บทที่ 80: คงไม่กลายเป็นพวกคลั่งรักหรอกนะ

สวี่หัวคิดว่าอั่งเปาที่ซ่งเฉินพูดถึงอย่างมากก็แค่ห้าร้อยหรือหนึ่งพัน แต่พอมันมาอยู่ในมือ เขาก็รู้ทันทีว่ามันต้องมากกว่านั้นแน่นอน

"ว้าว! ซองหนาขนาดนี้ ข้างในคงไม่ได้ยัดมาแต่บัตรกำนัลแทนเงินสดหรอกนะ" สวี่หัวหัวเราะร่าพูดติดตลก

ซ่งเฉินมองค้อนเขาอย่างหมั่นไส้ "ถ้าไม่เอาก็คืนมา"

เจ้าน้องชายคนนี้นี่ไม่รู้จักของดีเอาซะเลย อุตส่าห์ถ่อไปเบิกเงินสดจากธนาคารมาให้ ถ้ารู้อย่างนี้โอนผ่านมือถือซะก็สิ้นเรื่อง

"เอาสิ เอาสิ! ของดีแบบนี้ทำไมจะไม่เอา ฉันแค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง" สวี่หัวกอดซองอั่งเปาไว้แนบอกแน่น ราวกับกลัวว่าซ่งเฉินจะแย่งคืนไป

ซ่งเฉินเชิดคางขึ้น ส่งเสียงฮึเบาๆ "แบบนี้ค่อยยังชั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้นายสัมผัสความสุขตอนนับเงินล่ะก็ ฉันคงไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก"

"เฮะๆ เฉิงจึ นายนี่รู้ใจจริง ๆ" สวี่หัวยกนิ้วโป้งให้ แล้วเปิดซองอั่งเปา เอานิ้วแตะลิ้นเริ่มนับเงินอย่างมีความสุข

"เก้าพัน... เก้าพันเก้า... หนึ่งหมื่น!" ยิ่งนับสวี่หัวก็ยิ่งตื่นเต้น เขาไม่คิดเลยว่าซ่งเฉินจะใจป้ำขนาดนี้ ใส่ซองให้เขาตั้งหนึ่งหมื่นหยวน

ต้องรู้ก่อนนะว่าเดือนที่แล้วเขายังได้ส่วนแบ่งอีกสองหมื่นหยวน นั่นหมายความว่าเดือนเดียวเขาหาเงินได้ถึงสามหมื่นหยวน ตัวเลขที่เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงด้วยซ้ำ

ซ่งเฉินนั่งพิงเก้าอี้ ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พลางขยิบตาให้สวี่หัว "เป็นไงหัวจึ สัมผัสถึงความสุขของการนับเงินหรือยัง?"

สวี่หัวพยักหน้าหงึกๆ "สัมผัสได้สิ สัมผัสได้เต็มๆ เลยล่ะ"

เถาสี่ยวหลินที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ อาศัยจังหวะที่สวี่หัวนับเงิน แอบนับอั่งเปาของตัวเองบ้าง ข้างในมีเงินตั้งหนึ่งพันหยวน

ถึงจะน้อยกว่าของสวี่หัวมาก แต่เธอก็ดีใจมากแล้ว มุมปากยกยิ้มสวยงาม

นี่ถือเป็นลาภลอยสำหรับเธอ เธอวางแผนว่าวันหยุดจะพาน้องชายไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองชุด เด็กโตเร็ว เสื้อผ้าปีที่แล้วใส่ไม่ได้แล้ว

ซ่งเฉินเคาะโต๊ะสองที ลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกัน"

"จัดไป! ฉันจะกินร้านไห่เว่ยเซวียน" สวี่หัวลูบท้องที่ร้องจ๊อกๆ แล้วเรียกร้องอย่างไม่เกรงใจ

ไห่เว่ยเซวียนเป็นร้านอาหารรอบดึกชื่อดังของเมือง C ราคาต่อหัว 500 หยวนขึ้นไป ขึ้นชื่อเรื่องความแพง

สวี่หัวเคยเห็นแต่รีวิวในเน็ต ไม่เคยไปกินสักที คืนนี้ได้โอกาสไปเปิดหูเปิดตาพอดี

ซ่งเฉินพยักหน้าตอบรับทันที "ได้สิ ไปกัน" พูดจบเขาก็เดินนำออกไปก่อน

สวี่หัวดึงเถาสี่ยวหลินที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ "ยืนบื้อทำไม รีบตามมาสิ ไม่ได้ยินเหรอว่าเถ้าแก่จะเลี้ยงมื้อใหญ่"

"พี่หัวคะ คือ... หนูไม่ไปดีกว่าค่ะ" เถาสี่ยวหลินบิดชายเสื้อด้วยความอึดอัดใจ

"เป็นอะไรไป? น้องชายเร่งให้กลับบ้านเหรอ?" สวี่หัวถามด้วยความสงสัย

เถาสี่ยวหลินส่ายหน้าเบาๆ "เปล่าค่ะ หนูแค่รู้สึกว่าหนูตามไปด้วยมันจะไม่ค่อยเหมาะ..."

ปกติแล้วมีเถ้าแก่ที่ไหนจะเลี้ยงมื้อดึกแพงขนาดนี้ สวี่หัวเป็นเพื่อนกับซ่งเฉินก็ไม่แปลก แต่เธอเป็นแค่ลูกน้องตัวเล็กๆ ควรจะเจียมตัวไว้บ้าง

"ไม่เหมาะตรงไหน คิดซะว่าเป็นสวัสดิการพนักงานสิ" สวี่หัวไม่เปิดโอกาสให้เถาสี่ยวหลินปฏิเสธ ลากเธอไปที่รถของซ่งเฉินทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่เถาสี่ยวหลินได้นั่งรถของซ่งเฉิน ท่าทางเธอเกร็งไปทั้งตัว นั่งหลังตรงแด่ว สวี่หัวเห็นแล้วยังเหนื่อยแทน ต้องคอยชวนคุยตลกๆ ให้เธอผ่อนคลาย

ซ่งเฉินมองผ่านกระจกมองหลังเห็นการกระทำของทั้งคู่ ในใจก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมา

ตลอดเวลาที่เหลือ เขาคอยสังเกตสองคนนี้อยู่เนืองๆ สวี่หัวดูแลเถาสี่ยวหลินทุกฝีก้าว ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าเป็นแฟนกัน

พอกินเสร็จ ซ่งเฉินก็เรียกรถให้เถาสี่ยวหลิน

ก่อนขึ้นรถ สวี่หัวยังกำชับไม่หยุด "ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะ เข้าใจไหม?"

"ค่ะพี่หัว บ๊ายบายค่ะพี่หัว บ๊ายบายค่ะเถ้าแก่!" เถาสี่ยวหลินโบกมือลา

พอรถลับสายตาไป ซ่งเฉินก็ยกแขนคล้องคอสวี่หัวแล้วคาดคั้น "สารภาพมาซะดีๆ นายกับเถาสี่ยวหลินตกลงเป็นยังไงกันแน่?"

"เป็นยังไงอะไร ฟังไม่รู้เรื่อง" สวี่หัวทำหน้างง

"ยังจะมาทำไขสืออีก นายปิ๊งแม่สาวน้อยคนนั้นแล้วใช่ไหม? ไม่เห็นสภาพตัวเองเมื่อกี้เหรอ เทคแคร์ประคบประหงมซะขนาดนั้น แฟนตัวจริงยังทำได้แค่นั้นแหละมั้ง" ซ่งเฉินยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

สวี่หัวอึกอัก สีหน้าฉายแววลนลาน "พูดมั่วซั่วอะไร ฉันแค่เห็นว่าน้องเขาเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวลำบาก ก็เลยดูแลมากหน่อยเท่านั้นเอง"

"คิดว่าฉันจะเชื่อมั้ย?" ซ่งเฉินมองบน คบกันมากี่ปีแล้ว เขาจะดูไม่ออกได้ยังไงว่าหมอนี่คิดอะไรอยู่

สวี่หัวสะอึก พยายามแถต่อตะกุกตะกัก "พวกเราไม่มีอะไรจริงๆ อีกอย่างน้องเขาเพิ่ง 20 เอง ฉันก็แค่มองเขาเป็นน้องสาว"

ใช่แล้ว เป็นแบบนั้นแหละ เขาแค่มองเถาสี่ยวหลินเป็นน้องสาวเท่านั้น สวี่หัวย้ำกับตัวเองในใจ

"ถ้าหน้าแกไม่เลิ่กลั่กขนาดนั้น ฉันอาจจะเชื่อไปแล้วก็ได้"

"อีกอย่าง อายุ 20 แล้วมันทำไม อย่าลืมสิว่าตัวเองเพิ่งจะ 26 ไม่ใช่ 36 อย่าทำตัวแก่แดดไปหน่อยเลย" ซ่งเฉินมองสวี่หัวอย่างเอือมระอา

ชอบเขาก็ไปจีบสิ จะมามัวอ้างนู่นอ้างนี่ทำไม

"หัวจึ แกนี่มันปอดแหกชะมัด ไม่แมนเลยว่ะ" เขาจงใจพูดกระตุ้น

สวี่หัวทนโดนยั่วโมโหไม่ได้ เถียงคอเป็นเอ็น "แกสิไม่แมน ฉันแค่ยังคิดไม่ตกต่างหาก ขอเวลาฉันทบทวนตัวเองหน่อยเถอะ"

ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าคิดอะไรเกินเลยกับเถาสี่ยวหลิน จนกระทั่งซ่งเฉินพูดขึ้นมาเขาถึงเริ่มเอะใจ

เฮ้อ พูดตรงๆ ก็คือไร้ประสบการณ์ด้านนี้นั่นแหละ โสดมาตั้งแต่เกิด 26 ปี จืดชืดจนจะเป็นพระอยู่แล้ว

"เออๆ ค่อยๆ คิดไปเถอะ" ซ่งเฉินหัวเราะ

สวี่หัวนั่งกัดนิ้วโป้งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่บนเบาะข้างคนขับ จู่ๆ ก็ตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง "เฉิงจึ นายว่าเขาจะชอบฉันไหมวะ?"

ถ้าเถาสี่ยวหลินปฏิเสธเขา วันหน้าต้องทำงานด้วยกันคงมองหน้ากันไม่ติด

"เรื่องพรรค์นั้นฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันไม่ใช่เทวดานะเว้ย" ซ่งเฉินทำหน้าประมาณว่า 'ถามอะไรของแก'

"เฮ้อ... เฮ้อ... กลุ้มใจว้ย" สวี่หัวขยี้หัวตัวเองอย่างแรง

ซ่งเฉินเห็นเขาเป็นทุกข์ขนาดนี้ เลยแกล้งพูดว่า "งั้นลองจีบดูก่อน ถ้าจีบไม่ติดฉันค่อยไล่เขาออก นายจะได้ไม่ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนไง"

"นายมันปีศาจชัดๆ!! เสี่ยวหลินไปทำอะไรให้ นายถึงจะไล่เขาออก รู้ไหมว่าผู้หญิงตัวคนเดียวต้องเลี้ยงน้องชายมันลำบากแค่ไหน" สวี่หัวโวยวายเสียงดัง ทำท่าปกป้องสาวในดวงใจเต็มที่

"โอเคๆ ไม่ไล่ออกก็ได้ พอใจยัง" ซ่งเฉินเอออออย่างจนใจ นี่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันยังปกป้องขนาดนี้ ถ้าคบกันจริงจะไม่กลายเป็นพวกคลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้นเลยเหรอเนี่ย