บทที่ 81: ความผิดที่ผู้ชายทุกคนล้วนเคยทำ

เมื่อซ่งเจินพาลูกทั้งสองคนกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าในบ้านว่างเปล่าไร้ผู้คน

บนโต๊ะเต็มไปด้วยกล่องอาหารเดลิเวอรี่ที่กินแล้วแต่ยังไม่เก็บกวาด เสื้อผ้าและถุงเท้าใช้แล้วถูกโยนระเกะระกะอยู่บนโซฟา พื้นบ้านก็สกปรกเลอะเทอะ... ภาพที่เห็นทำให้ไฟโทสะที่ไร้ที่มาปะทุขึ้นในใจของซ่งเจิน

เธอไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่วัน ผู้ชายคนนั้นก็ทำบ้านดีๆ ให้กลายเป็นรังหมาไปเสียได้

"แม่คะ เหม็นจัง" ชิวเจียเยว่เอามือปิดจมูกน้อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

ซ่งเจินลูบหัวลูกสาว "หนูกับพี่ไปเล่นในห้องก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ทำความสะอาดตรงนี้ก่อน"

"แม่ครับ ผมช่วยแม่เก็บนะ" ชิวเจียเหนียนทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัย

มองลูกชายที่ว่านอนสอนง่ายและรู้ความ อารมณ์ของซ่งเจินก็ดีขึ้นมาหน่อย "ไม่เป็นไรจ้ะลูก แม่เก็บแป๊บเดียวก็เสร็จ"

"ก็ได้ครับ งั้นผมพาน้องไปเล่นในห้องก่อนนะ" ชิวเจียเหนียนพูดพลางจูงมือน้องสาวเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป

ซ่งเจินใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการทำความสะอาดห้องนั่งเล่นจนหมดจด และโยนเสื้อผ้าสกปรกทั้งหมดลงเครื่องซักผ้า

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนตัวลงพักบนโซฟาอย่างหมดแรง

เพิ่งเอนหลังได้ไม่ถึงสองนาที เด็กสองคนก็วิ่งออกมาจากห้อง ร้องบ่นว่าหิวข้าว ซ่งเจินจึงต้องลุกขึ้นไปทำอาหาร

เนื่องจากในบ้านไม่มีกับข้าวเหลือเลย มื้อเย็นเธอจึงต้มบะหมี่หม้อใหญ่ ใส่ไข่ไก่และไส้กรอกลงไปเป็นพิเศษ เด็กทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

เห็นลูกๆ กินอิ่มแล้ว ซ่งเจินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเหนียน เยว่เยว่ แม่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยได้ไหมลูก?"

"แม่จะคุยเรื่องอะไรเหรอครับ?" ชิวเจียเหนียนมองแม่ด้วยความสงสัย

ซ่งเจินสบตากับดวงตาที่ไร้เดียงสาของลูกชาย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ เธอหลับตาลงเพื่อรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยปาก "ถ้าพ่อกับแม่แยกทางกัน พวกหนูสองคนอยากอยู่กับใคร?"

คำถามนี้จริงๆ แล้วควรถามตั้งนานแล้ว ถึงแม้เธอจะอยากได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคนมากแค่ไหน แต่ก็ควรเคารพความคิดเห็นของลูกด้วย

ถ้าลูกๆ เลือกชิวจื้อเสวีย ต่อให้เธอจะอาลัยอาวรณ์แค่ไหนก็คงต้องยอมปล่อยมือ

"หนูจะเอาแม่! หนูรักแม่ที่สุด" ชิวเจียเยว่หัวเราะร่าส่ายหัวด๊อกแด๊ก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา จริงๆ แล้วเธอฟังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของแม่หรอก แต่ระหว่างพ่อกับแม่ เธอเลือกแม่แบบไม่ต้องคิด

ส่วนชิวเจียเหนียนที่รู้ความมากกว่า ในชั่วพริบตาน้ำตาก็เอ่อคลอเต็มเบ้า "แม่ครับ แม่จะหย่ากับพ่อเหรอ?"

ซ่งเจินกอดลูกชายแน่น "เสี่ยวเหนียนอย่าเสียใจไปเลยลูก ต่อให้พ่อกับแม่แยกทางกัน เราก็ยังเป็นพ่อและแม่ของหนูกับเยว่เยว่เหมือนเดิม เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยน"

"แต่ผมไม่อยากให้หย่ากันนี่ครับ ทำไมต้องหย่าด้วย ไม่หย่าไม่ได้เหรอ?" ชิวเจียเหนียนเบะปาก พยายามกลั้นน้ำตา

ในห้องเรียนของเขามีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งที่พ่อแม่หย่ากัน เพื่อนคนนั้นมีแม่เลี้ยง เขาโดนแม่เลี้ยงด่าบ่อยๆ บางทีก็ไม่มีข้าวกิน

ชิวเจียเหนียนไม่อยากมีแม่เลี้ยง เขาอยากได้แค่แม่ของตัวเอง

ซ่งเจินจ้องมองตาของลูกชายอย่างจริงจัง "เสี่ยวเหนียน แม่รับปากเรื่องนั้นไม่ได้ แต่แม่สัญญาได้ว่า หนูกับเยว่เยว่จะเป็นลูกที่แม่รักที่สุดตลอดไป"

เธอวางแผนไว้แล้ว อีกไม่กี่วันเธอจะไปทำหมัน ชาตินี้เธอจะมีแค่เสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่เป็นลูกแค่สองคนเท่านั้น

ชิวเจียเหนียนเห็นสีหน้าจริงจังของแม่ ก็รู้ว่าแม่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว น้ำตาจึงไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เสี่ยวเยว่เยว่เห็นพี่ชายร้องไห้ ก็มองซ้ายมองขวา แล้วร้องไห้ตามไปด้วย

ซ่งเจินมองลูกทั้งสองที่ร้องไห้โฮอย่างจนปัญญา ได้แต่ถอนหายใจ

ร้องเถอะ ร้องออกมาให้พอเดี๋ยวก็ดีขึ้น

ชิวเจียเหนียนร้องไห้ไปพลางแอบสังเกตท่าทีของแม่ไปพลาง พอเห็นแม่ยังนิ่งเฉย เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังขึ้น

"เสี่ยวเหนียน ลูกลองคิดดูดีๆ นะ ว่าต่อไปอยากจะอยู่กับพ่อหรืออยู่กับแม่" ตอนนี้ซ่งเจินไม่ได้ปฏิบัติกับลูกชายเหมือนเด็กเล็กๆ อีกแล้ว เธอวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของทั้งสองทางเลือกให้ลูกฟังอย่างละเอียด

ชิวเจียเหนียนค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง ขยี้ตาที่แดงก่ำแล้วถามว่า "แม่ครับ แล้วแม่จะหาพ่อใหม่ให้ผมไหม?"

"ไม่" ซ่งเจินตอบอย่างหนักแน่น

"งั้นผมจะอยู่กับแม่" ชิวเจียเหนียนก้มหน้าตอบเสียงเบา

ซ่งเจินดีใจจนคว้าตัวลูกมากอด หอมแก้มขาวเนียนของลูกชายไปสองฟอดใหญ่ "เสี่ยวเหนียนวางใจได้เลย แม่จะทำทุกทางเพื่อให้ได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกมาให้ได้"

——

ชิวจื้อเสวียกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว พอเข้าบ้านมาเขาก็พบความเปลี่ยนแปลง บ้านช่องสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย

เขาวิ่งรี่เข้าไปในห้องนอนอย่างดีใจ "เมียจ๋า คุณกลับมาแล้ว!!"

"อืม" ซ่งเจินได้กลิ่นเหล้าหึ่งจากตัวเขา ก็ย่นจมูกด้วยความรังเกียจ ตอบรับเสียงเย็นชา

ชิวจื้อเสวียลูบจมูกแก้เก้อ ฝืนยิ้มประจบ "เมียจ๋า ผมคิดถึงคุณจังเลย คุณคิดถึงผมไหม?"

ซ่งเจินไม่ตอบ แต่พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ชิวจื้อเสวีย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

"เรื่องอะไรเหรอ? เมียจ๋าอย่าโกรธเลยนะ คืนนี้ผมแค่ไปดื่มกับเจ้ากังนิดหน่อยเอง ถ้าคุณไม่ชอบวันหลังผมไม่ไปแล้ว" ชิวจื้อเสวียสังหรณ์ใจไม่ดี รีบอธิบายแก้ตัว

"เราหย่ากันเถอะ"

"เมียจ๋า อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ ไม่ตลกเลยนะ" รอยยิ้มมุมปากของชิวจื้อเสวียเลือนหาย สายตาจ้องเขม็งไปที่คนที่นั่งอยู่บนเตียง

ซ่งเจินขึ้นเสียงดังฟังชัด "ฉันไม่ได้ล้อเล่น เรื่องระยำที่คุณทำฉันรู้หมดแล้ว คุณไม่ต้องมาแกล้งทำตัวรักเมียรักครอบครัวหรอก มันทำให้ฉันขยะแขยง"

เหมือนมีเสียงระเบิดดัง 'ตูม' ในหัว ชิวจื้อเสวียรู้สึกเหมือนสมองจะระเบิด สีหน้าฉายแววตื่นตระหนก

"เมียจ๋า ฟังผมอธิบายก่อน... ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ใช่สิ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก ชิวจื้อเสวียพูดจาติดขัดไปหมด

ซ่งเจินมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ต้องอธิบายแล้ว ฉันเห็นแชทพวกนั้นหมดแล้ว แถมยังถ่ายรูปเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย อยากให้เอาให้ดูไหม?"

ชิวจื้อเสวียเบิกตากว้าง แววตาไม่อยากจะเชื่อ "ตั้งแต่เมื่อไหร่? ตอนที่คุณกลับบ้านพ่อแม่คราวนั้นใช่ไหม? มิน่าคุณถึงจู่ๆ ก็พาลูกหนีกลับไป"

"ใช่ เพราะงั้นคุณไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันไม่อยากฟังข้ออ้าง เห็นแก่ความสัมพันธ์หลายปีของเรา หย่ากันดีๆ เถอะ"

ชิวจื้อเสวียยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่... ผมไม่หย่า เจินเจินอย่าทำกับผมแบบนี้..."

พวกเขาจะหย่ากันได้ยังไง นี่คือผู้หญิงที่เขารักมาสิบกว่าปี ผู้หญิงที่เขาเคยสาบานว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า

เขาสำนึกผิดแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจจริงๆ แค่เครียดกับชีวิตเลยอยากหาที่ระบาย ไม่เคยคิดเลยว่าซ่งเจินจะมารู้เรื่องนี้เข้า

เขาแค่ทำความผิดที่ผู้ชายทุกคนในโลกล้วนเคยทำก็เท่านั้นเอง

"ฮ่าๆ ชิวจื้อเสวีย คุณนี่มันน่าขำจริงๆ คนที่นอกใจคือคุณ คนที่บอกว่าไม่อยากหย่าก็คือคุณ สันดานแบบนี้น่ารังเกียจชะมัด" ซ่งเจินหัวเราะเยาะด่ากราด