บทที่ 85: งานเลี้ยงต้อนรับ

หลังจากปู่หลานตระกูลเจ้ากลับไปแล้ว ซ่งเฉินก็เตรียมตัวจะขอตัวกลับบ้าง

ทันใดนั้น ติงจิ้งโหรวก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ รีบร้องทักไว้ "เสี่ยวซ่ง มะรืนนี้เธอว่างไหมจ๊ะ?"

"ย่าฉินมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ?"

ติงจิ้งโหรวยิ้มพลางโบกมือ "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ คือมะรืนนี้ชูชูจะกลับมาแล้ว ต้องขอบคุณเธอมากที่ช่วยจัดการเรื่องต่างๆ ย่าเลยอยากชวนเธอมากินข้าวที่บ้านด้วยกันน่ะ"

เดิมทีช่วงนี้ซ่งเฉินไม่ค่อยได้แวะมา เธอก็คิดไว้ว่าจะหาโอกาสเลี้ยงขอบคุณเขาในวันหลัง แต่วันนี้เขามาพอดี ก็เลยถือโอกาสชวนมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับหลานสาวเสียเลย

"ดีเลยครับ ผมมาแน่นอน" ซ่งเฉินตอบรับด้วยความยินดี พลอยดีใจไปกับครอบครัวฉินด้วย

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก สองวันผ่านไปในชั่วพริบตา

สามคนปู่ย่าหลานแห่งตระกูลฉินมารอรับที่หน้าสถานีรถไฟล่วงหน้าถึงหนึ่งชั่วโมง ชะเง้อคอรอหลานสาวเดินออกมาด้วยใจจดจ่อ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์รับรู้ถึงความกระตือรือร้นของพวกเขาหรือเปล่า รถไฟขบวนนี้ดันไม่ล่าช้าซะงั้น บ่ายสองโมงนิดๆ ฉินเหวินคังก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย

เขากระโดดโลดเต้นเหมือนลิง ตะโกนลั่น "ย่าดูนั่นสิ คนที่ใส่เสื้อสีฟ้านั่นพี่สาวผมใช่มั้ยครับ?"

ติงจิ้งโหรวมองตามนิ้วหลานชายไป จะไม่ใช่หลานสาวเธอได้ยังไง เสื้อตัวนั้นเธอเป็นคนเย็บกับมือเชียวนะ

"พี่! พี่ครับ พวกเราอยู่นี่!" ฉินเหวินคังเขย่งเท้า โบกไม้โบกมือสุดแรง

ฉินเหวินชูที่อยู่ไกลออกไปได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันมามอง พอเห็นครอบครัว ใบหน้าก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

เธอทิ้งสัมภาระในมือแล้ววิ่งถลาเข้ามาหา "ปู่ ย่า คังคัง หนูคิดถึงทุกคนจังเลย"

"พี่ครับ ผมก็คิดถึงพี่เหมือนกัน" ฉินเหวินคังกอดเอวพี่สาวอ้อน

ติงจิ้งโหรวมือกุมมือหยาบกร้านของหลานสาวไว้ ขอบตาเริ่มชื้นขึ้นมา "ชูชูของย่าลำบากแย่เลย... กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้วลูก"

"ย่าอย่าร้องไห้สิคะ หนูไม่ได้ลำบากอะไรเลย" ฉินเหวินชูเช็ดน้ำตาบนใบหน้าย่าอย่างอ่อนโยน

เธอพูดความจริงนะ ถ้าเทียบกับคนอื่นแล้ว เธอไม่ได้ลำบากอะไรเลย เพราะทุกเดือนปู่กับย่าส่งเงินมาช่วยจุนเจือตลอด

"คังคัง รีบไปช่วยพี่สาวแกยกของมาเร็วเข้า" ปู่ฉินสั่งหลานชาย

"ได้เลยครับ" ฉินเหวินคังรับคำ แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กไปเก็บสัมภาระที่พี่สาวทิ้งไว้บนพื้น

ก่อนกลับมา ฉินเหวินชูส่งของส่วนใหญ่ทางไปรษณีย์มาก่อนแล้ว ของที่เหลือติดตัวมาเลยมีไม่มาก ฉินเหวินคังตัวแค่นี้ก็หิ้วไหวสบายมาก

"ชูชู กลับบ้านเรากันเถอะ" ติงจิ้งโหรวจูงมือหลานสาวพร้อมรอยยิ้ม

ฉินเหวินชูพยักหน้า "ค่ะ กลับบ้านกัน"

พอสี่คนปู่ย่าหลานกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นซ่งเฉินยืนรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่

ปู่ฉินรู้สึกเกรงใจ "เสี่ยวซ่ง มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย รอนานไหม?"

เขานึกว่าซ่งเฉินจะไม่รีบมาขนาดนี้ ถ้ารู้ก่อนคงให้คนอยู่เฝ้าบ้านรอรับแล้ว

"ปู่ฉินกลับมาแล้วเหรอครับ ผมก็เพิ่งมาถึงไม่กี่นาทีเองครับ" ซ่งเฉินยิ้มอย่างไม่ถือสา ก้มลงหยิบถุงที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา

ติงจิ้งโหรวเห็นถุงในมือเขาก็แกล้งทำท่าไม่พอใจ "เจ้าเด็กคนนี้ หิ้วอะไรมาเยอะแยะอีกแล้ว ย่าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเอาของมา"

ซ่งเฉินหัวเราะอธิบาย "วันนี้เป็นวันดีน้องเหวินชูได้กลับบ้าน ผมเลยซื้อกับข้าวกับน้ำอัดลมมาฉลองให้น้องหน่อยครับ"

"น้ำอัดลม? พี่ซ่งเอาน้ำอัดลมมาด้วยเหรอครับ?" ฉินเหวินคังตาลุกวาวจ้องถุงในมือซ่งเฉิน

"ใช่ มีหลายรสเลยนะ รสส้ม รสพีช รสแอปเปิ้ล... อยากกินไหม?"

"อยากครับ~ พี่ซ่งผมขอลองชิมทุกรสเลยได้ไหมครับ?" ฉินเหวินคังมองซ่งเฉินตาแป๋ว

ติงจิ้งโหรวเห็นแล้วทั้งขำทั้งโมโห ตบหัวหลานชายเบาๆ "เจ้าเด็กตะกละ รู้จักแต่เรื่องกิน"

"ผมไม่ใช่เด็กตะกละสักหน่อย ผมไม่ได้กินน้ำอัดลมมาตั้งนานแล้วนะ" ฉินเหวินคังเบะปากเถียง

จังหวะนั้น ปู่ฉินผลักประตูใหญ่เปิดออก แล้วเรียกทุกคนเข้าบ้าน

ฉินเหวินคังรีบลากมือซ่งเฉินเข้าบ้าน "พี่ซ่ง เรารีบเข้าไปกันเถอะครับ"

เขาแทบรอชิมรสชาติน้ำอัดลมรสพีชไม่ไหวแล้ว เมื่อก่อนเคยกินแต่รสส้ม รสอื่นอย่าว่าแต่กินเลย ได้ยินยังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ

พอเข้ามาในห้องโถง ซ่งเฉินก็หยิบของออกมาทีละอย่าง

นอกจากน้ำอัดลมหลากรสแล้ว เขายังแวะร้านของกินเล่นซื้อน่องไก่พะโล้ เนื้อวัวพะโล้ และเป็ดย่างมาด้วย

วัตถุดิบอาจจะไม่ธรรมชาติเท่าของยุคนี้ แต่รสชาตินั้นรับประกันความอร่อย พอเปิดฝากล่องข้าว กลิ่นหอมก็ฟุ้งตลบไปทั่วห้องทันที

"ว้าว น่ากินสุดๆ ไปเลย!" ฉินเหวินคังแค่ได้กลิ่นน้ำลายก็จะไหลแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นน่องไก่อัดแน่นเต็มกล่องข้าว ปกติที่บ้านเชือดไก่ทีก็ได้กินแค่น่องเดียวแบ่งกับพี่สาว กินเสร็จยังรู้สึกไม่จุใจทุกที

น่องไก่เยอะขนาดนี้ต้องฆ่าไก่กี่ตัวเนี่ย เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าได้กินน่องไก่พวกนี้ทั้งหมดลงท้อง เขาจะเป็นเด็กที่มีความสุขขนาดไหน

ซ่งเฉินขำท่าทางตะกละของเด็กน้อย "อดทนอีกนิดนะ รอเริ่มกินข้าวเมื่อไหร่ให้กินไม่อั้นเลย"

"อื้อ อื้อ" ฉินเหวินคังกลืนน้ำลาย ผงกหัวหงึกๆ

ติงจิ้งโหรวมองกล่องข้าวอลูมิเนียมสามกล่องที่อัดแน่นไปด้วยอาหาร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ "เสี่ยวซ่งเอ๊ย เธอเล่นใหญ่แบบนี้ทุกครั้ง วันหลังย่าคงไม่กล้าชวนมากินข้าวที่บ้านแล้วนะเนี่ย"

อุตส่าห์ชวนซ่งเฉินมากินข้าวบ้านแท้ๆ กลับกลายเป็นว่าซ่งเฉินต้องมาเสียเงินซื้อกับข้าวมาเอง กับข้าวพวกนี้รวมๆ กันราคาน่าจะสิบกว่าหยวนได้มั้ง

"ย่าฉินครับ ครั้งนี้ครั้งเดียว ผมสัญญาว่าครั้งหน้าจะไม่เอามาแล้ว" ซ่งเฉินรับปากยิ้มๆ

"จำไว้เลยนะ ถ้าครั้งหน้าหิ้วของมาอีก ย่าจะไล่ตะเพิดไม่ให้เข้าบ้านคอยดู" ติงจิ้งโหรวแกล้งทำหน้าดุ

ถึงซ่งเฉินจะเอาอาหารมาเพิ่มสามอย่างแล้ว แต่กับข้าวที่เตรียมไว้ก็ต้องทำอยู่ดี ติงจิ้งโหรวรีบมุดเข้าครัวไปง่วนทำกับข้าวทันที

ฉินเหวินชูเดินตามเข้าไปจะช่วยย่าทำกับข้าว แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าครัวก็โดนไล่ออกมา

"ย่าคะ ให้หนูช่วยล้างผักหั่นผักเถอะค่ะ" ฉินเหวินชูพยายามต่อรอง

ติงจิ้งโหรวกดไหล่หลานสาวแล้วดันตัวให้ออกไป "ไปคุยเล่นเป็นเพื่อนพี่ซ่งเถอะ ให้ปู่มาช่วยย่าก็พอแล้ว"

เธอจะตัดใจใช้งานหลานสาวได้ยังไง ก่อนหน้านี้ลำบากมามากพอแล้ว อุตส่าห์ได้กลับบ้านทั้งทีก็ต้องให้พักผ่อนบ้าง ดูมือคู่นั้นสิ หยาบกร้านไปหมด ดูไม่เหมือนมือเด็กสาวเลยสักนิด