บทที่ 83: เจอตัวแล้ว

"ไอ้บ้าชิวจื้อเสวีย ไอ้สารเลว!" ซ่งเจินจ้องมองคนในกล้องวงจรปิดที่พาลูกชายไป แล้วก่นด่าออกมาด้วยความเคียดแค้น

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นชิวจื้อเสวียที่มารับลูกไป ต้องรู้ก่อนว่าตั้งแต่ลูกเข้าเรียนมา ชิวจื้อเสวียไม่เคยรับส่งลูกเลยสักครั้งเดียว ย้ำว่าไม่เคยเลย!

ซ่งเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก หันไปมองเสิ่นหลิงที่อยู่ข้างๆ "รบกวนครูเสิ่นแย่เลยครับ ตอนนี้พวกเรารู้แล้วว่าเสี่ยวเหนียนอยู่ที่ไหน"

เสิ่นหลิงไม่รู้จักผู้ชายในกล้องวงจรปิด แต่เห็นได้ชัดว่าพวกซ่งเจินรู้จัก ในเมื่อเจอเด็กแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเธอเท่าไหร่แล้ว

เธอยิ้มแล้วส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของครูประจำชั้นอยู่แล้ว"

ซ่งเจินเดินออกจากห้องควบคุม ก็รีบโทรหาชิวจื้อเสวียด้วยความโกรธ เปิดปากถามทันที "คุณรับเสี่ยวเหนียนไปเหรอ?"

"ใช่ เสี่ยวเหนียนอยู่กับผมเนี่ย" ฝั่งชิวจื้อเสวียเสียงดังมาก ฟังก็รู้ว่าอยู่ในที่คนพลุกพล่าน

"คุณเป็นบ้าเหรอ รับเสี่ยวเหนียนไปทำไมไม่บอกฉันก่อนสักคำ รู้ไหมว่าฉันร้อนใจจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว" ซ่งเจินตะคอกใส่โทรศัพท์

เธอไม่ได้โกรธที่ชิวจื้อเสวียมารับลูก แต่โกรธที่เขาไม่บอกล่วงหน้า แถมเธอยังสงสัยว่าเขาจงใจทำแบบนี้

"อ๋อ ผมลืมไป กำลังจะส่งข้อความบอกคุณพอดี" น้ำเสียงของชิวจื้อเสวียแฝงความสะใจจางๆ

เขาจงใจทำจริงๆ นั่นแหละ อยากจะสั่งสอนซ่งเจินสักหน่อย โทษฐานที่เธอไม่ยอมคุยกับเขามาหลายวัน

คนเป็นพ่อมารับลูกเลิกเรียนมันจะผิดตรงไหน อีกอย่างลูกชายก็ดีใจที่เขาเป็นคนมารับ

ซ่งเจินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว พยายามข่มอารมณ์ "เดี๋ยวคุณพาเขามาส่งที่บ้านพ่อแม่ฉันด้วย"

"ไม่ส่ง ผมจะพาเขากลับบ้าน" ชิวจื้อเสวียพูดอย่างหน้าด้านๆ

"ชิวจื้อเสวีย คุณอย่ามาบ้านะ พรุ่งนี้เสี่ยวเหนียนต้องไปโรงเรียน คุณมีเวลาไปส่งเขาเหรอ? รีบพาเขามาส่ง..." ซ่งเจินยังพูดไม่ทันจบ สายก็ถูกชิวจื้อเสวียตัดไปแล้ว

เธอมองหน้าจอที่ถูกตัดสาย กัดฟันถ่มน้ำลาย "ถุย" อยากจะพุ่งทะลุโทรศัพท์ไปกระทืบชิวจื้อเสวียให้หายแค้น

ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่ กะจะยั่วโมโหให้เธออกแตกตายหรือไง?

"พ่อครับ แม่โทรมาเหรอครับ?" ชิวเจียเหนียนวางเบอร์เกอร์ในมือลง ถามอย่างสงสัย

ชิวจื้อเสวียยิ้มพลางหยิบเฟรนช์ฟรายส์ขึ้นมา "ใช่จ้ะ แม่บอกว่าวันนี้ให้ลูกกลับไปนอนบ้านกับพ่อ พรุ่งนี้เช้าพ่อจะไปส่งที่โรงเรียน"

ชิวเจียเหนียนรู้สึกทะแม่งๆ แต่พอได้ยินว่าพ่อจะไปส่งโรงเรียน ก็โยนความสงสัยทิ้งไปทันที

เขาหวังมาตลอดอยากให้พ่อไปรับไปส่ง แต่เมื่อก่อนพ่องานยุ่งไม่มีเวลา พอมีโอกาสเขาเลยไม่ปฏิเสธ

เป็นไปตามที่ชิวจื้อเสวียคาดไว้ ซ่งเจินเป็นห่วงลูกชาย ตกกลางคืนเลยพาลูกสาวกลับมาบ้าน

เป็นคนร่วมหมอนเคียงหมอน ทำไมจะไม่รู้ว่าลูกคือจุดอ่อนของภรรยา

ชิวจื้อเสวียขยับเข้าไปใกล้ซ่งเจินอย่างระมัดระวัง "เมียจ๋า เลิกงอนได้แล้วน่า ผมรู้ตัวแล้วว่าผิด ต่อไปจะรักษาระยะห่างกับผู้หญิงพวกนั้นนะ"

ซ่งเจินทำหน้าเย็นชา "ฉันแค่เอาเสื้อผ้ามาให้เสี่ยวเหนียน คุณอย่าลืมสอนการบ้านลูกด้วย ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ถ้าไม่ใช่เพราะคราวก่อนตอนย้ายบ้าน เธอเก็บของลูกไปหมดเกลี้ยง เธอไม่มีทางกลับมาเหยียบที่นี่อีกแน่

"ซ่งเจิน คุณจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?" ชิวจื้อเสวียนึกไม่ถึงว่าเธอจะใจแข็งขนาดนี้ แม้แต่ลูกชายก็ไม่สนใจ

"ฉันทำไม? คุณยินดีใช้เวลาอยู่กับลูกฉันก็ดีใจด้วย แต่เรื่องหย่าไม่มีทางเปลี่ยนใจ" ซ่งเจินส่งสายตาเตือน

เธอรู้ดีว่าชิวจื้อเสวียพยายามใช้ลูกมาต่อรอง เธอไม่ว่าหรอกถ้าเขาจะเป็นพ่อที่ดี แต่เธอก็ไม่มีทางให้อภัยเขาได้เช่นกัน

"ได้! ได้! จะหย่าให้ได้ใช่ไหม วันหน้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!" ความอดทนของชิวจื้อเสวียหมดลง เริ่มพูดจาข่มขู่

ซ่งเจินมองเขาอย่างแปลกใจ นึกว่าจะยื้อกันนาน ไม่คิดว่าจะยอมง่ายขนาดนี้

แบบนี้ก็ดี จะได้เริ่มขั้นต่อไป "งั้นเรามาคุยเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคนกันเถอะ"

"คุณจะเอายังไง?" ชิวจื้อเสวียถามหยั่งเชิง

"เราไม่มีทรัพย์สินอะไรให้แบ่งกันอยู่แล้ว ฉันต้องการสิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคน" ซ่งเจินพูดความต้องการอย่างหนักแน่น

ชิวจื้อเสวียชี้หน้าเธออย่างไม่อยากเชื่อ "ซ่งเจินคุณบ้าไปแล้วเหรอ เสี่ยวเหนียนเป็นลูกชายคนเดียวของผม ผมไม่มีทางให้คุณพาตัวไปแน่ พ่อแม่ผมรู้เข้าก็ไม่มีทางยอม"

ซ่งเจินเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องพูดแบบนี้ แต่ก็ยังอดถามกลับไม่ได้ "แล้วเยว่เยว่ล่ะ? เยว่เยว่ก็ลูกสาวคุณนะ"

"เยว่เยว่ยังเล็ก อยู่กับแม่อย่างคุณเหมาะสมกว่า" ชิวจื้อเสวียกระแอมเบาๆ พูดอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก

เขาก็รักลูกสาวแหละ แต่เขารู้ว่าคงแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูทั้งสองคนไม่ได้ ถ้าต้องเลือกสักคน เขาต้องเลือกลูกชาย

"หึ พูดซะดูดี จริงๆ ก็แค่พวกเห็นลูกชายดีกว่าลูกสาวนั่นแหละ" ซ่งเจินมองเขาอย่างเหยียดหยาม

"สิทธิ์เลี้ยงดูเยว่เยว่ฉันก็จะเอา ของเสี่ยวเหนียนฉันก็จะเอา ถ้าคุณไม่ยอม เราก็ไปเจอกันที่ศาล"

ชิวจื้อเสวียโมโหจนเตะเก้าอี้กระเด็น "ซ่งเจินผมว่าคุณบ้าไปแล้วจริงๆ ขึ้นศาลบ้าบออะไร เสี่ยวเหนียนเป็นลูกชายคนเดียวของผม สิทธิ์เลี้ยงดูต้องเป็นของผม!"

ซ่งเจินรู้ว่าคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง เลยไม่อยากเปลืองน้ำลายอีก เปิดประตูห้องนอนอุ้มลูกสาวแล้วเดินจากไป

——

หลังจากซื้อบ้านให้พ่อแม่และพี่สาวเสร็จ วันรุ่งขึ้นซ่งเฉินก็กลับเมือง C

เขาคาดว่าเรื่องหย่าและแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูของพี่สาวคงเป็นสงครามยืดเยื้อ ตัวเขาเองก็มีธุระต้องจัดการ จะอยู่บ้านเกิดตลอดไม่ได้

เขาให้ช่องทางติดต่อหร่วนมู่ชิงกับซ่งเจินไปแล้ว เรื่องขึ้นโรงขึ้นศาลเขาไม่ค่อยรู้เรื่อง นอกจากออกเงินแล้ว ก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้มาก

พอกลับมาเมือง C ซ่งเฉินก็กลับมาใช้ชีวิตตามจังหวะเดิมๆ ตื่นแต่เช้ามารับของไปส่งที่ร้าน แล้วกลับมานอนต่อที่บ้าน

ชีวิตชิลๆ แบบนี้ผ่านไปหลายวัน ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ว่าปู่เจ้าสั่งของไว้ เลยรีบไปซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของ

คราวนี้เขาก็ยังหิ้วของไปที่บ้านตระกูลฉินเหมือนเดิม แล้วให้ย่าฉินช่วยไปตามคนมา

ติงจิ้งโหรวแซวยิ้มๆ "โอ๊ย เสี่ยวซ่ง ในที่สุดก็มาสักที ตาเฒ่าเจ้าช่วงนี้มาที่นี่ทุกวัน มาดูว่าเธอมาหรือยัง รอจนคอเป็นเอ็นแล้วเนี่ย"

"ปู่เจ้ารีบขนาดนั้นเลยเหรอครับ คราวที่แล้วแกบอกเองว่าไม่รีบ" ซ่งเฉินเลิกคิ้วแปลกใจ ถ้าไม่ใช่เพราะปู่เจ้าบอกว่าไม่รีบ เขาคงเอามาส่งให้ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นแล้ว ไม่ปล่อยให้ลืมจนเกือบแย่แบบนี้หรอก

ติงจิ้งโหรวทำหน้าบอกไม่ถูก "ก็เพราะลูกอมกระต่ายขาวห่อนั้นที่เธอให้ไปคราวที่แล้ว แกเอาไปกินสองวันก็หมดเกลี้ยงแล้ว เลยต้องมาตั้งหน้าตั้งตารอของใหม่จากเธอนี่ไง"