บทที่ 84: มิน่าล่ะ เขาถึงว่าเธอเป็นคนซื่อ

"ย่าฉิน มาหาปู่ผมเหรอครับ?" เจ้าเฉิงไฉเปิดประตูออกมาเห็นติงจิ้งโหรวยืนอยู่ข้างนอก ก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

"เฉิงไฉอยู่บ้านเหรอ ใช่แล้ว ย่ามาหาปู่ของหลาน แกอยู่ในห้องไหม?"

เจ้าเฉิงไฉส่ายหน้า "ไม่อยู่ครับ น่าจะออกไปเดินเล่น ย่าฉินเข้ามาดื่มชาข้างในก่อนไหมครับ เดี๋ยวปู่ก็คงกลับมาแล้ว"

"ย่าไม่เข้าไปหรอก ถ้าปู่กลับมาฝากบอกแกด้วยนะ ว่าย่ามีธุระจะคุยด้วย" ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ติงจิ้งโหรวก็หันหลังเดินจากไป

คำเชิญชวนของเจ้าเฉิงไฉจุกอยู่ที่คอหอย เขาได้แต่ยักไหล่แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ปู่เจ้ากลับจากการเดินเล่น พอได้ยินจากหลานชายว่าติงจิ้งโหรวมีธุระจะคุยด้วย ก็เดาได้ทันทีว่าซ่งเฉินต้องมาแล้วแน่ๆ

"เดี๋ยวปู่ไปบ้านย่าฉินแป๊บนะ" พูดจบก็เตรียมจะก้าวเท้าออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญ รีบหันหลังกลับเข้าห้องตัวเองไป

ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของปู่กระตุกต่อมอยากรู้อยากเห็นของเจ้าเฉิงไฉเข้าอย่างจัง เขาแอบย่องไปเกาะขอบหน้าต่างดู ก็เห็นปู่ยัดอะไรบางอย่างใส่กระเป๋าเสื้อ

ปู่เจ้ากำลังจะเดินออกจากห้อง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่หน้าต่าง พอเพ่งมองดีๆ ก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับของหลานชายคนโตพอดี

แกถลึงตาใส่พร้อมดุว่า "ไอ้เด็กเปรต มาแอบดูอะไรตรงนี้ฮะ?"

"ปู่ครับ ในกระเป๋าปู่ใส่อะไรไว้อะ?" เจ้าเฉิงไฉถามด้วยความอยากรู้ สายตาจับจ้องไปที่กระเป๋าเสื้อของปู่ไม่วางตา

"ไม่มีอะไร เด็กอย่างแกอย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ กลับไปทำการบ้านซะ ไป๊" ปู่เจ้าปิดกระเป๋าเสื้อด้วยความร้อนตัว โบกมือไล่หลานชาย

เจ้าเฉิงไฉอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็นพอดี ยิ่งเห็นปู่มีความลับปิดบังเขาแบบนี้ ในใจมันคันยุบยิบไปหมด

"ปู่ครับ ขอดูหน่อยเถอะนะครับ ผมอยากรู้จริงๆ นะ ขอร้องล่ะครับ" เจ้าเฉิงไฉมองปู่ตาละห้อย เขย่าแขนปู่ไปมาไม่หยุด

ปู่เจ้าเริ่มลังเล เรื่องนี้เขาไม่อยากให้หลานชายรู้ เพราะกลัวว่าเด็กปากโป้งจะเผลอเอาไปพูดข้างนอก เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

เจ้าเฉิงไฉเห็นปู่เริ่มใจอ่อน ก็รีบรุกต่อ "ปู่ใจดีที่สุดเลย ขอดูหน่อยนะครับ ถ้าปู่ไม่บอก คืนนี้ผมต้องนอนไม่หลับแน่ๆ"

"เจ้าเด็กคนนี้ เรื่องมากจริงเชียว เอ้า ดูซะจะได้จบๆ ไป" ปู่เจ้าทนลูกอ้อนของหลานชายไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้

เจ้าเฉิงไฉยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แต่พอเห็นของที่ปู่หยิบออกมาจากกระเป๋า รอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นความงุนงง "ปู่ครับ กำไลข้อมือนี่ ปู่ไปเอามาจากไหนครับ?"

"ชู่ว... เรื่องกำไลนี่ห้ามบอกพ่อกับแม่แกนะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม" ปู่เจ้ากำชับเสียงเข้ม

"ทำไมล่ะครับ?" เจ้าเฉิงไฉถามซื่อๆ

ปู่เจ้ามองหน้าหลานชาย แล้วเล่าเรื่องราวในอดีตของครอบครัวให้ฟังคร่าวๆ "ถ้าคนอื่นรู้ว่าบ้านเรายังมีของพวกนี้เหลืออยู่ เราจะซวยกันทั้งบ้าน จำไว้ให้ดีนะ"

เจ้าเฉิงไฉเพิ่งเคยได้ยินเรื่องราวของตระกูลตัวเองเป็นครั้งแรก ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "ปู่ครับ งั้นเมื่อก่อนบ้านเรารวยมากเลยเหรอครับ?"

"ก็พอมีพอกิน พ่อแกตอนเด็กๆ ก็เคยสุขสบายมาก่อนเหมือนกัน น่าสงสารก็แต่แกนี่แหละ" ปู่เจ้าลูบหัวหลานชายด้วยความสงสาร

"แหะๆ ผมไม่น่าสงสารหรอกครับ ผมมีปู่รักปู่หลงซะขนาดนี้" เจ้าเฉิงไฉยิ้มแป้น

ในเมื่อหลานชายรู้เรื่องกำไลแล้ว ปู่เจ้าก็ไม่คิดจะปิดบังอีก ตัดสินใจพาหลานชายไปบ้านตระกูลฉินด้วยกันเลย

"ตาเฒ่าเจ้า พาเฉิงไฉมาด้วยทำไม?" ติงจิ้งโหรวกระซิบถามด้วยความแปลกใจ

"เฮ้อ ไอ้เด็กนี่มันหูตาไวจะตาย ตอนฉันหยิบของมันดันแอบเห็นเข้า ขี้เกียจปิดบังมันแล้วล่ะ" ปู่เจ้าหัวเราะร่า

ติงจิ้งโหรวมองแกอย่างรู้ทัน "ขี้เกียจปิดบัง หรือไม่อยากปิดบังกันแน่ รู้อยู่แก่ใจนะ"

โบราณว่า 'รักลูกคนเล็ก หลงหลานคนโต' ปู่เจ้านี่รักเจ้าเฉิงไฉหลานคนโตอย่างกับไข่ในหินจริงๆ

"ฮ่าๆ เฉิงไฉ รีบทักทายสิ นี่พี่ซ่งของแก" ปู่เจ้าดันไหล่หลานชาย

เจ้าเฉิงไฉมองซ่งเฉินด้วยความสนใจ แล้วทักทาย "สวัสดีครับพี่ซ่ง"

ซ่งเฉินยิ้มรับ พยักหน้าให้ แล้วยัดลูกอมนมกระต่ายขาวใส่มือเด็กชายไปหลายเม็ด "กินลูกอมสิ หวานๆ"

"ปู่เจ้าครับ ของที่ปู่สั่งผมเอามาให้ครบแล้ว ลองเช็คดูนะครับว่าขาดเหลืออะไรไหม"

"ได้ เดี๋ยวฉันดูหน่อย" ปู่เจ้ารีบพุ่งเข้าไปในห้องอย่างอดใจไม่ไหว

บนเตียงและบนโต๊ะในห้องเต็มไปด้วยข้าวของ กองบนเตียงเป็นของฝากที่ซ่งเฉินนำมาให้บ้านฉิน ส่วนกองบนโต๊ะคือของที่ปู่เจ้าสั่งไว้คราวที่แล้ว

เจ้าเฉิงไฉเดินตามปู่เข้าไปทีหลัง ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง ก็เห็นปู่กอดถุงลูกอมใบใหญ่ไว้แน่น สีสันสดใสลานตาไปหมด

กะด้วยสายตา ลูกอมถุงนี้น่าจะไม่ต่ำกว่าสิบชั่งแน่ๆ

พอเจ้าเฉิงไฉเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าบนโต๊ะไม่ได้มีแค่ลูกอม ยังมีเนื้อ ธัญพืช และผ้าพับอยู่อีก

เขามองรอยยิ้มอิ่มเอิบใจบนหน้าปู่ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ "ปู่ครับ ของพวกนี้... เป็นของบ้านเราเหรอครับ?"

เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าของพวกนี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่ และต่อให้มีเงิน ที่บ้านก็ไม่มีตั๋วแลกของเยอะขนาดนี้ หรือว่าจะเป็น...

"ใช่แล้ว ของพวกนี้เป็นของบ้านเราทั้งนั้น" ปู่เจ้ายิ้มจนแก้มปริ ปากก็เคี้ยวช็อกโกแลตตุ้ยๆ

ทันใดนั้นเหมือนแกจะนึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามซ่งเฉิน "เสี่ยวซ่ง ปากกาหมึกซึมที่ฉันบอกคราวที่แล้ว เอามาด้วยหรือเปล่า?"

"เอามาครับ อยู่นี่" ซ่งเฉินเดินเข้าไปรื้อกองของ หาจนเจอกล่องเล็กๆ แล้วยื่นให้

ปู่เจ้ารับกล่องมา แล้วยัดใส่มือหลานชายคนโต "เฉิงไฉ นี่ปากกาหมึกซึมที่ปู่ฝากพี่ซ่งซื้อให้ ด้ามเก่าของแกตกแตกไม่ใช่เหรอ เปลี่ยนด้ามใหม่ซะเลย"

"ขอบคุณครับปู่" เจ้าเฉิงไฉรับปากกามาด้วยความดีใจ ยิ้มแก้มแทบปริ

ปากกาด้ามเก่าของเขาตกแตกเมื่อวันก่อน ถึงแม่จะเอาไปซ่อมให้แล้ว แต่มันก็เขียนไม่ดีเหมือนเดิม

แต่เขารู้ว่าปากกาด้ามใหม่ราคาตั้งหลายหยวน เลยไม่กล้าขอซื้อใหม่ ได้แต่ทนใช้ของเก่าไปพลางๆ ไม่คิดเลยว่าปู่จะจำใส่ใจ แถมยังซื้อด้ามใหม่ให้เขาด้วย

"ชู่ว อย่าบอกแม่แกนะ เดี๋ยวแม่แกบ่นอีก" ปู่เจ้าขยิบตาให้หลานชาย

เจ้าเฉิงไฉพยักหน้ายิ้มๆ "ครับ ผมจะไม่ให้แม่เห็น"

ปู่เจ้าหยิบกำไลที่เตรียมไว้ออกมายื่นให้ซ่งเฉิน "เป็นไง พอแลกกับของพวกนี้ไหม?"

"พอครับ เดี๋ยวคราวหน้าผมจะเอาธัญพืชมาเพิ่มให้อีก" ซ่งเฉินพิจารณาความใสและเนื้อหยกของกำไล แล้วเอ่ยปากเพิ่มข้อเสนอ

ปู่เจ้าตบไหล่เขาฉาดใหญ่ "มิน่าล่ะ ตาเฒ่าฉินถึงบอกว่าเธอเป็นคนซื่อ พูดจริงทำจริงไม่ผิดเพี้ยนเลย"