บทที่ 79: เตรียมอั่งเปาไว้ให้แล้ว

หลังจากส่งหร่วนมู่ชิงเสร็จ ซ่งเฉินกำลังจะกลับบ้านก็ได้รับสายจากสวี่หัว เขากดเปิดลำโพงรับสายทันที

"ฮัลโหล หัวจึ โทรมาเวลานี้มีเรื่องอะไรที่ร้านหรือเปล่า?" น้ำเสียงของเขาเจือความกังวลเล็กน้อย

เนื่องจากเขาต้องกลับบ้านเกิดไปหลายวัน ไม่ได้ดูแลร้านด้วยตัวเอง แถมร้านก็ปิดตลอดไม่ได้ เขาเลยหาซัพพลายเออร์ชั่วคราวมาส่งของให้ พอได้รับสายจากสวี่หัวตอนนี้ เลยอดคิดไม่ได้ว่าสินค้าที่ร้านมีปัญหาหรือเปล่า

"ร้านจะมีปัญหาอะไรได้ ดีจะตายไป ฉันแค่จะโทรมาถามว่าคืนนี้นายว่างไหม แวะมาเช็กบัญชีของเดือนที่แล้วที่ร้านหน่อยสิ" น้ำเสียงกลั้วหัวเราะของสวี่หัวดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

ซ่งเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก เหยียบคันเร่งแซงรถ SUV คันข้างหน้าที่ขับช้าเป็นเต่าคลาน แล้วตอบเสียงเรียบ "อาจจะดึกหน่อยนะ สักทุ่มนึงได้ไหม? พอดีเลย เดี๋ยวไปหาอะไรกินรอบดึกกัน"

"ไม่มีปัญหา กินมื้อดึกเรียกเสี่ยวหลินไปด้วยได้ไหม?"

"เถาสี่ยวหลินเหรอ? นายอยากชวนเธอเหรอ?" ซ่งเฉินเลิกคิ้วถาม

สวี่หัวหัวเราะแหะๆ "ก็ชวนสิ ถือว่าเลี้ยงพนักงานกระชับความสัมพันธ์ไง อีกอย่างตัวแค่นั้นกินไม่เยอะหรอกน่า"

มุมปากของซ่งเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาไม่ยักรู้ว่าเจ้าเพื่อนซี้ไปสนิทสนมกับสาวน้อยคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่น้องจะไปกินปิ้งย่างกันแท้ๆ ยังจะหนีบสาวไปด้วย

แต่ในเมื่อสวี่หัวเอ่ยปากขอ เขาเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธ

"ได้สิ นายบอกเธอไว้เลย ฉันจะพยายามไปให้เร็วที่สุด"

......

เมื่อซ่งเฉินกลับถึงบ้าน ก็พบว่าพ่อกับแม่กำลังนอนกลางวันอยู่ มีเพียงพี่สาวที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาคนเดียว

ซ่งเจินตบที่นั่งข้างๆ เรียกน้องชายมานั่ง "เสี่ยวเฉิน ไปส่งคุณหร่วนเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"อืม ส่งแล้วครับ พี่ครับ เมื่อเที่ยงไปกินอะไรกันมา?" ซ่งเฉินนั่งพิงโซฟาถามเรื่อยเปื่อย

"กินอาหารหูหนาน รสชาติใช้ได้เลย"

ซ่งเฉินดูเวลาในมือถือ "พ่อกับแม่หลับไปนานหรือยังเนี่ย ไหนตกลงกันว่าจะไปสวนสัตว์ตอนบ่าย ได้เวลาเตรียมตัวออกเดินทางแล้วนะ"

"น่าจะครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง เดี๋ยวพี่ไปปลุกพวกท่านเอง" พูดจบซ่งเจินก็ลุกเดินเข้าห้องไป

หนูน้อยชิวเจียเยว่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียไม่พอใจ ปากเล็กๆ ยื่นออกมา กอดตุ๊กตาหมีแน่นไม่ยอมลุกจากเตียง

ซ่งเจินมองลูกสาวด้วยสายตาอ่อนโยน "เยว่เยว่ไม่อยากไปดูหมีแพนด้าที่สวนสัตว์แล้วเหรอคะ? ถ้าหนูไม่ไป เดี๋ยวน้าเฉินจะพาพี่ชายไปแล้วนะ"

"หนูจะไป!" พอได้ยินคำว่าสวนสัตว์ ดวงตาของชิวเจียเยว่ก็เป็นประกายวิบวับ รีบปีนลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว

"แม่คะ หยิบรองเท้าให้หนูหน่อย หนูจะใส่รองเท้า"

"จ้าๆ เดี๋ยวแม่ใส่ให้นะ"

ครอบครัวไปเที่ยวสวนสัตว์กันอย่างมีความสุขตลอดช่วงบ่าย และกินข้าวเย็นด้วยกันข้างนอก

ซ่งหย่งคังและจางเยี่ยนชุนเพิ่งเคยออกมาเที่ยวแบบนี้เป็นครั้งแรก แม้จะมีความสุขแต่ก็อดเสียดายเงินไม่ได้ ค่าใช้จ่ายแค่วันเดียววันนี้ มากกว่าค่าครองชีพของพวกเขาเมื่อก่อนทั้งเดือนเสียอีก

"เฉินเฉิน จองตั๋วขากลับให้หน่อย พ่อกับแม่จะกลับพรุ่งนี้แล้ว" จางเยี่ยนชุนจับมือลูกชายแล้วบอก

ซ่งเฉินทำเสียงอ่อน อ้อนแม่ "แม่ครับ อยู่เที่ยวต่ออีกกี่วันเถอะ นานๆ จะมาที"

"ไม่เอาหรอก เสี่ยวเหนียนต้องกลับไปเรียนหนังสือ" จางเยี่ยนชุนโบกมือปฏิเสธ เธอกลัวว่าขืนอยู่ต่ออีกหลายวันคงหมดเงินอีกหลายบาท

"ลาหยุดสักกี่วันเอง ป.1 ไม่ได้เรียนอะไรเยอะแยะหรอก เดี๋ยวผมติวให้เองสบายมาก" ซ่งเฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ

ถึงเขาจะไม่ใช่เด็กหัวกะทิขั้นเทพ แต่ความรู้ระดับ ป.1 เขาสอนได้สบายอยู่แล้ว

จางเยี่ยนชุนยังไม่ทันพูดอะไร ซ่งหย่งคังที่อยู่ข้างๆ ก็ถลึงตาใส่ลูกชาย "แกพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? มีอย่างที่ไหนสอนให้เด็กหนีเรียน?"

ถ้ามีธุระสำคัญต้องลาหยุดเขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่นี่แค่จะอยู่เที่ยวต่อ ถึงกับไม่ให้เด็กไปโรงเรียน มันใช้ได้ที่ไหนกัน?

ซ่งเจินเองก็มองน้องชายด้วยสายตาไม่เห็นด้วย "เสี่ยวเฉิน แบบนั้นไม่ดีหรอก จะทำให้เสี่ยวเหนียนเสียนิสัยเอานะ"

"ก็ได้ครับ งั้นพี่พาลูกๆ กลับไปก่อน พ่อกับแม่อยู่เที่ยวต่อที่นี่อีกสักพักได้ไหมครับ" ซ่งเฉินยอมถอยครึ่งก้าว

คราวนี้ซ่งเจินไม่คัดค้าน แถมยังช่วยเกลี้ยกล่อมพ่อแม่ด้วย

"แต่แกพาลูกสองคนนั่งรถกลับคนเดียวจะไหวเหรอ" จางเยี่ยนชุนยังไม่วางใจ

ซ่งเจินยิ้ม ตอบอย่างสบายใจ "เสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่เป็นเด็กดีจะตาย ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงเยอะ"

"อีกอย่าง พวกเราเจอกันที่บ้านบ่อยแล้ว แต่เสี่ยวเฉินปีหนึ่งกลับบ้านไม่กี่ครั้ง พ่อกับแม่ถือโอกาสนี้อยู่เป็นเพื่อนเขาหน่อยเถอะค่ะ"

"เอางั้นก็ได้" จางเยี่ยนชุนเองก็อยากอยู่กับลูกชายต่ออีกหน่อย สุดท้ายก็ตอบตกลง

ซ่งเฉินกับพี่สาวสบตากันอย่างรู้ใจ

"พี่ครับ งั้นพรุ่งนี้เช้าเราพาเด็กๆ ไปสวนสนุกก่อน บ่ายค่อยไปส่งขึ้นรถไฟความเร็วสูง"

"ดีเลย เสี่ยวเหนียน เยว่เยว่ ได้ยินไหมลูก น้าบอกว่าจะพาไปสวนสนุกด้วยนะ" ซ่งเจินบีบแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาว

"เย้!! พี่คะ ดีใจไหม?" ชิวเจียเยว่ร้องเฮอย่างดีใจ หันไปถามพี่ชายตาแป๋ว

"ดีใจครับ" ชิวเจียเหนียนเม้มปากยิ้ม แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกเสียดายที่พ่อไม่ได้มาด้วย ถ้าพ่อมาด้วยเขาคงมีความสุขมากกว่านี้

หลังจากซ่งเฉินไปส่งพ่อแม่และคนอื่นๆ ที่บ้านแล้ว เขาถึงขับรถไปหาร้านเพื่อหาสวี่หัว

"เฉิงจึ (ส้ม/ชื่อเล่นซ่งเฉิน) มาสักทีนะ ฉันกำลังจะส่งข้อความหาพอดี"

"จะรีบอะไรนักหนา อีกห้านาทีถึงจะทุ่มนึง" ซ่งเฉินชูมือถือให้ดูเวลา

"จะไม่ให้รีบได้ไง ฉันกับเสี่ยวหลินยังไม่ได้กินข้าวเย็น รอไปกินมื้อใหญ่กับนายเนี่ย" สวี่หัวพูดติดตลก

เถาสี่ยวหลินรีบทักทายซ่งเฉินอย่างรู้งาน "สวัสดีค่ะเถ้าแก่"

ซ่งเฉินแปลกใจเล็กน้อย "ยังไม่ได้กินข้าวกันเหรอ งั้นรีบคุยธุระเถอะ เสร็จแล้วจะได้ไปกินข้าว"

สวี่หัวส่งบัญชีรายรับรายจ่ายช่วงที่ผ่านมาให้ซ่งเฉินดู "เฉิงจึ นายลองดูหน่อย ตรงไหนมีปัญหาก็บอกนะ"

"ได้" ซ่งเฉินรับสมุดบัญชีมาเปิดดูผ่านๆ

เดือนที่แล้วยอดหมุนเวียนในร้านมีสามแสนกว่าหยวน หักค่าใช้จ่ายต่างๆ แล้วเหลือกำไรสุทธิประมาณหนึ่งแสน

แน่นอนว่ากำไรสุทธินี้หักต้นทุนสินค้าออกไปแล้ว แต่จริงๆ แล้วต้นทุนสินค้าของร้านต่ำมาก เงินสามแสนกว่านี้ น่าจะเป็นกำไรจริงๆ สักสามแสนได้

เงินแค่นี้อาจจะเทียบไม่ได้กับทรัพย์สินมหาศาลที่ซ่งเฉินมีตอนนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นเงินก้อนโต เทียบเท่ากับเงินเดือนคนทั่วไปหลายปีรวมกันเลยทีเดียว

ซ่งเฉินวางสมุดบัญชีลง "ไม่มีปัญหา ช่วงนี้ลำบากพวกนายสองคนแล้ว ฉันเตรียมอั่งเปามาให้พวกนายคนละซองด้วย"

สวี่หัวได้ยินว่ามีอั่งเปาก็เข้ามากอดคอซ่งเฉินยิ้มแก้มปริ "เยี่ยมไปเลย ฉันไม่เกรงใจนะ เสี่ยวหลินรีบขอบคุณเถ้าแก่เร็วเข้า"