บทที่ 78: แล้ว "มีโอกาส" ที่ว่า คือเมื่อไหร่กันล่ะ?

"พี่ครับ อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธเลย นึกถึงเสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่เข้าไว้สิ พี่ไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง ถ้ามีบ้านสักหลังเป็นของตัวเอง มันก็จะเป็นแต้มต่อให้พี่ตอนแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูลูกไม่ใช่เหรอ"

คำปฏิเสธของซ่งเจินจุกอยู่ที่คอหอย "ตะ... แต่ว่า..."

ซ่งเฉินยกมือขัดจังหวะ "ไม่มีแต่ครับ ตอนนี้ผมไม่เดือดร้อนเรื่องเงินสักหน่อย ลองใจเขาใจเราดูสิ ถ้าพี่เป็นคนที่มีเงินตอนนี้ พี่จะงกไม่ยอมซื้อบ้านให้ผมสักหลังเหรอ?"

"ไม่มีทาง พี่รวยเมื่อไหร่พี่ซื้อให้เธอแน่" ซ่งเจินโพล่งออกมาทันที

"นั่นไง กลับไปคราวนี้พวกเราไปดูบ้านกันเลยดีกว่า เลือกบ้านในเขตการศึกษาด้วยจะได้สะดวกเวลาเสี่ยวเหนียนเข้าเรียน"

ซ่งเฉินวางแผนไว้ในใจแล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะซื้อบ้านสองหลังรวด หลังหนึ่งให้พ่อแม่ หลังหนึ่งให้พี่สาว บ้านพ่อแม่เอาหลังใหญ่หน่อย พี่สาวกับหลานจะได้ย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ได้ ส่วนบ้านของพี่สาวก็เอาไว้ปล่อยเช่า

หร่วนมู่ชิงนั่งเงียบมาตลอด จนกระทั่งสองพี่น้องตกลงกันได้ เธอถึงเริ่มพูด

ทั้งสามคนตกลงรายละเอียดปลีกย่อยกันอีกนิดหน่อย เช่น ถ้าชิวจื้อเสวียไม่ยอมหย่าจะทำยังไง หรือถ้าชิวจื้อเสวียยืนกรานจะเอาสิทธิ์เลี้ยงดูลูกจะรับมือแบบไหน

กว่าจะคุยธุระเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว

ซ่งเฉินเสนอตัวเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวหร่วนมู่ชิง ซึ่งเธอก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย เพราะไม่กล้ากลับบ้านตอนนี้พอดี

ซ่งเจินกระตุกชายเสื้อน้องชาย กระซิบเสียงเบาว่า "เสี่ยวเฉิน เธอไปกินข้าวกับคุณหร่วนเถอะ เดี๋ยวพี่กลับก่อนดีกว่า กลัวเยว่เยว่ไม่เห็นหน้านานๆ แล้วจะร้องไห้"

"งั้นพี่พาพ่อกับแม่ไปกินข้างนอกนะ?" ซ่งเฉินกังวลว่าพ่อแม่ไม่คุ้นที่ทางอาจจะไม่กล้าออกไปไหน ตอนแรกเขากะว่าจะสั่งอาหารเดลิเวอรี่ไปให้กินมื้อเที่ยง แล้วมื้อเย็นค่อยพาไปกินมื้อใหญ่ข้างนอก แต่ในเมื่อพี่สาวจะกลับไป ก็ไม่ต้องสั่งเดลิเวอรี่แล้ว

ซ่งเจินพยักหน้า "ได้ เดี๋ยวพี่พาพ่อกับแม่ไปกินเอง"

ซ่งเฉินหันไปอธิบายเหตุผลกับหร่วนมู่ชิง ซึ่งเธอก็เข้าใจดี "งั้นวันนี้เราไม่ต้องกินกันก็ได้ค่ะ ไว้วันหลังค่อยกินก็ได้"

"ไม่เป็นไรครับ กินข้าวมื้อเดียวไม่เสียเวลาเท่าไหร่หรอก" ซ่งเฉินยืนกรานด้วยรอยยิ้ม

หร่วนมู่ชิงอุตส่าห์สละเวลามาทำงานล่วงเวลาเพื่อพวกเขา แถมยังเป็นรุ่นพี่สถาบันเดียวกัน ตามมารยาทแล้วยังไงก็ควรเลี้ยงข้าวสักมื้อ

ซ่งเฉินไม่รอให้หร่วนมู่ชิงปฏิเสธอีก เขากดเรียกรถผ่านแอปให้พี่สาวทันที "พี่ครับ ถ้าไม่อยากไปไกล ก็พาพ่อกับแม่ไปกินที่ห้างแถวบ้านนั่นแหละ ของกินเยอะแยะ กินเสร็จจะได้เดินเล่นย่อยอาหารด้วย"

"โอเค รู้แล้วน่า" ซ่งเจินทำหน้าอ่อนใจ ตอนเด็กๆ เธอเป็นคนดูแลน้องชายแท้ๆ ไหงโตมาน้องชายถึงกลายเป็นคนเจ้าระเบียบจอมบงการไปได้

พอส่งซ่งเจินขึ้นรถไปแล้ว ซ่งเฉินกับหร่วนมู่ชิงก็เดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน จู่ๆ เขาก็นึกคำถามหนึ่งขึ้นมาได้ "รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่ขับรถมาเองหรือเปล่า?"

หร่วนมู่ชิงยิ้มพลางส่ายหน้า "เปล่าค่ะ ฉันขับรถไม่เป็น ใบขับขี่ยังไม่ได้ไปสอบเลย"

"ทำไมไม่ไปสอบล่ะครับ ขับรถไปทำงานเองสะดวกกว่าตั้งเยอะ" ซ่งเฉินถามด้วยความสงสัย เขาไม่เชื่อหรอกว่าฐานะอย่างหร่วนมู่ชิงจะไม่มีปัญญาซื้อรถ

"อืม... ฉันกลัวการขับรถนิดหน่อยน่ะค่ะ รู้สึกว่าตัวเองคงขับได้ไม่ดี ก็เลยไม่เรียนดีกว่า" หร่วนมู่ชิงขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม เธอรู้สึกว่าการขับรถเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก

อีกเหตุผลหนึ่งที่เธอไม่ได้บอกคือ ที่บ้านมีคนขับรถส่วนตัว ปกติก็มีคนขับรถไปรับไปส่งอยู่แล้ว หรือบางทีก็เรียกแท็กซี่เอา

ไม่ว่าจะให้คนขับรถมารับหรือเรียกแท็กซี่ ก็ดูจะสะดวกกว่าขับเองทั้งนั้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเวลาหาที่จอด

คุยกันเพลินๆ ทั้งคู่ก็เดินมาถึงรถของซ่งเฉิน

ซ่งเฉินเดินไปเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้หร่วนมู่ชิงอย่างสุภาพ โค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วผายมือเชิญ "รุ่นพี่ เชิญขึ้นรถครับ!"

"ฮ่าๆๆ ทำไมไม่พูดว่า 'เจ้าหญิง เชิญขึ้นรถ' ล่ะคะ" หร่วนมู่ชิงยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ ดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

ซ่งเฉินมองเธอด้วยความแปลกใจ แล้วทำท่าเดิมซ้ำอีกครั้ง "เจ้าหญิง เชิญขึ้นรถครับ!"

"คะ... คุณพูดจริงเหรอเนี่ย ฉันแค่ล้อเล่นเฉยๆ เอง" คราวนี้หร่วนมู่ชิงเริ่มเขินขึ้นมาจริงๆ ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

เมื่อกี้เธอก็แค่จู่ๆ นึกถึงมุกตลกที่กำลังฮิตในเน็ตช่วงนี้ขึ้นมาได้ เลยเผลอหลุดปากพูดออกไป

แต่พอโดนรุ่นน้องที่ไม่ค่อยสนิทเรียกว่าเจ้าหญิงจริงๆ ก็อดรู้สึกกระดากอายไม่ได้

ซ่งเฉินสังเกตเห็นความเขินอายของเธอ จึงยิ้มแก้เก้อ "ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่ารุ่นพี่ล้อเล่น ผมก็รู้จักมุกนี้เหมือนกัน"

เขาแค่คาดไม่ถึงว่ารุ่นพี่ที่ดูถือตัวนิดๆ จะมาเล่นมุกกับเขาแบบนี้ ให้ความรู้สึกขัดแย้งที่น่ารักดีพิลึก

"ขอบคุณที่เปิดประตูให้นะคะ" หร่วนมู่ชิงพยักหน้าขอบคุณ แล้วก้มตัวเข้าไปนั่งในรถ

ซ่งเฉินปิดประตูให้เบาๆ แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ "รุ่นพี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?"

หร่วนมู่ชิงเม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อืม... ฉันยังไงก็ได้ค่ะ แล้วแต่รุ่นน้องเลย"

"อาหารหูหนาน, หม้อไฟ, อาหารญี่ปุ่น, อาหารฝรั่ง หรืออาหารไทย รุ่นพี่เลือกมาสักอย่างสิครับ" ซ่งเฉินเสนอตัวเลือกให้

หร่วนมู่ชิงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ถามหยั่งเชิงว่า "งั้น... หม้อไฟไหมคะ?"

เธอเป็นคนจีนแท้ๆ กินอาหารฝรั่งไม่ค่อยถูกปาก แถมยังชอบกินเผ็ดเป็นชีวิตจิตใจ

"ได้ครับ งั้นไปกินหม้อไฟกัน" ซ่งเฉินพยักหน้ายิ้มๆ แล้วหยิบมือถือขึ้นมากดนำทางไปยังร้านหม้อไฟที่ได้คะแนนรีวิวสูงสุดในละแวกนั้น

ระหว่างทางไปร้านหม้อไฟ บรรยากาศในรถเริ่มเงียบลง ซ่งเฉินพยายามคิดหาเรื่องคุยจนสมองแทบระเบิด ในที่สุดก็นึกหัวข้อเกี่ยวกับสมัยเรียนมหาวิทยาลัยขึ้นมาได้ "รุ่นพี่เรียนจบไปแล้ว เคยกลับไปที่มหาวิทยาลัยบ้างไหมครับ?"

"ตอนเรียนต่อปริญญาโทเคยกลับไปครั้งสองครั้งค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปอีกเลย" หร่วนมู่ชิงนึกถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย ใบหน้าฉายแววรำลึกความหลัง

"สองปีมานี้มหาวิทยาลัยเปลี่ยนไปเยอะเลยครับ ว่างๆ รุ่นพี่น่าจะลองกลับไปเดินเล่นดูนะครับ"

หร่วนมู่ชิงพยักหน้า "ก็ดีเหมือนกันค่ะ ไม่รู้ว่าร้านก๋วยเตี๋ยวจีนในโรงอาหารสามเจ๊งไปหรือยัง เมื่อก่อนฉันกับรูมเมตชอบไปกินกันบ่อยๆ อาทิตย์หนึ่งต้องกินอย่างน้อยสามมื้อแหน่ะ"

"โรงอาหารสามเหรอครับ ปกติผมกินแต่โรงอาหารสอง ร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นอร่อยมากเหรอครับ?"

"อร่อยสุดยอดเลยค่ะ ไว้มีโอกาสไปลองกินด้วยกันไหมคะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง" หร่วนมู่ชิงเอ่ยชวนออกไป

พอพูดจบ เธอก็รู้สึกเสียใจที่ปากไวไปหน่อย พูดแบบนี้เหมือนเธอกำลังชวนซ่งเฉินเดตเลย

ซ่งเฉินเองก็รู้สึกได้ เขาเหลือบมองสีหน้าหร่วนมู่ชิงแวบหนึ่ง เห็นแววตาเสียใจวูบผ่านใบหน้าเธอ ก็เดาได้ทันทีว่าเธอคงไม่ได้คิดอะไรในทำนองนั้น

ก็นั่นสินะ คุณหนูไฮโซแบบนี้จะมาสนใจอะไรคนอย่างเรา เกือบจะหลงตัวเองไปแล้วเชียว

โชคดีที่เขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง ไม่อย่างนั้นถ้าเผลอพูดอะไรผิดหูออกไป คงได้ขายหน้าไปเจ็ดชั่วโคตร

ซ่งเฉินยิ้ม ตอบรับไปตามมารยาท "ได้สิครับ ไว้มีโอกาสไปลองกัน"

จากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง จนกระทั่งจอดรถ ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ส่วนไอ้คำว่า "มีโอกาส" ที่ว่าน่ะ คือเมื่อไหร่ ก็ไม่มีใครเอ่ยถึงอีกเลย

......