บทที่ 92 การแก้แค้น

ที่มุมอับของตู้โดยสาร เจ้าลิงผอม ที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอด หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นทันทีเมื่อเห็นมีคนลุกขึ้นยืน

มันนึกเสียใจภายหลังที่เมื่อคืนใจร้อนเกินไป ไม่น่าไปลงมือกับเหยื่อรายเดิมซ้ำสองเลย

แต่ความอัปยศจากเงิน 1 หยวน 7 เหมา ที่ทำให้มันโดนเพื่อนร่วมแก๊งล้อเลียนจนเสียหมา มันยอมไม่ได้จริงๆ มันต้องกู้หน้าคืน!

พอคิดว่าเช้านี้พวกมันก็จะลงรถแล้ว มันเลยย่ามใจ ฉกกระเป๋าใบโตของซ่งเฉินมาทั้งใบ

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ ในกระเป๋าใบนั้นไม่มีเงินสักแดงเดียว! มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด หนังสือการ์ตูน และของกินนิดหน่อย

เจ้าลิงผอมกลัวว่าขืนอยู่ตรงนี้ต่อจะโดนชี้ตัว จึงค่อยๆ ลุกขึ้น เตรียมจะเดินหนีไปตู้โดยสารอื่น

อีกแค่สิบกว่านาทีรถไฟก็จะจอดแล้ว ถึงตอนนั้น ฟ้าสูงนกบินว่อน (อิสระเสรี) ใครจะมาจับมันได้

“นั่นไง! คนที่ขโมยของนายคือมัน!” มือหยาบกร้านของชายผิวดำชี้เปรี้ยงไปที่เจ้าลิงผอม

หัวใจของหัวขโมยกระตุกวูบ สมองขาวโพลน สัญชาตญาณสั่งให้ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที

หวังเซิ่งลี่สบตากับเพื่อนตำรวจรถไฟ แล้วพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร ไล่กวดเจ้าลิงผอมไปติดๆ

“หยุดนะ!” หวังเซิ่งลี่ตะโกนก้อง

บนรถไฟทางเดินแคบแถมคนเยอะ วิ่งลำบาก เจ้าลิงผอมหนีไปได้ไม่ถึงสองตู้ก็โดนรวบตัวกดลงกับพื้น

หวังเซิ่งลี่และเพื่อนช่วยกันค้นตัว เจอเงินสดสองร้อยกว่าหยวน ตั๋วแลกของปึกใหญ่ และ... เนื้อตากแห้ง ที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งหนึ่ง

พอเห็นเนื้อตากแห้งที่คุ้นตา ซ่งเฉินก็มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไอ้หมอนี่แหละคือหัวขโมย

“ปล่อยนะ! พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน! ฉันจะฟ้องเจ้านายพวกแก!” เจ้าลิงผอมดิ้นพราดๆ แหกปากโวยวาย

“หุบปาก! เงินพวกนี้คือของกลางที่แกขโมยมาใช่ไหม? สหายซ่ง เชิญมาดูหน่อยครับว่าเงินกับตั๋วพวกนี้เป็นของคุณหรือเปล่า” หวังเซิ่งลี่เรียกผู้เสียหายทั้งสองคนมาดู

“หลักฐานอะไรว่านี่เป็นของโจร? นี่มันเงินฉันชัดๆ ต่อให้เป็นตำรวจก็ต้องมีเหตุผลนะโว้ย!”

หวังเซิ่งลี่ถลึงตาใส่ “อยู่นิ่งๆ! ขืนดิ้นอีกพ่อจะซัดให้น่วม ตอนนี้เพิ่งจะนึกข้อแก้ตัวออกหรือไง? ถ้าไม่ได้ขโมย แล้วเมื่อกี้วิ่งหนีทำไม?”

“ใครวิ่งหนี? ฉัน... ฉันแค่ปวดฉี่ จะรีบไปเข้าห้องน้ำต่างหาก!” เจ้าลิงผอมแถจนสีข้างถลอก

มันรู้ดีว่าเมื่อกี้พลาดมหันต์ที่วิ่งหนี แต่มันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มารู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้ว

ชายผิวดำผู้แจ้งเบาะแสเดินเข้ามาหาซ่งเฉินอย่างกล้าๆ กลัวๆ “สหาย... เงิน 100 หยวนนั่น... ยังให้ผมอยู่ไหม? ผมต้องรีบลงรถแล้ว...”

เขากลัวซ่งเฉินเบี้ยวสุดๆ อุตส่าห์เอาตัวเองมาเสี่ยง อาจโดนพวกขโมยตามมาล้างแค้นทีหลัง ถ้าไม่ได้เงินคุ้มค่าความเสี่ยง เขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัวแน่

“ได้สิครับ เอ้านี่” ซ่งเฉินยื่นเงินให้ทันทีโดยไม่อิดออด

ชายผิวดำรับเงินไปนับมือไม้สั่น พอครบ 10 ใบ เขาก็ฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู “ขอบคุณครับ! ขอบคุณจริงๆ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่” ซ่งเฉินโบกมือยิ้มๆ

ชายหนุ่มหน้าแดงด้วยความละอายใจ เขาไม่คู่ควรกับคำขอบคุณหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเงิน เขาคงไม่กล้าลุกขึ้นมาพูด

ผู้โดยสารรอบข้างเห็นเหตุการณ์ก็ฮือฮากันยกใหญ่

ไม่นึกว่าซ่งเฉินจะใจป้ำขนาดนี้ เงินตั้ง 100 หยวนเชียวนะ ให้ง่ายๆ เหมือนให้เศษเงิน

ทุกคนต่างมองชายผิวดำด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว ถ้ารู้ว่าได้จริง เมื่อคืนพวกเขาคงเบิกตาโพลงจับผิดคนทั้งคืนไปแล้ว

แม้เจ้าลิงผอมจะปากแข็ง แต่หวังเซิ่งลี่ก็ไปค้นเจอกระเป๋าผ้าสีดำของซ่งเฉินในสัมภาระของมัน หลักฐานคาหนังคาเขา ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

ไม่นานรถไฟก็เทียบชานชาลา ตำรวจคุมตัวเจ้าลิงผอมไปส่งสถานีตำรวจท้องที่ ผู้เสียหายอีกคนต้องตามไปให้ปากคำ ส่วนซ่งเฉินยังไม่ถึงปลายทางเลยไม่ได้ลงไปด้วย

ก่อนถูกลากตัวไป เจ้าลิงผอมหันมาจ้องซ่งเฉินตาขวาง แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ซ่งเฉินไม่ยี่หระ แค้นก็แค้นไปสิ เข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกแล้วจะทำอะไรเขาได้?

การเดินทางช่วงที่เหลือราบรื่นไร้อุปสรรค จนกระทั่งรถไฟจอดเทียบท่าที่ เมือง T

ซ่งเฉินสะพายกระเป๋าผ้าสีดำ เดินทอดน่องออกมาจากสถานีรถไฟ

สถานีรถไฟเมือง T ใหญ่กว่าเมือง C มาก ผู้คนพลุกพล่านจอแจ

ไม่ได้อาบน้ำมาสามวัน ซ่งเฉินรู้สึกเหนียวตัวและเหม็นเน่าจนทนแทบไม่ไหว เขาตั้งใจจะหาที่ลับตาคนวาร์ปกลับไปอาบน้ำนอนพักที่โลกปัจจุบันสักตื่น

รอให้สดชื่นแล้วค่อยกลับมาตามหาโสมคนอย่างใจเย็น ยังไงเขาก็มีพิกัดเมือง T แล้ว คราวหน้าแค่วาร์ปมาก็ถึงเลย ไม่ต้องนั่งรถไฟทรมานสังขารอีก

ซ่งเฉินเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ มองซ้ายมองขวาเตรียมจะวาร์ป แต่จู่ๆ ก็มีเงาร่างสองสายมายืนดักอยู่ที่ปากตรอก

ซ่งเฉินขมวดคิ้ว บ่นในใจ ‘ซวยชะมัด อุตส่าห์หาที่เปลี่ยวๆ ยังจะมีคนเดินมาอีก’

เขาทำหน้าขรึม เตรียมจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ชายสองคนนั้นกลับก้าวมาขวางทางไว้

“สหาย มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?” ซ่งเฉินถามเสียงเรียบ

ซุนเฉียง แสยะยิ้มเย็น “แกทำพี่น้องข้าโดนจับเข้าคุก คิดว่ามีธุระไหมล่ะ?”

พวกเขาแอบสะกดรอยตามซ่งเฉินมาตั้งแต่ลงรถไฟ กะว่าจะหาจังหวะเหมาะๆ ลงมือ ไม่นึกว่าไอ้หนุ่มนี่จะรนหาที่ตาย เดินเข้าซอยเปลี่ยวมาเอง ชะตาขาดชัดๆ

ซ่งเฉินเลิกคิ้ว นึกขึ้นได้ทันที “พวกแกเป็นพวกเดียวกับขโมยบนรถไฟสินะ?”

“ฉลาดดีนี่ แต่เสียใจด้วย ไม่มีรางวัลให้หรอกนะ” ซุนเฉียงมองซ่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน

“เลิกพล่ามเถอะพี่ รีบจัดการมันแก้แค้นให้เจ้าลิงผอมดีกว่า” เฝิงเจี้ยน ดวงตาวาวโรจน์ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบ มีดพับ ออกมาควงเล่นอย่างชำนาญ

ซุนเฉียงเองก็หยิบอาวุธออกมาเช่นกัน ยิ้มเหี้ยมเกรียม “ไอ้หนู อย่าโทษพวกข้าเลย โทษตัวเองเถอะที่ดันไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง ชาติหน้าเกิดมาก็หัดทำตาให้สว่างกว่านี้หน่อยนะ”

ซ่งเฉินไม่นึกว่าพวกมันจะกล้าชักมีดกลางวันแสกๆ เขาถอยหลังไปสองก้าวด้วยความระวัง อาศัยจังหวะที่กระเป๋าผ้าบังสายตา เรียก กระบองไฟฟ้าออกมาจากมิติ

เขาซื้อเจ้านี่มาเพื่อป้องกันตัวโดยเฉพาะ รู้ตัวดีว่าสกิลการต่อสู้เป็นศูนย์ เลยต้องพึ่งอุปกรณ์ไฮเทคจากโลกอนาคตเข้าช่วย

กระบองไฟฟ้าแบบนี้ตีไม่ตาย แต่ทำให้คนชั่วหมดสภาพได้ในพริบตา ถือเป็นสุดยอดอาวุธป้องกันตัว

ทันทีที่เฝิงเจี้ยนพุ่งเข้ามาพร้อมมีด ซ่งเฉินก็งัดกระบองไฟฟ้าออกมา ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ท่อนแขนอีกฝ่ายเต็มแรง

เปรี๊ยะ!

“อ๊ากกกกก!!!”

เฝิงเจี้ยนกรีดร้องโหยหวน ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนจะล้มตึงลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นงันงกเหมือนปลาโดนทุบหัว