บทที่ 90 โดนขโมยอีกแล้ว

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซ่งเฉินรู้สึกว่าก้นของเขาชาจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว

ตอนนี้เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมถามเจ้าหน้าที่ไปสนิทเลยว่า รถไฟขบวนนี้ต้องใช้เวลากี่ชั่วโมงกว่าจะถึงเมือง T

รถไฟในยุคนี้วิ่งช้าเป็นเต่าคลาน ในใจซ่งเฉินกะไว้ว่าอย่างมากก็สักวันสองวัน แต่พอไปถามคนข้างๆ ถึงได้รู้ความจริงอันโหดร้ายว่า... ต้องนั่งถึง 3 วัน!

ยังดีที่ต้องทนลำบากแค่ขาไปขาเดียว ขากลับเขาสามารถใช้มุกไม้วาร์ปกลับได้เลย คิดได้แบบนี้ค่อยมีกำลังใจอดทนต่อไปหน่อย

เมื่อเช้าเพราะอารมณ์บูดเรื่องโดนล้วงกระเป๋า เขาเลยกินขนมปังรองท้องไปแค่สองชิ้น มื้อเที่ยงนี้จะกินทิ้งกินขว้างไม่ได้แล้ว

ขณะที่ซ่งเฉินกำลังจะลุกไปดูลาดเลาที่ตู้เสบียง จางเฉียวเฉียวที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เรียกเขาไว้

“สหายซ่งคะ อันนี้ให้คุณค่ะ” เธอยื่นหมั่นโถวแป้งขาวลูกใหญ่มาให้

ซ่งเฉินชะงัก ไม่เข้าใจเจตนา จู่ๆ มายัดเยียดหมั่นโถวให้ทำไม?

จางเฉียวเฉียวเห็นเขาไม่รับก็นึกว่าเขาเกรงใจ จึงยิ้มหวาน “รับไว้เถอะค่ะ ถือซะว่าเป็นคำขอบคุณที่ให้ยืมหนังสือการ์ตูนอ่านเมื่อวาน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมกำลังจะไปซื้อข้าวที่ตู้เสบียงพอดี” ซ่งเฉินโบกมือปฏิเสธ

จางเฉียวเฉียวตาโตด้วยความแปลกใจ “เอ๊ะ? คุณยังมีเงินเหลือเหรอคะ?”

เธอนึกว่าเขาโดนฉกเงินไปเกลี้ยงกระเป๋าแล้วเสียอีก ปกติใครจะพกเงินสดติดตัวกันเยอะแยะ หายไปร้อยสองร้อยหยวนก็น่าจะหมดตัวแล้ว

“ครับ ยังพอมีเหลืออยู่ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ ถ้าอยากอ่านการ์ตูนอีกก็บอกได้เลย” ซ่งเฉินยิ้มตอบ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงยื่นหมั่นโถวให้ แม่คุณคงกลัวเขาไม่มีข้าวกินนี่เอง

เห็นหมั่นโถวลูกเดียวอาจดูไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่สำหรับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอกัน น้ำใจของจางเฉียวเฉียวนับว่ากว้างขวางมาก

จางเฉียวเฉียวร้อง “อ๋อ...” ออกมาคำหนึ่ง พอตั้งสติได้ก็รีบโบกมือแก้เขิน “เอ่อ... ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ฉันเข้าใจผิดเอง”

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาอาหารเที่ยงพอดี พอซ่งเฉินเดินไปถึงตู้เสบียง ที่นั่งก็เต็มหมดแล้ว

อาหารบนรถไฟราคาแพงกว่าภัตตาคารรัฐบาลเสียอีก แต่ข้อดีของมันคือ ไม่ต้องใช้ตั๋วอาหาร

ดังนั้นถึงแม้คนส่วนใหญ่จะเสียดายเงิน แต่ก็ยังมีคนยอมควักกระเป๋าจ่าย เพราะนี่เป็นโอกาสดีที่จะได้กินเนื้อโดยไม่ต้องเสียตั๋วเนื้ออันมีค่า

ซ่งเฉินดูเมนูประจำวัน แล้วสั่งข้าวกล่องเมนูเนื้อมา 2 กล่อง จากนั้นก็ถือเดินกลับไปกินที่ตู้โดยสารของตัวเอง

กล่องข้าวเป็นอลูมิเนียมของทางรถไฟ กินเสร็จจะเอาไปคืนเองหรือรอพนักงานมาเก็บก็ได้

จางเฉียวเฉียวกำลังกัดหมั่นโถวแกล้มน้ำเปล่าอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆ กล่องข้าวหอมฉุยก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

“เลิกกินหมั่นโถวเถอะ กินข้าวร้อนๆ ดีกว่า” ซ่งเฉินยิ้มให้เธอ

ถือซะว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจ เมื่อกี้แม้เขาจะไม่รับหมั่นโถว แต่เขาก็รับรู้ถึงความหวังดีของเธอ

คนเราเจอกันแค่ผ่านทาง ชาตินี้อาจไม่ได้เจอกันอีก เลี้ยงข้าวสักมื้อไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับซ่งเฉิน

จางเฉียวเฉียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เอาค่ะ! ไม่ดีหรอก เกรงใจแย่เลย”

“ซื้อมาแล้ว รับไปเถอะ ซื้อมาสองกล่องผมกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ซ่งเฉินยัดกล่องข้าวใส่มือเธออย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ

คุณลุงที่นั่งตรงข้ามซ่งเฉินมองตาปริบๆ หันไปบอกจางเฉียวเฉียวว่า “แม่หนู ถ้าหนูไม่อยากกินก็ส่งมาให้ลุงก็ได้นะ อย่าให้เสียของเลย”

“ใครบอกว่าหนูไม่อยากกินคะ หนูจะกินเดี๋ยวนี้แหละ!” จางเฉียวเฉียวมองลุงด้วยสายตาระแวง รีบกอดกล่องข้าวไว้แน่น

คุณลุงทำหน้าเสียดาย นึกว่าจะได้ลาภปากซะแล้ว “ว้า... นึกว่าแม่อิ่มหมั่นโถวแล้วซะอีก”

จางเฉียวเฉียวเปิดกล่องข้าว เห็นผัดพริกหยวกใส่หมูเส้นกับผัดมะเขือเทศใส่ไข่ น้ำลายก็สอเต็มปาก

มีทั้งเนื้อทั้งไข่ ใครจะไปอยากแทะหมั่นโถวแห้งๆ กันเล่า

เธอเหลือบมองซ่งเฉินด้วยความซาบซึ้ง แล้วลงมือตักข้าวเข้าปากคำโต

ซ่งเฉินชิมหมูผัดพริกไปคำหนึ่ง สีหน้าฉายแววผิดหวังเล็กน้อย รสชาติสู้ภัตตาคารรัฐบาลไม่ได้เลย

ยังดีที่ปริมาณไม่ได้เยอะมาก เขาจึงฝืนกินจนหมด

ที่มุมห้องโดยสาร ดวงตาเล็กหยีคู่หนึ่งจับจ้องเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบเชียบ

เจ้าลิงผอม กัดแป้งจี่ในมืออย่างเคียดแค้น แล้วกระดกน้ำตามอึกใหญ่

มันดูพลาดไปจริงๆ นึกว่าไอ้หมูนี่เป็นคนจนสร้างภาพ ที่แท้เป็น ผ้าขี้ริ้วห่อทอง ซ่อนเงินเก่งต่างหาก

เมื่อวานมันสังเกตละเอียดแล้ว เสื้อเชิ้ตตัวในไม่มีกระเป๋า กระเป๋ากางเกงก็ลีบแบน ไม่เหมือนคนพกเงิน มันเลยมั่นใจว่าเงินต้องอยู่ที่เสื้อนอก

ตอนนี้เหลือที่ซ่อนที่เป็นไปได้แค่ 2 แห่ง คือ กางเกงใน กับ กระเป๋าผ้าสีดำ ที่มันกอดติดตัวตลอดเวลา

จากประสบการณ์โชกโชน ผู้ชายอกสามศอกไม่น่าจะยัดเงินไว้ในกางเกงในเหมือนพวกมนุษย์ป้าหรอก ดังนั้นเป้าหมายคือ...

ด้วยบทเรียนจากเมื่อคืน ก่อนนอนซ่งเฉินจึงเก็บเงินและตั๋วรถไฟทั้งหมดเข้าไว้ในมิติ ต่อให้โคตรขโมยมาเองก็ไม่มีทางได้แอ้ม

ซ่งเฉินหลับไปอย่างสบายใจเพราะมั่นใจว่าปลอดภัยไร้กังวล แต่พอตื่นเช้ามา เขาก็ต้องพบกับความจริงอันน่าตื่นตะลึง... กระเป๋าผ้าสีดำที่วางไว้บนตัก หายวับไปแล้ว!

กระเป๋าใบเบ้อเริ่ม หายไปไหนวะ? หายไปแบบไร้ร่องรอย!

แวบแรกซ่งเฉินตกใจ นึกว่าตัวเองเผลอละเมอเก็บกระเป๋าเข้ามิติ รีบใช้จิตตรวจสอบดู... ว่างเปล่า ไม่มีกระเป๋าผ้าสีดำ

“สหายซ่ง หาอะไรอยู่เหรอคะ?” จางเฉียวเฉียวกลับมาจากห้องน้ำ เห็นซ่งเฉินก้มๆ เงยๆ มองใต้ที่นั่ง

ซ่งเฉินหน้าดำคร่ำเครียด “กระเป๋าผมหายครับ สหายจางตื่นมาเห็นกระเป๋าบนตักผมบ้างไหม?”

“หา? หายอีกแล้วเหรอคะ? คุณโดนขโมยอีกแล้วเหรอ?” จางเฉียวเฉียวตาโตเท่าไข่ห่าน พยายามนึกย้อนกลับไป เหมือนตอนเธอตื่นมาก็ไม่เห็นกระเป๋าบนตักเขาแล้ว

แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้เอะใจ นึกว่าเขาวางไว้บนชั้นวางสัมภาระเสียอีก

คำว่า ‘อีกแล้ว’ มันช่างบาดลึกกลางใจ ซ่งเฉินกัดฟันกรอด “ไอ้เวรเอ๊ย! มันจะจองเวรจองกรรมอะไรนักหนาวะ กะจะเล่นงานฉันคนเดียวเลยหรือไง”

ถึงในกระเป๋าจะไม่มีของมีค่า มีแค่เสื้อผ้าสองชุด การ์ตูนเจ็ดแปดเล่ม กับขนมนิดหน่อย

แต่มันน่าโมโหโว้ย! นี่มันครั้งที่สองแล้วนะ! จะโกนขนแกะก็ให้มันมีลิมิตหน่อยสิเฮ้ย!

ยังไม่ทันสิ้นเสียงบ่น ด้านหลังก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น “อ๊ากกกกก! เงินฉันหาย! ไอ้ชาติชั่วตัวไหนขโมยเงินกู! ออกมาเดี๋ยวนี้นะโว้ยยย!”

ซ่งเฉินหันขวับไปมอง เจ้าของเสียงเป็นชายวัยสามสิบกว่า แต่งตัวดูดีมีฐานะ เสื้อผ้าเรียบกริบไร้รอยปะชุน ตอนนี้กำลังยืนเท้าสะเอวด่ากราดฟ้าดิน

“สหายซ่งคะ... คนที่ขโมยเงินเขา จะเป็นคนเดียวกับที่ขโมยของคุณไหมเนี่ย?” จางเฉียวเฉียวถามเสียงสั่น สองมือรีบกุมกระเป๋าเงินตัวเองแน่น

ซ่งเฉินมองดูความวุ่นวายด้านหลัง ความรู้สึกสมดุลในใจอย่างประหลาดก็บังเกิดขึ้น...

เฮ้อ... ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าทั้งขบวนจะมีแค่ฉันที่ซวยคนเดียว