บทที่ 89 เผชิญหน้าหัวขโมย

“แม่งเอ๊ย...” ซ่งเฉินสบถเบาๆ ด้วยความหัวเสีย

ตั๋วรถไฟและเงินทอนอีก 1 หยวน 7 เหมาที่ได้จากการซื้อตั๋ว ทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าเสื้อตัวนี้... หายเกลี้ยง!

ประเด็นสำคัญคือ กระเป๋าเสื้อนอกของเขาถูกของมีคมกรีดเป็นช่องโหว่เบ้อเริ่มขนาดนี้ เขาจะไม่รู้สึกตัวเลยเชียวหรือ?

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของหายไปตอนนอนหลับเมื่อคืน หรือโดนลงมือตอนลุกไปเข้าห้องน้ำกลางดึก

จำได้ลางๆ ว่าตอนเดินไปห้องน้ำเมื่อคืน มีคนเดินมาชนเขาจังเบอร์ ตอนนั้นในตู้โดยสารมืดตึ๊ดตื๋อเลยมองไม่เห็นหน้า อีกฝ่ายท่าทางสุภาพ เขาเลยไม่ได้ถือสาหาความ

จางเฉียวเฉียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นปฏิกิริยาของเขาแล้วใจหายวาบ รีบก้มลงเช็กเงินของตัวเอง พอเห็นว่ายังอยู่ครบก็ลอบถอนหายใจโล่งอก

เธอมองซ่งเฉินด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ หน้าซีดขนาดนี้ สงสัยเงินกับตั๋วจะโดนฉกไปหมดเกลี้ยงแน่ๆ

“สหายคะ ลองไปแจ้งตำรวจรถไฟดูไหมคะ เผื่อว่าจะ...” คำว่า ‘หาเจอ’ จุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออก

คนบนรถไฟเป็นร้อยเป็นพัน ใครจะไปรู้ว่าคนไหนเป็นขโมย ตำรวจคงไม่สามารถค้นตัวทุกคนได้หรอก

แถมต่อให้ค้นเจอ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเงินนั้นเป็นของเขา บนธนบัตรก็ไม่ได้เขียนชื่อแปะไว้สักหน่อย

“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมไปหาตำรวจรถไฟก่อน” ซ่งเฉินพยักหน้าให้จางเฉียวเฉียว แล้วลุกเดินไปยังตู้ที่พักเจ้าหน้าที่

เขาไม่ได้เสียดายเงินไม่กี่หยวนนั่นหรอก แต่ถ้าตั๋วหายมันจะเป็นเรื่องยุ่งยาก ขืนรอให้พนักงานมาตรวจตั๋วแล้วค่อยบอกว่าหาย เขาอาจโดนมองว่าเป็นพวกเจตนาหนีตั๋วได้

พอได้ยินว่ามีคนของหายอีกแล้ว ใบหน้าดำคล้ำของ หวังเซิ่งลี่ ตำรวจรถไฟก็ยิ่งดำทะมึนลงไปอีก นี่เป็นรายที่ 3 ของเช้านี้แล้วที่มีคนมาแจ้งความ

นี่ยังไม่นับพวกที่ไม่มาแจ้งความเพราะคิดว่าแจ้งไปก็สูญเปล่านะ

“สหายครับ พอจะระบุเวลาที่ของหายได้ไหมครับ?”

“ผมสงสัยว่าน่าจะโดนตอนลุกไปเข้าห้องน้ำเมื่อคืนครับ มีคนจงใจเดินชนผม แต่ตอนนั้นผมไม่ได้เอะใจ” ซ่งเฉินเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ

หวังเซิ่งลี่จดบันทึกลงในสมุดพลางถามต่อ “นอกจากเงินกับตั๋วรถไฟ มีของมีค่าอย่างอื่นหายอีกไหมครับ? จำจำนวนเงินที่แน่นอนได้ไหม?”

“ก็มีตั๋วไปเมือง T หนึ่งใบ กับเงินอีก 1 หยวน 7 เหมาครับ”

มือที่กำลังจดชะงักกึก หวังเซิ่งลี่เอียงคอถามย้ำ เพราะสงสัยว่าตัวเองหูฝาด “เมื่อกี้ว่าหายไปเท่าไหร่นะครับ?”

“1 หยวน 7 เหมาครับ เป็นเงินทอนตอนซื้อตั๋ว ส่วนเงินก้อนใหญ่ผมเก็บไว้ที่อื่น” ซ่งเฉินอธิบายยิ้มๆ

หวังเซิ่งลี่พยักหน้าด้วยความโล่งใจและชื่นชม “เยี่ยมมากครับ มีสติระวังตัวดีมาก โชคดีที่คุณไม่เก็บไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว”

จากประสบการณ์ทำงานหลายปี เงินที่หายไปส่วนใหญ่ก็เหมือน ซาลาเปาตีสุนัข (ไปแล้วไปลับไม่กลับมา)

หายแค่ 1 หยวนกว่าๆ กับตั๋วรถไฟหนึ่งใบ แม้จะไม่น้อย (ตั๋วราคาเกือบ 30 หยวน) แต่เมื่อเทียบกับผู้เสียหายรายอื่นที่หมดตัว ซ่งเฉินถือว่าโชคดีมากแล้ว

“ในเมื่อคุณยังมีเงินติดตัว เดี๋ยวผมพาไปออกตั๋วใหม่กับพนักงานนะครับ ต้องซื้อตั๋วซ่อมจากสถานีหน้าไปเมือง T ถ้าโชคดีตามหาตั๋วเก่าเจอ ค่อยเอาไปทำเรื่องขอคืนเงินทีหลัง”

“สหายครับ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ นี่เป็นกฎระเบียบ” หวังเซิ่งลี่พูดอย่างเกรงใจ

เขารู้ดีว่านี่มันเหมือนการซ้ำเติมผู้เสียหาย ของก็หายยังต้องมาเสียเงินซื้อตั๋วใหม่อีก เป็นใครก็คงหัวเสีย

หวังเซิ่งลี่เตรียมใจรองรับอารมณ์โกรธของซ่งเฉินไว้แล้ว แต่ผิดคาด ซ่งเฉินกลับตอบรับอย่างง่ายดาย

“ได้ครับ”

“คุณ... ไม่รู้สึกเจ็บใจเหรอครับ?” หวังเซิ่งลี่ถามลองเชิง

ซ่งเฉินยักไหล่ “ก็เจ็บใจแหละครับ แต่ทำไงได้ ใครใช้ให้ผมซวยเองล่ะ”

เขาคงไม่สามารถเรียกร้องให้เจ้าหน้าที่แหกกฎเพื่อเขาได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปใครอยากหนีตั๋วก็แค่โกหกว่าตั๋วโดนขโมยกันหมดน่ะสิ

หลังจากออกตั๋วใหม่เรียบร้อย ซ่งเฉินก็กลับมาที่นั่ง

จางเฉียวเฉียวเห็นเขากลับมาก็รีบชะโงกหน้าถาม “เป็นไงบ้างคะ? ตำรวจว่ายังไงบ้าง?”

ซ่งเฉินมองเธอ เห็นแววตาเป็นห่วงจริงๆ จึงตอบเสียงเรียบ “ตำรวจบอกว่าจะพยายามหาให้ครับ แต่โอกาสได้คืนริบหรี่”

“เฮ้อ... ก็กะไว้แล้วเชียวค่ะ ว่าแต่... คุณหายไปเยอะไหมคะ? ยังพอมีเงินซื้อข้าวกินไหม?” จางเฉียวเฉียวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เห็นแก่ที่ซ่งเฉินใจดีแบ่งหนังสือการ์ตูนให้อ่านเมื่อวาน เธอตัดสินใจว่าถ้าเขาหมดตัวจริงๆ เธอจะให้เขายืมเงินกินข้าวสักมื้อ

ซ่งเฉินไม่รู้ความคิดของเธอ จึงแกล้งโม้ตัวเลขมั่วๆ ไป “ก็ไม่เยอะเท่าไหร่หรอกครับ... สักร้อยสองร้อยหยวนได้มั้ง”

“หา! หายไปสองร้อยกว่าหยวนเหรอคะ!!!” จางเฉียวเฉียวตะโกนเสียงหลง ดังลั่นจนได้ยินกันทั้งตู้

“อุ๊ยตาย! พ่อหนุ่มคนนี้ซวยซ้ำซวยซ้อนแท้ๆ เงินตั้งเยอะแยะโดนฉกไปหมดเลย”

“นั่นสิ! เงินเดือนครึ่งปีเลยนะนั่น กลับไปเมียที่บ้านคงอาละวาดบ้านแตกแน่”

“ใครมันช่างใจบาปหยาบช้า เป็นคนดีๆ ไม่ชอบ ริจะมาเป็นหัวขโมย ระวังเถอะมีลูกจะไม่มีรูตูด!”

“ชิ! จะจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ พูดว่าหายก็หายงั้นสิ ทำไมคนอื่นไม่โดน มีแต่พ่อหนุ่มนี่โดนคนเดียวล่ะ”

“พูดแมวๆ อะไรของแก ใครจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นฮะ?”

บรรยากาศในตู้โดยสารกลายเป็นตลาดสดย่อมๆ ต่างคนต่างวิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

ไม่มีใครสังเกตเห็นชายร่างเล็กผอมแห้งที่นั่งขดตัวอยู่มุมสุดของตู้โดยสาร มันแอบกรอกตามองบนใส่ซ่งเฉินอย่างหมั่นไส้

ถุย! ไอ้หน้าด้าน! กล้าพูดได้ไงว่าหายเป็นร้อยสองร้อย ในกระเป๋ามีแค่ 1 หยวน 7 เหมาชัดๆ!

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ‘เจ้าลิงผอม’ ก็เจ็บใจจนแทบกระอักเลือด อุตส่าห์เล็งเป้าหมายไว้ดิบดี นึกว่าเป็น ‘แพะอ้วน’ (เศรษฐี) ให้เชือด ที่แท้ก็แค่คนจนสร้างภาพ!

แต่งตัวดูดี กินบะหมี่ กินเนื้อตากแห้ง แต่ในกระเป๋ามีเศษเงินไม่ถึง 2 หยวน นี่มันระวังตัวเกินเหตุไปไหมเนี่ย?

ส่วนแพะอ้วนอีกตัวก็น่าโมโหพอกัน ดึกดื่นไม่ยอมหลับยอมนอน ตาค้างยังกับนกฮูก มันเลยหาจังหวะลงมือไม่ได้สักที

เพราะความผิดพลาดนี้ เมื่อคืนมันเลยโดนเพื่อนร่วมแก๊งรุมเยาะเย้ยจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ยังดีที่เพื่อนคนอื่นมือขึ้น เลยพอถูไถได้กำไรบ้าง ไม่งั้นรอบนี้คงขาดทุนย่อยยับ

ไม่เป็นไร... คืนนี้ยังมีโอกาส ข้าจะไม่พลาดอีกแน่!

เจ้าลิงผอมกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนเอาแรง ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา