

เจียงเถียนเถียนมองสำรวจซ่งเฉินหัวจรดเท้า ก่อนจะลากแขนเขาไปหลบมุม “บอกไว้ก่อนนะ ฉันขาย 60 หยวน ห้ามต่อราคา รับราคานี้ได้ไหม?”

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเพิ่งเคยขุดโสมครั้งแรกจนทำรากฝอยขาดไปบ้าง เธอคงตั้งราคาไว้ที่ 70 หยวนแล้ว

“ขอดูของก่อนได้ไหมครับ?” ซ่งเฉินถามอย่างรอบคอบ

เจียงเถียนเถียนพยักหน้า ล้วงห่อผ้าฝ้ายสีขาวออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วค่อยๆ คลี่ออก “เอ้า ดูซะ โสมป่าแท้ๆ ดินที่ติดรากยังชื้นอยู่เลย”

ซ่งเฉินแยกไม่ออกหรอกว่าโสมปลูกกับโสมป่าต่างกันยังไง แต่ยุคนี้การปลูกโสมยังไม่แพร่หลาย ดังนั้นเจ้านี่น่าจะเป็น โสมป่าของแท้แน่นอน

ส่วนเรื่องอายุโสม เขาพอมีความรู้อยู่บ้าง วิธีดูคือให้ดูที่ ‘หลูโถว’

ทุกปีโสมจะงอกต้นใหม่จากส่วนหัว และพอฤดูใบไม้ร่วงต้นก็จะเหี่ยวแห้งหลุดไป ทิ้งรอยแผลเป็นรูปวงกลมหรือครึ่งวงกลมเอาไว้ เรียกว่า ‘หลูหว่าน’ (ถ้วยบนหัวราก)

ซ่งเฉินนับรอยแผลเป็นบนโสมในมือเจียงเถียนเถียน... มีทั้งหมด 15 รอย

นั่นหมายความว่า นี่คือ โสมป่าอายุ 15 ปี!