บทที่ 87 เหตุวุ่นวายเพราะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยเดียว

เมื่อกลับถึงบ้าน ซ่งเฉินก็เริ่มจัดเตรียมสัมภาระสำหรับทริปมุ่งหน้าสู่ภาคอีสาน (ตงเป่ย)

แม้ในมิติลุกปัดจะมีเสบียงตุนไว้เพียบ แต่เวลาเดินทางไกลก็ต้องจัดกระเป๋าไว้บังหน้าสักหน่อย เขาเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด และเสบียงที่กินง่ายบนรถไฟ เช่น เนื้อตากแห้ง ไข่ต้ม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และไส้กรอกแฮม

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซ่งเฉินรีบไปต่อแถวซื้อตั๋วที่สถานีรถไฟ

เนื่องจากยังเช้าอยู่ คนเลยไม่พลุกพล่าน ไม่นานก็ถึงคิวของเขา

“ไปไหน?” พนักงานถามเสียงห้วน

ซ่งเฉินส่งยิ้มพิมพ์ใจให้พนักงานในช่องจำหน่ายตั๋ว “สหายครับ ขอตั๋วนอนไป เมือง T หนึ่งที่ครับ”

โบราณว่า ‘คนยิ้มแย้มใครจะตบลง’ พอเห็นรอยยิ้มจริงใจ ท่าทีของพนักงานก็อ่อนลง “ขอดู ใบรับรองจากหน่วยงาน กับ บัตรพนักงาน หน่อย”

ซ่งเฉินชะงักกึก ใบรับรองจากหน่วยงาน? ซื้อตั๋วรถไฟต้องใช้ด้วยเหรอ? คราวก่อนไปอำเภอเจียงจินไม่เห็นต้องใช้เลยนี่นา

“ไม่ได้เอามาเหรอ? ถ้าไม่มีใบรับรองหน่วยงาน ซื้อตั๋วนอนไม่ได้นะ” พนักงานขมวดคิ้ว

“ขอโทษทีครับ งั้นรบกวนขอเป็น ตั๋วนั่ง ไปเมือง T แทนก็ได้ครับ” ซ่งเฉินรีบเปลี่ยนแผน

พนักงานมองเขาด้วยสายตาจับผิด “ไปเมือง T ทำไม? มีจดหมายแนะนำตัวไหม?”

“มีครับมี ผมจะไปเยี่ยมญาติที่เมือง T ป้าผมแต่งงานไปอยู่ที่นั่นครับ” ซ่งเฉินรีบควักจดหมายแนะนำตัวที่เตรียมไว้ยื่นให้

พนักงานรับไปกวาดตามอง พอเห็นว่าถูกต้องตามระเบียบ สีหน้าก็ผ่อนคลายลง “เที่ยวเร็วสุดออกเดินทาง 5 โมงเย็นวันนี้ ราคา 28 หยวน 3 เหมา จะเอาไหม? ถ้าไม่เอาก็หลบไป ให้คนข้างหลังซื้อ”

“เอาครับ!” ซ่งเฉินรีบควักเงินจ่าย รับตั๋วกระดาษเนื้อหยาบมาถือไว้ด้วยความดีใจ

เขาพลิกดูตั๋วรถไฟไปมาอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็เดินกลับไปพักผ่อน เพราะกว่ารถจะออกก็อีกตั้งหลายชั่วโมง

หารู้ไม่ว่า... ซ่งเฉินได้มองข้ามปัญหาใหญ่ระดับชาติไปข้อหนึ่ง เขาไม่ได้ถามพนักงานว่า จากที่นี่ไปเมือง T ต้องนั่งรถไฟนานแค่ไหน

ความสะเพร่านี้... จะทำให้ก้นของเขาต้องเผชิญกับชะตากรรมอันโหดร้าย!

เวลา 17.30 น.

ซ่งเฉินหิ้วกระเป๋าผ้าสีดำ เบียดเสียดฝูงชนมหาศาลเพื่อหาที่นั่ง กว่าจะพาตัวเองไปถึงที่หมายได้ ความอดทนก็แทบจะหมดเกลี้ยง

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม

“ปู๊น ปู๊น!!!”

สิ้นเสียงหวูด รถไฟก็เริ่มเคลื่อนขบวนดัง ฉึกฉัก ฉึกฉัก

ในยุคที่ไร้สมาร์ตโฟน ผู้คนบนรถไฟมีวิธีฆ่าเวลาแค่ไม่กี่อย่าง ถ้าไม่นอนหลับก็ต้องจับกลุ่มคุยกัน แต่ซ่งเฉินเตรียมตัวมาดี

เขาเปิดกระเป๋าผ้าบนตัก หยิบ หนังสือภาพ (เหลียนหวนฮว่า) ออกมาอ่านเล่น

แม้กระดาษจะหยาบไปบ้าง แต่ลายเส้นภาพวาดนั้นวิจิตรบรรจง แสดงให้เห็นถึงฝีมือชั้นครูของศิลปินยุคเก่า

ซ่งเฉินอ่านเพลินจนจบไป 3 เล่มรวด

จนกระทั่งกลิ่นอาหารเริ่มลอยคลุ้งในตู้โดยสาร เขาถึงเงยหน้าขึ้นบิดคอไล่ความเมื่อยขบ

รอบตัวเต็มไปด้วยบรรยากาศมื้อเย็น อาหารการกินมีหลากหลาย ตั้งแต่หมั่นโถว แพนเค้กไข่ เกี๊ยวต้ม ไปจนถึงข้าวกล่องรถไฟ

ซ่งเฉินล้วงมือลงไปควานหาของในกระเป๋า (บังหน้า) แล้วหยิบ กล่องข้าวสแตนเลส ออกมา จากนั้นก็ลุกเดินไปที่ตู้เสบียง

เขาขอน้ำร้อนจากเจ้าหน้าที่ แล้วอาศัยมุมอับสายตา แอบดึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 2 ก้อนออกจากมิติ ใส่ลงในกล่อง ฉีกซองเครื่องปรุงเทใส่ แล้วรีบปิดฝาให้สนิท

พอกลับมาถึงที่นั่ง บะหมี่ก็สุกได้ที่พอดี

ทันทีที่เปิดฝากล่อง... ตูม!!!

กลิ่นหอมหวลรัญจวนใจของผงชูรสและเครื่องเทศเข้มข้นก็ระเบิดออก ลอยฟุ้งไปทั่วตู้โดยสาร ซ่งเฉินสูดดมกลิ่นนั้นอย่างมีความสุข

ใช่เลย! กลิ่นนี้แหละ! สมกับเป็นคู่หูตลอดกาลของการเดินทาง กินบะหมี่บนรถไฟมันอร่อยกว่ากินที่บ้านเป็นไหนๆ

ซ่งเฉินใช้ส้อมจิ้มเส้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ โดยไม่ทันสังเกตว่า สายตาแทบทุกคู่รอบตัวกำลังจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

ผู้ใหญ่นั้นยังพอทนเก็บอาการได้ แต่กับเด็กๆ นั้นไม่ใช่

เด็กชายวัย 7-8 ขวบที่นั่งอยู่เยื้องๆ กับซ่งเฉิน ทนความยั่วยวนไม่ไหว แหกปากร้องลั่นทันที “แงงงงง! แม่จ๋า! ผมจะกินบะหมี่! ผมจะเอาแบบนั้น!”

“ต้าเป่าคนเก่ง ไม่ร้องนะลูก เดี๋ยวกลับถึงบ้านแม่จะทำบะหมี่หมูเส้นให้กินนะ อย่าร้องเลยลูก รบกวนคนอื่นเขา” แม่ของเด็กพยายามปลอบเสียงอ่อน

ซูต้าเป่า ปัดมือแม่ที่ลูบหลังทิ้งอย่างแรง เพี้ยะ! ตะคอกใส่แม่ด้วยท่าทางเอาแต่ใจ “ไม่เอา! หนูจะกินตอนนี้! ไปซื้อมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นหนูจะฟ้องย่าว่าแม่ไม่ให้หนูกินข้าว ให้ย่าตีแม่ให้ตายเลย!”

เฝิงอิง ทำหน้าลำบากใจ “งั้น... งั้นเดี๋ยวแม่ไปถามพี่ชายคนนั้นให้นะว่าซื้อมาจากไหน ถ้าบนรถไฟมีขาย แม่จะซื้อให้”

“ฮึ! มัวนั่งบื้ออยู่ทำไม รีบไปสิ!” ซูต้าเป่าผลักแม่แรงๆ

เฝิงอิงถอนหายใจ เดินหน้าเศร้ามายืนข้างซ่งเฉิน “สหายคะ... ขอโทษนะคะ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” ซ่งเฉินเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยความสงสัย

“คือ... ฉันอยากจะถามว่า บะหมี่ที่คุณกินซื้อจากบนรถไฟหรือเปล่าคะ?”

“เปล่าครับ ผมพกขึ้นมาเอง” ซ่งเฉินตอบเรียบๆ

เฝิงอิงผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พอเดาได้อยู่แล้ว เพราะถ้าบนรถไฟมีของหอมขนาดนี้ขาย คงไม่มีทางที่ซ่งเฉินจะกินอยู่คนเดียว

เธอถามเพื่อจะเอาคำตอบไปบอกลูกชายเท่านั้น หวังว่าลูกจะยอมสงบลง

“ขอบคุณค่ะ” เฝิงอิงพยักหน้าให้ซ่งเฉิน แล้วเดินกลับไปที่นั่ง

เธอมองลูกชายด้วยความรู้สึกผิด “ต้าเป่า แม่ถามคุณน้าเขาแล้ว น้าเขาเอาบะหมี่มาเอง บนรถไฟไม่มีขาย เดี๋ยวไปถึงพ่อแล้วให้พ่อพาไปกินเนื้อดีไหมครับ?”

“ม่ายยยยย! ไม่เอา! หนูจะกินบะหมี่นั่น! หนูจะกิน!” ซูต้าเป่าชี้หน้าซ่งเฉินแล้วดิ้นพราดๆ ร้องโวยวายอาละวาดหนักกว่าเดิม ราวกับว่าถ้าไม่ได้กิน โลกนี้ต้องพินาศกันไปข้าง

ผู้โดยสารคนอื่นเริ่มทนไม่ไหว

“ลูกเต้าเหล่าใคร ร้องไห้หนวกหูจริง ผู้ใหญ่ไม่รู้จักดูแลเลยหรือไง”

“นั่นสิ นึกว่าอยู่บ้านตัวเองหรือไง จะร้องก็ร้องจะด่าก็ด่า ไร้มารยาทสิ้นดี”

“ถ้าเป็นลูกฉันทำตัวแบบนี้นะ โดนตบปากฉีกไปนานแล้ว”

“เฮ้อ... พ่อแม่รังแกฉันชัดๆ เลี้ยงลูกให้เป็น เด็กเปรต ออกมาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน”

เฝิงอิงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ส่งสายตาวิงวอนลูกชาย “เสี่ยวเป่า อย่าร้องเลยนะลูก แม่ไหว้ล่ะ”

“ไม่! ย่าบอกว่าแม่ต้องเชื่อฟังหนูทุกอย่าง! เป็นเพราะแม่มันไม่ได้เรื่อง หนูถึงไม่ได้กินบะหมี่หอมๆ! นังตัวขาดทุน! (คำด่าลูกผู้หญิงว่าไร้ค่า)”

ซูต้าเป่าเลียนแบบท่าทางย่าของเขา ตบหน้าแม่ฉาดใหญ่ แล้วกระโดดลงจากเบาะ วิ่งตึงตังตรงมาที่ซ่งเฉิน

เวลานั้น บะหมี่ในกล่องพร่องไปกว่าครึ่งแล้ว ยิ่งเห็นซ่งเฉินเคี้ยวแก้มตุ่ยอย่างมีความสุข ซูต้าเป่าก็ยิ่งริษยาจนทนไม่ไหว

เขายื่นมือสกปรกจะไปแย่งส้อมจากมือซ่งเฉิน “เอามานี่! ห้ามกินแล้วนะ! ของฉัน!”