บทที่ 86 เหล้าโสมคนกันเอง

“ว้าว! มื้อเย็นวันนี้หรูหราจังเลยครับคุณย่า กับข้าวเยอะกว่าตอนตรุษจีนอีก” ฉินเหวินคังมองอาหารเต็มโต๊ะด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ

เมื่อกี้เขาลองนับดู มีตั้ง 9 อย่างแน่ะ ปกติที่บ้านจัดงานตรุษจีนอย่างมากก็มีแค่ 6 อย่างเอง

ติงจิ้งโหรวใช้นิ้วจิ้มจมูกหลานชายด้วยความเอ็นดู “พาพี่ซ่งไปล้างมือก่อนไป เดี๋ยวจะได้กินข้าวกัน”

“ครับผม! พี่ซ่งไปล้างมือกันเร็วครับ น้ำลายผมจะไหลหมดแล้ว” ฉินเหวินคังรีบลากแขนซ่งเฉินจูงไปทางห้องครัวอย่างไวว่อง

พอล้างมือเสร็จกลับมา บนโต๊ะก็วางชามและตะเกียบพร้อมสรรพ รอเพียงทุกคนนั่งประจำที่

คุณปู่ฉินเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมขวดแก้วใบหนึ่ง ทำท่าทางลึกลับซับซ้อน “มา... เสี่ยวซ่ง ปู่หลานเรามาดื่มกันสักจอก นี่เป็น ของสะสมสุดหวง ของปู่เลยนะ คนทั่วไปปู่ไม่ตัดใจเอาออกมาเลี้ยงหรอก”

ปากก็พูดไป มือก็ค่อยๆ รินเหล้าใส่แก้วให้ซ่งเฉินอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าเหล้าจะกระฉอกออกมาแม้แต่หยดเดียว

พอรินได้แค่ ก้นแก้ว เขาก็หยุดกึกทันที แล้วหันไปรินใส่แก้วตัวเองหน้าตาเฉย

ซ่งเฉิน: ... ดูออกเลยครับว่าหวงจริงจัง รินให้แค่นี้ยังไม่ทันจะรู้รสชาติเลยมั้ง

คุณปู่ฉินสังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของซ่งเฉิน ก็เชิดหน้าขึ้นฮึดฮัดแก้เก้อ “ไม่ใช่ว่าปู่ขี้งกไม่อยากให้เธอดื่มเยอะนะ แต่เหล้านี้ดองโสมคนไว้นานหลายปี ฤทธิ์มันแรง ดื่มมากเดี๋ยวเลือดกำเดาจะไหลเอา”

ซ่งเฉินเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “เหล้าโสมเหรอครับ? คุณปู่ไปหาของดีแบบนี้มาจากไหนเนี่ย?”

“ก็ไปปล้น... เอ้ย! เพื่อนเก่าคนหนึ่งเขาให้มาน่ะ” คุณปู่ฉินรีบกลับคำ แต่สายตาหลุกหลิกแตะจมูกแก้เขิน

แม้จะเปลี่ยนคำทัน แต่ซ่งเฉินได้ยินคำว่า ‘ปล้น’ เต็มสองหู เขาพยายามกลั้นขำแทบตาย ไม่นึกว่าคุณปู่จะมีมุมน่ารักๆ แบบนี้

“คุณปู่ครับ เพื่อนคุณปู่ยังมีเหล้านี้เหลืออีกไหมครับ? ผมอยากขอซื้อหน่อย จะใช้เงินหรือใช้ของแลกก็ได้ครับ” ซ่งเฉินถามด้วยความคาดหวัง ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นของดี เขาอยากหาไปฝากพ่อที่โลกปัจจุบันบ้าง

คุณปู่ฉินส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว หมอนั่นดองเองเมื่อหลายปีก่อน แบ่งให้เพื่อนฝูงคนละขวดก็หมดเกลี้ยงแล้ว”

“ว้า... เสียดายจัง ผมกะว่าจะเอาไปฝากพ่อสักหน่อย” สีหน้าของซ่งเฉินฉายแววผิดหวังชัดเจน

คุณปู่ฉินลูบขวดเหล้าอย่างอาลัยอาวรณ์ กัดฟันกรอดตัดสินใจ “เอาอย่างนี้... ปู่แบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง ยายแก่! ไปหาขวดเปล่าในห้องมาให้หน่อยซิ”

ก็แค่เหล้าโสมนิดหน่อย จะไปเทียบกับบุญคุณที่ซ่งเฉินมีต่อครอบครัวเขาได้ยังไง

ซ่งเฉินรีบยกมือห้าม “อย่าเลยครับคุณปู่! เก็บไว้เถอะครับ ปู่เองก็มีอยู่แค่นี้ จะแบ่งให้ผมได้ยังไง”

“ไม่เป็นไรหรอก ปกติปู่ก็ไม่ค่อยได้ดื่มอยู่แล้ว เอาไว้ถ้ามีโอกาสหาโสมคนได้ ค่อยให้เพื่อนปู่ดองให้ใหม่ก็ได้” คุณปู่ฉินพูดปลอบใจไปอย่างนั้นเอง

พูดเหมือนง่าย แต่โสมคนใช่จะหาได้ง่ายๆ ของแบบนี้ต้องพึ่งวาสนาล้วนๆ

ซ่งเฉินตาเป็นประกายทันที จริงด้วย! ถ้าเขาหาโสมคนมาได้ ก็วานให้เพื่อนปู่ช่วยดองเหล้าให้ได้นี่นา

ในโลกปัจจุบันโสมคนหาง่ายก็จริง แต่ส่วนใหญ่เป็นของปลอม หรือไม่ก็โสมเลี้ยงที่สรรพคุณทางยาน้อยนิด

ถ้าอยากได้โสมป่าฤทธิ์แรงๆ ก็ต้องหาเอาในยุค 70 ที่ธรรมชาติยังบริสุทธิ์อยู่นี่แหละ

และแหล่งโสมที่ดีที่สุดในประเทศจะเป็นที่ไหนไปได้ ถ้าไม่ใช่ ‘ตงเป่ย’ (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) ดินแดนแห่งสามสมบัติล้ำค่า

“คุณปู่ครับ ถ้าผมหาโสมคนมาได้ ปู่ช่วยให้เพื่อนปู่ดองเหล้าให้ผมสักไหได้ไหมครับ?” ซ่งเฉินโพล่งถามขึ้นมา

คุณปู่ฉินมองเขาอย่างประหลาดใจ “เสี่ยวซ่ง เธอหาโสมคนได้เหรอ?”

ซ่งเฉินยิ้มพลางส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจครับ แต่ผมกะว่าจะลองไป ตงเป่ย ดูสักรอบ ถ้าดวงดีก็น่าจะพอหาได้”

“เอาจริงดิ? นี่เธอจะถ่อไปถึงตงเป่ยเพื่อหาโสมแค่ต้นเดียวเนี่ยนะ?” คุณปู่ฉินตาโต ถามย้ำด้วยความไม่อยากเชื่อ

จากที่นี่ไปตงเป่ยไม่ใช่ใกล้ๆ นั่งรถไฟอย่างน้อยก็สองสามวัน ไปกลับก็ปาเข้าไปเกือบอาทิตย์ ไหนจะค่าใช้จ่าย ไหนจะความเหนื่อยยาก เพื่อไปซื้อโสมแค่ต้นเดียวมันจะคุ้มเหรอ? แถมยังไม่รู้ด้วยว่าจะหาได้จริงไหม

ซ่งเฉินทำหน้างง “ครับ? มันมีปัญหาอะไรเหรอครับ?”

“ปะ... เปล่า ไม่มีปัญหาหรอก” คุณปู่ฉินโบกมือปัดๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากจะบ่นว่าเด็กสมัยนี้ทำอะไรลงทุนลงแรงเกินเหตุ

แต่ก็นะ... คนหนุ่มสาวถ้าไม่ลำบากตอนหนุ่ม จะให้ไปลำบากตอนแก่เหมือนเขาหรือไง?

ดูท่าเสี่ยวซ่งจะเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น ถือโอกาสออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน

“สองปู่หลานเลิกคุยกันได้แล้ว รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะโดนเจ้าคังฟาดเรียบซะก่อน” ติงจิ้งโหรวเอ่ยเตือนสติ

ฉินเหวินคังที่กำลังก้มหน้าก้มตาซัดโฮก ได้ยินชื่อตัวเองก็ชะงัก เงยหน้าขึ้นทั้งที่น่องไก่ยังคาปาก “คุณย่า... เรียกผมเหรอครับ?”

ติงจิ้งโหรวมองกองกระดูกไก่ 5 ชิ้นตรงหน้าหลานชายด้วยสายตาเอือมระอา “เจ้าเด็กคนนี้ กินผักกินอย่างอื่นบ้างสิ น่องไก่ในจานจะหมดอยู่แล้ว พี่ซ่งยังไม่ได้กินสักชิ้นเลยนะ”

“อ๋อ... งั้นกินชิ้นนี้หมด ผมไม่กินแล้วก็ได้ครับ” ฉินเหวินคังรับคำเสียงอ่อย ทำหน้ามุ่ยด้วยความเสียดาย

นึกว่าวันนี้จะได้กินน่องไก่ไม่อั้นซะอีก ที่แท้ 5 ชิ้นคือลิมิตที่คุณย่าตั้งไว้ ไม่ใช่ลิมิตกระเพาะเขาสักหน่อย

ซ่งเฉินหัวเราะเบาๆ คีบน่องไก่ใส่ชามให้เด็กน้อยเพิ่มอีกชิ้น “ไม่ต้องฟังคุณย่าหรอก ชอบกินก็กินเยอะๆ อาซื้อมาให้เรากินโดยเฉพาะเลยนะ”

“ขอบคุณครับพี่ซ่ง! พี่ใจดีที่สุดเลย ผมรักพี่ซ่งที่ซู้ดดด!” ดวงตาที่หม่นหมองของฉินเหวินคังกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง ปากหวานประจบซ่งเฉินไม่หยุด

ติงจิ้งโหรวส่ายหน้า มองซ่งเฉินด้วยรอยยิ้มขบขันระคนเอ็นดู “ตามใจกันเข้าไปแบบนี้ ถ้าวันหน้ามีลูกเป็นของตัวเองจะขนาดไหนเนี่ยพ่อคุณ”

ซ่งเฉินหน้าแดงเถือกขึ้นมาทันที แฟนยังไม่มี จะไปมีลูกมาจากไหนกันครับคุณย่า!

แต่ถ้าวันหน้าเขามีลูกจริงๆ... เขาคงสปอยล์ลูกจนเสียคนแน่ๆ!

“แหม... เสี่ยวซ่งเขินซะแล้ว แต่อายุปูนนี้ก็สมควรแต่งงานได้แล้วนะ รุ่นเดียวกับเธอเขาเป็นพ่อคนกันไปหมดแล้ว” ติงจิ้งโหรวเริ่มเข้าโหมดแม่สื่อ

ซ่งเฉินรู้ดีว่าคุณย่าพูดถูก ในยุคนี้ใครอายุ 26 แล้วยังไม่แต่งงานถือว่าเป็น ‘หนุ่มโสดค้างปี’

ขนาดในโลกปัจจุบัน อายุ 26 ก็เริ่มโดนพ่อแม่กดดันให้แต่งงานแล้วเหมือนกัน

“ชอบผู้หญิงแบบไหนล่ะจ๊ะ? อยากให้ย่าช่วยมองหาให้ไหม?” ติงจิ้งโหรวลองหยั่งเชิงถาม

ฉินเหวินซูที่นั่งเงียบมาตลอด แอบชำเลืองมองซ่งเฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็น รอฟังคำตอบของเขาอย่างใจจดใจจ่อ

ซ่งเฉินยักไหล่ ยิ้มตอบอย่างผ่อนคลาย “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าชอบแบบไหน สงสัยต้องรอให้เจอคนที่ใช่ก่อนถึงจะรู้มั้งครับ”

ติงจิ้งโหรวทำท่าจะพูดต่อ แต่คุณปู่ฉินขัดขึ้นมาเสียก่อน “พอเถอะๆ รีบกินข้าวกันก่อน กับข้าวจะเย็นชืดหมดแล้ว”