บทที่ 82: แจกบ้านแจกรถ

ไม่ว่าชิวจื้อเสวียจะขอโทษหรือรั้งไว้อย่างไร ท่าทีของซ่งเจินก็ยังคงหนักแน่น ยืนกรานคำเดิมว่าจะหย่า

ชิวจื้อเสวียหมดหนทาง จึงเลือกที่จะใช้ความเงียบเข้าสู้ โดยคิดว่ารอให้ซ่งเจินใจเย็นลงสักพัก เรื่องนี้คงจะผ่านพ้นไปได้เอง

แต่ความอดทนของซ่งเจินก็หมดลงอย่างรวดเร็ว "คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ยอมหย่า? งั้นฉันคงต้องฟ้องหย่าต่อศาล"

"ซ่งเจิน คุณจำเป็นต้องใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ ต่อให้คุณไม่มีเยื่อใยกับผมแล้ว แต่ก็ควรเห็นแก่ลูกสองคนบ้างสิ หรือคุณอยากให้พวกแกกลายเป็นเด็กบ้านแตก?" ชิวจื้อเสวียมองซ่งเจินด้วยสายตาตำหนิ ราวกับว่าเธอเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา

ซ่งเจินหัวเราะเยาะ "คุณยังมีหน้ามาพูดถึงลูกอีกเหรอ ตอนไปนอนกับผู้หญิงอื่นข้างนอกทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าเป็นพ่อคนแล้ว?"

"ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นคุณก็รอรับหมายศาลได้เลย" ซ่งเจินทิ้งท้ายไว้แค่นั้น วันรุ่งขึ้นเธอก็หอบลูกทั้งสองย้ายกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ทันที

ครั้งนี้ไม่เหมือนกับการกลับไปเยี่ยมบ้านชั่วครั้งชั่วคราว เพราะเธอขนข้าวของเครื่องใช้ของแม่ลูกทั้งสามคนย้ายออกไปจนหมดเกลี้ยง

ชิวจื้อเสวียเลิกงานกลับมาเห็นบ้านที่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง ก็โกรธจนอาละวาดขว้างปาข้าวของในบ้าน

พอระบายอารมณ์เสร็จ เขาก็โทรหาแม่ยาย

"แม่ครับ เจินเจินกับลูกอยู่ที่นั่นหรือเปล่าครับ?"

จางชุนเยี่ยนเหลือบมองลูกสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วถอนหายใจ "ใช่ เจินเจินอยู่ที่นี่"

เธอเองก็เพิ่งกลับมาจากเมือง C วันนี้ พอถึงบ้านก็เห็นข้าวของเพิ่มขึ้นเต็มไปหมด พอถามลูกสาวถึงได้รู้ว่า ลูกสาวพาลูกย้ายกลับมาอยู่ถาวรแล้ว

นี่คงเพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอและตาเฒ่าจะไม่เห็นด้วย เลยใช้วิธีมัดมือชก ย้ายมาก่อนค่อยว่ากันทีหลัง

ในเมื่อของก็ขนมาหมดแล้ว เธอก็คงไม่สามารถไล่ลูกสาวและหลานๆ ออกไปได้

"แม่ครับ แม่คงรู้เรื่องที่เจินเจินจะขอหย่ากับผมแล้วใช่ไหมครับ? แม่ช่วยผมพูดกล่อมเธอหน่อยได้ไหม ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ผมแค่อารมณ์ชั่ววูบ เรามีลูกด้วยกันตั้งสองคนแล้ว ถ้าหย่ากันตอนนี้คนที่จะเจ็บปวดที่สุดก็คือเด็กๆ นะครับ..." ชิวจื้อเสวียพูดยกแม่น้ำทั้งห้า ทั้งขอโทษยอมรับผิด ทั้งเอาลูกมาอ้าง

จางชุนเยี่ยนเดิมทีก็ไม่เห็นด้วยกับการหย่าอยู่แล้ว เลยถูกกล่อมจนคล้อยตามอย่างง่ายดาย "ได้ เดี๋ยวแม่จะช่วยพูดกับเจินเจินให้ดีๆ"

หลังจากวางสาย จางชุนเยี่ยนยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็สบเข้ากับดวงตาดำขลับของลูกสาว "แม่ ถ้าแม่กล้าพูดกล่อมให้หนูไม่หย่า พรุ่งนี้หนูจะพาลูกย้ายออกไปทันที"

"นังเด็กคนนี้... ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วก็ได้" จางชุนเยี่ยนพูดเสียงอ่อย เธอกลัวว่าลูกสาวจะย้ายออกไปจริงๆ ลำพังตัวคนเดียวจะดูแลลูกสองคนไหวได้ยังไง สุดท้ายเลยต้องยอมจำนน

ซ่งเฉินแอบยกนิ้วโป้งให้พี่สาว

จะว่าไป นิสัยพี่สาวเขานี่สิบปีผ่านไปก็ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน อะไรที่ตัดสินใจแล้วใครหน้าไหนก็เปลี่ยนใจไม่ได้

วันรุ่งขึ้น ซ่งเฉินพาพ่อแม่และพี่สาวไปดูบ้าน

ราคาบ้านในเมืองเล็กๆ นั้นถูกมาก ราคาเฉลี่ยแค่ตารางเมตรละสามพันกว่าหยวน แพงหน่อยก็แค่ห้าหกพัน

ซ่งเฉินเลือกโครงการที่ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่ แล้วจัดการซื้อรวดเดียวสองห้อง

ห้องหนึ่งเป็นชื่อของพ่อแม่ อีกห้องเป็นชื่อของพี่สาวซ่งเจิน

เนื่องจากเป็นห้องตกแต่งพร้อมอยู่ ราคาเลยสูงหน่อย แต่สองห้องรวมกันก็แค่ล้านกว่าหยวนเท่านั้น

หลังจากเซ็นสัญญาซื้อขายเสร็จ ซ่งเจินยังคงอยู่ในอาการมึนงงไม่อยากจะเชื่อ

นี่เธอมีบ้านแล้วเหรอ? น้องชายซื้อบ้านให้เธอจริงๆ เหรอ?

ซ่งเฉินโบกมือผ่านหน้าเธอไปมา "พี่ครับ กลับมาสู่โลกความจริงได้แล้ว เดี๋ยวรับเสี่ยวเหนียนเสร็จ เราไปกินของดีๆ ฉลองกันทั้งครอบครัวดีกว่า"

"เสี่ยวเฉิน ขอบใจนะ" ซ่งเจินมองน้องชายด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบใจอะไรกัน เราพี่น้องท้องเดียวกันนะ" ซ่งเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่ครับ พี่ไปสอบใบขับขี่ดีไหม เดี๋ยวผมซื้อรถให้พี่สักคัน วันหน้าจะได้รับส่งเสี่ยวเหนียนสะดวกหน่อย หรือเวลาพ่อแม่จะไปไหน พี่จะได้ขับไปส่งได้ด้วย"

ซ่งเจินนึกถึงความลำบากเวลาต้องไปส่งลูกที่โรงเรียนตอนฝนตก ก็เห็นด้วยกับคำพูดน้องชาย "งั้นพี่ไปสอบดีไหมนะ? มันจะยากหรือเปล่า?"

เธอไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่

"ไม่ยากหรอกครับ ข้อสอบภาคทฤษฎีส่วนใหญ่ก็เป็นความรู้ทั่วไป ข้ออื่นๆ ก็แค่ใช้เวลาท่องจำหน่อย ส่วนภาคปฏิบัติเดี๋ยวครูฝึกเขาก็สอนจนเป็นเองแหละครับ" ซ่งเฉินพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายดาย

ความจริงเขาก็คิดว่ามันง่ายจริงๆ นั่นแหละ อย่างสอบถอยเข้าซอง ก็แค่จำจุดมาร์คให้ได้ก็ผ่านฉลุยแล้ว

"เอาอย่างนี้ ผมซื้อรถให้พี่ก่อนเลยดีกว่า จะได้มีแรงบันดาลใจในการสอบ" จู่ๆ ซ่งเฉินก็เสนอขึ้นมา

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้เข้าท่า ยังไงการสอบใบขับขี่ก็ใช้เวลาไม่นาน เร็วสุดเดือนเดียวก็ได้แล้ว มีรถจอดรออยู่ตรงหน้า พี่สาวจะได้ไม่ถอดใจกลางคัน

ซ่งเจินเลยถูกน้องชายลากไปโชว์รูมรถแบบงงๆ จ่ายเงินมัดจำจองรถ นัดรับรถกันอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

ตอนแรกซ่งเฉินอยากซื้อรถดีๆ ให้ แต่ซ่งเจินหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอม สุดท้ายภายใต้คำแนะนำของเซลล์ เธอเลยเลือกรถยนต์ไฟฟ้าที่ราคาประมาณหนึ่งแสนหยวน

เหตุผลหลักที่เลือกคือค่าไฟถูก ค่าน้ำมันสมัยนี้แพงเกินไป

ซ่งเฉินไม่ได้รู้สึกอะไรกับรถไฟฟ้า ไม่ชอบแต่ก็ไม่เกลียด ยิ่งพี่สาวเอาไว้ขับแค่แถวบ้าน รถไฟฟ้าก็ดูใช้งานได้จริงและประหยัดดี เขาเลยไม่ขัดข้อง

ยังไงก็ราคาถูก ถ้าวันหน้าไม่ชอบค่อยเปลี่ยนใหม่ก็ได้

เพราะเสียเวลาไปดูรถ บวกกับรถติดระหว่างทาง พวกเขาเลยไปถึงหน้าโรงเรียนช้ากว่าเวลาที่ซ่งเจินมารับชิวเจียเหนียนปกติไปไม่กี่นาที

ซ่งเจินมองหาลูกชายที่หน้าประตูโรงเรียนไม่เจอ ก็คิดว่าลูกคงยังไม่ออกมาจากห้องเรียน จึงยืนรออยู่ข้างนอกอย่างใจเย็น จนกระทั่งนักเรียนทยอยออกมาจนเกือบหมด เธอถึงเริ่มเอะใจ

"ปกติเสี่ยวเหนียนไม่ค่อยออกมาสายขนาดนี้นะ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

"พี่อย่าเพิ่งร้อนใจ เราเข้าไปดูข้างในกันเถอะ เสี่ยวเหนียนอาจจะยังอยู่ในห้องเรียนก็ได้"

ซ่งเฉินแจ้งสถานการณ์กับรปภ.หน้าประตู พอรู้ว่าเด็กหาย รปภ.ก็ให้ลงบันทึกข้อมูลแล้วปล่อยให้พวกเขาเข้าไป

ทั้งกลุ่มรีบร้อนเดินไปที่ห้องเรียนชั้น ป.1/2 แต่ผลลัพธ์กลับน่าผิดหวัง ห้องเรียนว่างเปล่าไร้ผู้คน

ซ่งเจินหน้าซีดเผือด แข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ "ทำยังไงดี... ทำยังไงดี..."

ซ่งเฉินตาไวรีบเข้าไปประคองพี่สาวไว้ "พี่ครับ พี่โทรหาครูประจำชั้นเสี่ยวเหนียนก่อน เดี๋ยวผมจะไปลองหาดูที่อื่น"

ครูประจำชั้น ป.1/2 พอได้ยินว่านักเรียนในห้องหายตัวไป ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ

เธอเพิ่งเข้ามาเป็นครูเมื่อปีที่แล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เป็นครูประจำชั้น ปกติก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว มาเจอเรื่องเด็กหายแบบนี้ เธอรู้สึกเหมือนอนาคตอาชีพครูของตัวเองกำลังจะจบเห่

ซ่งเฉินมองครูสาวที่น้ำตาคลอเบ้า ก็รีบเตือนสติ "ครูเสิ่นครับ รบกวนพาเราไปดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ห้องควบคุมหน่อยครับ"

"อะ... อ๋อ ใช่ๆ ไปดูกล้องวงจรปิดได้" ดวงตาของเสิ่นหลิงเป็นประกายขึ้นมาทันที เหมือนคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ไว้ได้