บทที่ 91 เวทมนตร์แห่งเงินตรา

‘ผู้ร่วมชะตากรรมซวย’ อีกคนในตู้โดยสารดูท่าจะอาการหนักกว่าซ่งเฉินเยอะ เงินกว่าสองร้อยหยวนและตั๋วเสบียงอีกเป็นปึกที่พกมาหายเกลี้ยง ส่วนใหญ่เป็นเงินที่เพื่อนคนงานฝากฝังให้มาซื้อของ ถ้าหาไม่เจอเขาต้องควักเนื้อชดใช้เองทั้งหมด

ชายคนนั้นอาละวาดอยู่ในตู้โดยสารอยู่นาน ยืนกรานจะค้นตัวทุกคน ใครไม่ยอมให้ค้นจะถือว่าเป็นหัวขโมย

จนสุดท้ายต้องตามตำรวจรถไฟมา ถึงจะหยุดความบ้าคลั่งลงได้

หวังเซิ่งลี่พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “สหายครับ ใจเย็นๆ ก่อน ผมเข้าใจว่าคุณโกรธที่เงินหาย แต่คุณไม่มีอำนาจไปค้นตัวผู้โดยสารคนอื่นนะ”

“งั้นคุณก็ค้นสิ! เร็วเข้า! อีกครึ่งชั่วโมงผมต้องลงรถแล้ว!” ชายหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนก แววตาแดงก่ำเหมือนคนเสียสติ

“ขอโทษครับ ทางเราก็ค้นตัวโดยพละการไม่ได้เหมือนกัน” หวังเซิ่งลี่ตอบด้วยความลำบากใจ

ชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป กำหมัดแน่นตะโกนลั่น “ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้! สรุปแล้วจะหาเงินผมเจอไหมเนี่ย!”

คำตอบคือความเงียบงัน ผ่านไปครู่ใหญ่ หวังเซิ่งลี่ถึงเอ่ยปาก “เราจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ”

แม้จะค้นตัวไม่ได้ แต่การสอบปากคำยังทำได้ ทว่าในตู้โดยสารที่คนพลุกพล่านแบบนี้ ส่วนใหญ่มักยึดคติ ‘ธุระไม่ใช่ อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยน’ ต่อให้เห็นเหตุการณ์ก็อาจจะไม่ยอมพูด

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นด้วยความสิ้นหวัง มือขยุ้มผมตัวเองแน่น

เขาไม่ใช่คนประมาท คืนก่อนหน้านี้เขาแทบไม่ได้นอนเพราะกลัวโดนล้วงกระเป๋า

เมื่อวานเช้าตอนได้ยินข่าวคนโดนขโมย เขายังแอบดีใจลึกๆ ที่ตัวเองรอดมาได้

แต่เพราะคิดว่าขโมยคงลงรถไปแล้ว บวกกับตัวเองใกล้จะถึงที่หมาย เลยเผลอหลับไปไม่กี่ชั่วโมง ตื่นมาเงินก็หายวับไปกับตา

ตอนนี้เขานึกเสียใจจนไส้เขียว ถ้ารู้แบบนี้ต่อให้ง่วงแค่ไหนก็จะไม่ยอมหลับเด็ดขาด

ซ่งเฉินรอจังหวะจนสถานการณ์เริ่มสงบ จึงเดินเข้าไปหาหวังเซิ่งลี่

หวังเซิ่งลี่เห็นหน้าซ่งเฉินก็นึกว่าจะมาตามเรื่องคดีเก่า จึงยิ้มแห้งๆ “สหายซ่ง เรายังหาตัวคนร้ายไม่ได้เลยครับ อาจจะต้องรออีกหน่อย”

ซ่งเฉินยิ้มขมขื่น “คุณตำรวจครับ... เมื่อคืนกระเป๋าผมโดนขโมยไปอีกแล้วครับ”

“ห๊ะ? กระเป๋าหาย?” หวังเซิ่งลี่ตาโตด้วยความตกใจ

ปกติเขาเจอแต่เคสขโมยเงิน ขโมยของมีค่า แต่เล่นขโมยกระเป๋าเดินทางใบโตๆ นี่ไม่ค่อยเจอ เพราะมันเสี่ยงและสังเกตง่ายเกินไป

ซ่งเฉินผายมืออย่างจนปัญญา “ผมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน แต่ตื่นมามันก็หายไปแล้วจริงๆ”

แววตาของหวังเซิ่งลี่ฉายความเวทนา นี่มัน เทพเจ้าแห่งความซวย ชัดๆ โดนขโมยรอบแรกยังไม่พอ ยังโดนซ้ำสองอีก

ชายหนุ่มที่นั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น พอได้ยินว่าซ่งเฉินโดนซ้ำสอง ความรู้สึกหดหู่ก็ทุเลาลงนิดหน่อย อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ซวยที่สุดในโลก

หวังเซิ่งลี่กำลังจะอ้าปากปลอบใจ แต่ซ่งเฉินชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

“พี่น้องทุกท่านในตู้โดยสารครับ รบกวนฟังทางนี้หน่อย ผมมีเรื่องจะประกาศ”

สิ้นเสียง ไม่ว่าจะไทยมุงขาประจำ หรือคนที่แกล้งหลับ ต่างพากันหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

“ทุกคนคงทราบกันดีแล้วว่า ในตู้โดยสารของเรามีเหตุลักขโมยเกิดขึ้นซ้ำซาก...” ซ่งเฉินเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงคัดค้านดังแทรกขึ้นมา

“หมายความว่าไง? อย่าบอกนะว่าจะขอค้นตัวพวกเราอีก? ไม่เอานะเว้ย! ไม่ใช่ขโมยทำไมต้องยอมให้ค้น!”

“ใช่ๆ พี่ชายคนนี้พูดถูก เงินนายหายก็ไปหาขโมยสิ เกี่ยวอะไรกับพวกเรา”

“ฉันก็ไม่ยอมให้ค้นเหมือนกัน...”

ซ่งเฉินยกมือห้ามทัพ “ใจเย็นๆ ครับทุกคน ผมไม่ได้จะขอค้นตัว แต่ผมจะบอกว่า... ถ้าใครให้เบาะแสคนร้ายได้ ผมยินดีมอบเงินรางวัลส่วนตัวให้ 100 หยวน เป็นค่าตอบแทน!”

“เชรดดด! ได้ยินไหมวะ? 100 หยวน!”

“100 หยวน! จริงดิ? เงินเดือนตั้งหลายเดือนเลยนะ ยอมจ่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”

“โอ๊ยยย! รู้งี้เมื่อคืนไม่น่าหลับเลย ถ้าเห็นอะไรดีๆ ป่านนี้ได้เงินฟรี 100 หยวนแล้ว!”

“ชิ! เชื่อคนง่ายไปได้ พวกแกโดนหลอกแล้ว เงินมันโดนขโมยไปหมดแล้ว จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายตั้ง 100 หยวน”

“เออว่ะ ฉันว่ามันโม้แน่ๆ ถึงเวลาเบี้ยวไม่จ่าย ใครจะไปทำอะไรมันได้”

ซ่งเฉินรู้ดีว่าคำพูดลอยๆ ไม่มีน้ำหนัก เขาจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า (มิติ) หยิบธนบัตร ‘ต้าถวนเจี๋ย’ (ธนบัตร 10 หยวน) ปึกใหญ่ออกมา 10 ใบ ยัดใส่มือหวังเซิ่งลี่

“คุณตำรวจช่วยเป็นพยานให้ผมทีครับ ใครให้เบาะแสที่เป็นประโยชน์คนแรก รับเงิน 100 หยวนนี้ไปเลย! โอกาสมีครั้งเดียวนะครับ ใครช้าอด!”

ซ่งเฉินพูดยิ้มๆ แต่แววตาเย็นเยียบ

เขาโมโหเจ้าหัวขโมยคนนี้จริงๆ ครั้งแรกเขาถือว่าฟาดเคราะห์ โทษตัวเองที่ไม่ระวัง

แต่เล่นมาหยามกันซ้ำสองแบบนี้ เห็นเขาเป็นหมูในอวยหรือไง? ได้! งั้นก็ต้องเจอ พลังเงินตราฟาดหน้าสักที!

ซ่งเฉินเชื่อว่าเมื่อคืนต้องมีคนนอนไม่หลับแน่ๆ ไม่ใช่ทุกคนจะมีมิติส่วนตัวไว้เก็บของเหมือนเขา คนพกของมีค่ามาเยอะๆ ย่อมต้องระแวงจนนอนไม่หลับ

เพียงแต่คนส่วนใหญ่มักจะไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน กลัวเดือดร้อนใส่ตัว ต่อให้เห็นก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

แต่ถ้ามี ผลประโยชน์ มาล่อใจ มันก็คนละเรื่อง! 100 หยวนสำหรับซ่งเฉินแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนยุคนี้มันคือเงินก้อนโตที่เอาไปสู่ขอเมียได้เลยนะ!

หวังเซิ่งลี่กำเงินในมือแน่น ยืนงงเป็นไก่ตาแตก เกิดมาเพิ่งเคยเจอคนรวยระดับเอาเงินฟาดหัวคนแบบนี้

“สหายซ่ง... อย่าทำแบบนี้เลยครับ ทางเราจะพยายามสืบหาคนร้ายให้ เงินนี่เก็บคืนไปเถอะครับ” หวังเซิ่งลี่พยายามจะยัดเงินคืน

ซ่งเฉินยิ้มบางๆ ตะโกนเสียงดังขึ้น “ให้เวลาอีก 1 นาที! ถ้าไม่มีใครให้เบาะแส ผมจะเก็บเงินคืน!”

“60... 59... 58... 40...” ซ่งเฉินเริ่มนับถอยหลัง ตัวเลขที่ลดลงเรื่อยๆ บีบหัวใจคนทั้งตู้โดยสาร

“เดี๋ยว! ผมรู้!”

ชายหนุ่มผิวคล้ำผอมโซคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นมา เสื้อผ้าที่สวมใส่แม้จะไม่มีรอยปะชุน แต่ก็เก่าจนซีดขาว บ่งบอกฐานะทางบ้านได้เป็นอย่างดี

“ถ้าผมบอกว่าใครเป็นขโมย เงิน 100 หยวนจะเป็นของผมจริงๆ ใช่ไหม?” เขาจ้องซ่งเฉินเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความหวัง

ซ่งเฉินนัยน์ตาเป็นประกาย พยักหน้าหนักแน่น “แน่นอน! คนเป็นพยานเยอะแยะขนาดนี้ ผมไม่กล้าเบี้ยวหรอก”