บทที่ 88 สั่งสอนเด็กเปรต

ซ่งเฉินกำลังดำดิ่งสู่โลกแห่งความอร่อยของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป จู่ๆ ก็รู้สึกถึงมือปริศนาที่เอื้อมมาตะปบมือเขา สัญชาตญาณทำงานทันที เขาจึงสะบัดมือนั้นออกไปเต็มแรง

เพี้ยะ!

“แงงงงง! ฮือออออ...”

ซูต้าเป่าถูกแรงเหวี่ยงจนเซถลาไปล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น แล้วแหกปากร้องไห้จ้าทันที

เฝิงอิงได้ยินเสียงลูกร้อง แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอยังคงนั่งเหม่อลอย มือลูบแก้มข้างที่โดนตบอย่างคนวิญญาณหลุด

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนตบ แต่เป็นครั้งแรกที่โดน ลูกชายในไส้ ตบหน้ากลางที่สาธารณะ

น่าสมเพชสิ้นดี... ลูกชายที่เธออุ้มท้องมา 9 เดือน ตบหน้าเธอต่อหน้าธารกำนัล

และที่น่าสมเพชยิ่งกว่า คือเธอทำอะไรเขาไม่ได้เลย เพราะเขาคือหลานชายสุดที่รักของแม่สามี ขืนเธอแตะต้องเขาแม้แต่ปลายก้อย แม่สามีคงฉีกอกเธอแน่

ซูต้าเป่านั่งร้องไห้อยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาโอ๋ เขาเริ่มงง ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำมูกป้ายหน้า

ผิดปกติ... ปกติแค่เขาเบะปาก ย่าก็วิ่งแจ้นมาโอ๋แล้ว ทำไมวันนี้ไม่มีใครสนใจ?

อ้อ... ลืมไปว่าย่าไม่ได้มาด้วย แต่แม่ล่ะ? ทำไมแม่ไม่มาโอ๋?

ซูต้าเป่าหันขวับไปมองแม่ ตั้งใจจะด่ากราด แต่พบว่าแม่นั่งนิ่งไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา

เจ้าเด็กแสบกลอกตาเจ้าเล่ห์ แล้วเริ่มแผดเสียงร้องโหยหวนให้ดังขึ้นกว่าเดิม หวังเรียกร้องความสนใจ

ซ่งเฉินที่กำลังกินบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อยเริ่มปวดขมับ “นี่ลูกเต้าเหล่าใครฮะ? ผู้ปกครองช่วยมาดูหน่อย ถ้าไม่ดูแล ระวังผมจะดูแลให้เองนะ”

คำตอบที่ได้รับคือเสียงร้องที่ดังกว่าเดิม ซูต้าเป่าดิ้นพราดๆ กับพื้น “ย่าจ๋า! หนูจะเอาย่า! พวกมันรังแกหนู! ทุกคนรังแกหนูหมดเลย!”

“หุบปาก! ขืนร้องอีกคำเดียว จะเรียกตำรวจมาจับไปขังคุก!” ซ่งเฉินลุกพรวดเดินเข้าไปหาซูต้าเป่า ถลึงตาใส่อย่างดุร้าย

ซูต้าเป่าตกใจจนลืมร้อง “ยะ... อย่าจับหนู...”

ถึงจะยังเด็ก แต่เขาก็รู้ว่าตำรวจมีไว้จับคนเลว ย่าเคยขู่ไว้บ่อยๆ

ซ่งเฉินก้มลงไปกระซิบข้างหูเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “หยุดร้องซะ ถ้าขืนมีเสียงหลุดออกมาอีกคำเดียว ฉันจะจับแกโยนออกไปทางหน้าต่าง ให้รถไฟทับหัวแกจน แบนแต๊ดแต๋!”

ซูต้าเป่าเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว สะอึก อึก! หนึ่งที แล้วรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งไปหาแม่

“แม่จ๋าช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วย... น่ากลัว... ฮือๆ” เขาซุกหน้าเข้ากับอกแม่ ตัวสั่นงันงก

เฝิงอิงที่กำลังโกรธลูก พอเห็นลูกเสียขวัญขนาดนี้ ความเป็นแม่ก็ทำงานทันที “ต้าเป่าไม่กลัวนะลูก เป็นอะไร บอกแม่ซิ?”

“ลุงหน้าโหดคนนั้น... เขาจะจับหนูโยนลงรถไฟ... ฮือ... หนูไม่อยากโดนรถไฟทับหัวแบน” ซูต้าเป่าฟ้องทั้งน้ำตา

เฝิงอิงมองตามนิ้วลูกชายไปปะทะสายตากับซ่งเฉินที่ยืนยิ้มเย็นอยู่ตรงทางเดิน

คิ้วของเธอขมวดมุ่น ถึงลูกเธอจะดื้อไปบ้าง แต่ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ควรมาขู่เด็กขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

เฝิงอิงมองซ่งเฉินด้วยสายตาตำหนิ “สหายคะ คุณทำเกินไปหน่อยไหม?”

“คุณพูดกับผมเหรอ?” ซ่งเฉินเลิกคิ้วถาม

“ไม่ใช่คุณแล้วจะมีใครอีกล่ะ เป็นผู้ชายตัวโตๆ ทำไมถึงใช้คำพูดโหดร้ายพรรค์นั้นขู่เด็กตัวเล็กๆ จิตใจทำด้วยอะไร” น้ำเสียงของเฝิงอิงเต็มไปด้วยการกล่าวหา

ซ่งเฉินแค่นหัวเราะ “ทุกคนก็เพิ่งเคยเกิดมาเป็นมนุษย์ครั้งแรกเหมือนกัน ทำไมคนอื่นต้องยอมลงให้ลูกคุณด้วยไม่ทราบ?”

สิ้นประโยค ผู้โดยสารรอบข้างต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

ใช่สิ! ทุกคนก็มีชีวิตเดียว ทำไมต้องมาทนรำคาญไอ้เด็กเปรตนี่ด้วย

สีหน้าของเฝิงอิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เธอมองซ่งเฉินด้วยความคับแค้นใจ “คะ... คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง เขายังเป็นแค่เด็ก นะคะ เขายังไม่รู้ประสีประสา เราเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องรู้จักให้อภัยสิ”

“อ๋อ ใช่ๆๆ เขายังเป็นเด็ก... แต่คุณไม่ใช่เด็กนี่ครับ? แล้วทำไมคุณถึงไม่สั่งสอนลูกตัวเองให้ดีล่ะ?” วาทศิลป์ของซ่งเฉินคมกริบ ตอกหน้าเฝิงอิงจนพูดไม่ออก

คุณลุงที่นั่งตรงข้ามซ่งเฉินตบมือฉาดใหญ่ “พ่อหนุ่มพูดถูกใจ! ลูกตัวเองก็ต้องดูแลเองสิ ออกมาข้างนอกใครเขาจะมานั่งโอ๋ลูกหล่อน”

“นั่นสิ! แม่ประสาอะไรคุมลูกไม่อยู่ พ่อหนุ่มเขาอุตส่าห์ช่วยสอนให้ น่าจะขอบคุณเขาด้วยซ้ำ”

“พูดตรงๆ นะ เด็กนิสัยเสียแบบนี้ต้องโดนดัดสันดานซะบ้าง ไม่งั้นจะคิดว่าแหกปากร้องแล้วจะได้ทุกอย่าง”

...

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ไปทั่วตู้โดยสาร ซ่งเฉินไม่สนใจดราม่าอีกต่อไป เดินกลับมานั่งโซ้ยบะหมี่คำสุดท้ายจนหมดเกลี้ยง แล้วเดินไปล้างกล่องข้าวอย่างสบายใจ

พอกินอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ซ่งเฉินหาวหวอดๆ หยิบหนังสือภาพเล่มใหม่ออกมาอ่านฆ่าเวลา

หญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเขามองดูอยู่พักใหญ่ รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก “สหายคะ... เห็นคุณมีหนังสือภาพหลายเล่ม พอจะให้ฉันยืมอ่านสักเล่มได้ไหมคะ?”

“หือ?” ซ่งเฉินเงยหน้ามอง

จางเฉียวเฉียว หน้าแดงซ่าน รีบโบกมือ “อะ... เอ่อ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอก็แค่เบื่อจนรากงอก... โอ๊ย รู้งี้ไม่ถามดีกว่า ขายขี้หน้าชะมัด

ซ่งเฉินยิ้มมุมปาก หยิบเล่มที่อ่านจบแล้วส่งให้ “เอ้า เอาไปสิ”

“ขอบคุณค่ะ!” จางเฉียวเฉียวรับหนังสือมาด้วยความดีใจ ยิ้มจนตาหยี

นึกว่าจะโดนปฏิเสธซะแล้ว คนคนนี้ใจดีจัง โลกนี้ยังมีคนดีอยู่จริงๆ ด้วย

“ไม่เป็นไร” ซ่งเฉินตอบสั้นๆ แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ มือข้างหนึ่งก็หยิบ เนื้อตากแห้ง ขึ้นมาแทะไปด้วย

เนื้อตากแห้งรสเด็ดเคี้ยวเพลิน ยิ่งเคี้ยวยิ่งมัน เขาซื้อตุนไว้ในมิติเป็นสิบจิน กินได้ยาวๆ

ผู้โดยสารข้างๆ เห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อยก็น้ำลายสอ ต้องข่มใจหลับตาลง ตัดปัญหาด้วยการ ‘ไม่เห็นก็ไม่หิว’

แสงไฟในรถไฟเริ่มหรี่ลง ซ่งเฉินขยี้ตาที่เริ่มล้า มองไปรอบๆ เห็นคนอื่นหลับกันหมดแล้ว เขาจึงขยับตัวหามุมสบายแล้วหลับตามไปบ้าง

เสียงรถไฟฉึกฉักกลายเป็นเพลงกล่อมชั้นดี ไม่นานซ่งเฉินก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ซ่งเฉินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงจอแจรอบตัว

เขาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ทันใดนั้นเสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม

“สหายคะ! เสื้อของคุณ... เหมือนจะขาดนะคะ!” จางเฉียวเฉียวชี้ไปที่เสื้อของซ่งเฉินด้วยความตกใจ

ซ่งเฉินก้มลงมองตามนิ้ว แล้วก็ต้องตาสว่างทันที... กระเป๋าเสื้อนอกของเขา มีรอยถูกของมีคมกรีดจนเป็นรูโหว่!