บทที่ 77: จะซื้อบ้านให้พี่สาว

หร่วนมู่ชิงเองก็มีน้องชาย และความสัมพันธ์ของเธอกับน้องชายก็ดีมากเสียด้วย นั่นทำให้ระดับความประทับใจที่มีต่อซ่งเฉินเพิ่มขึ้นไม่น้อย

"พวกคุณสามารถทำ 'สัญญาการให้โดยเสน่หา' ขึ้นมาก่อนได้ค่ะ โดยระบุในสัญญาว่าผู้รับการให้คือพี่สาวของคุณแต่เพียงผู้เดียว ถ้าทำแบบนี้บ้านหลังนั้นก็จะถือเป็นสินส่วนตัวของพี่สาวคุณ แต่ถ้าไม่มีสัญญาฉบับนี้ บ้านจะถูกนับเป็นสินสมรสค่ะ"

"ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับเนี่ย" ซ่งเฉินพูดด้วยความประหลาดใจระคนยินดี เขาไม่ค่อยมีความรู้ด้านนี้เท่าไหร่ หลักๆ คือเมื่อก่อนเขาไม่มีทรัพย์สินอะไรให้ต้องมานั่งคิดเรื่องยกให้ใครด้วยแหละ

หร่วนมู่ชิงเสนอแนะว่า "คุณว่างเมื่อไหร่ ลองพาพี่สาวเข้ามาคุยรายละเอียดที่สำนักงานทนายความของฉันได้นะคะ"

"สำนักงานของรุ่นพี่หร่วนอยู่ที่เมือง C เหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นให้นะ"

ซ่งเฉินรับคำ แล้วถามต่อว่า "วันเสาร์สะดวกไหมครับ? พี่สาวผมอาจจะว่างแค่ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะวันธรรมดาต้องรับส่งลูก"

อีกอย่างเขาก็ตั้งใจจะพาพ่อแม่และหลานทั้งสองคนไปเที่ยวเมือง C ด้วย เจ้าเสี่ยวเหนียนดูเหมือนจะระแคะระคายเรื่องในบ้าน ใบหน้าเล็กๆ นั่นฉายแววกลัดกลุ้มเกินวัย พาไปเปิดหูเปิดตาช่วงวันหยุดบ้างก็น่าจะดี

หร่วนมู่ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ปกติสำนักงานทนายความของเธอหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่ก็นะ... จะให้ไปทำงานล่วงเวลาหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ได้ค่ะ งั้นวันเสาร์ตอนสิบโมงเช้า สะดวกไหมคะ?"

"สะดวกครับ รบกวนรุ่นพี่หร่วนด้วยนะครับ"

หลังจากวางสาย ซ่งเฉินก็รีบไปเคาะประตูห้องพี่สาว แล้วเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง

เขาไม่ได้เผื่อใจไว้เลยว่าซ่งเจินจะปฏิเสธ จึงพูดต่อทันทีว่า "พอดีเลย วันนี้วันพฤหัสบดีแล้ว เดี๋ยวผมจองตั๋วรถไฟล่วงหน้าเลย ถึงตอนนั้นจะได้พาเสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่ไปเที่ยวให้สนุก"

"มัน... จะรบกวนเธอเกินไปไหม? หรือเธอไปปรึกษาแทนพี่ก็ได้ พี่กับลูกไม่ไปดีกว่า" ซ่งเจินลังเล ไปเมือง C รอบหนึ่งต้องใช้เงินไม่น้อย เธอรู้สึกเสียดายเงิน

"ต้องไปครับ พ่อกับแม่แล้วก็พี่ยังไม่เคยไปดูบ้านใหม่ที่ผมซื้อเลย ไปรอบนี้จะได้แวะไปดูด้วย" ซ่งเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

ซ่งเจินเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้"

——

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์

แม่หร่วนมองลูกสาวที่แต่งหน้าแต่งตัวเสร็จสรรพกำลังจะหิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน ก็รีบตะโกนเรียกไว้ "หร่วนหร่วน นั่นลูกจะไปไหน?"

"อ๋อ ที่สำนักงานมีธุระนิดหน่อยค่ะ หนูจะเข้าไปเคลียร์งาน เที่ยงนี้คงไม่กลับมากินข้าวนะแม่" หร่วนมู่ชิงหันมาตอบยิ้มๆ

แม่หร่วนขมวดคิ้วแน่น "ธุระอะไรกัน รอจัดการวันจันทร์ไม่ได้เหรอ ทำไมวันเสาร์ยังต้องไปทำงานอีก"

อุตส่าห์นัดคนมากินข้าวที่บ้านได้แล้วเชียว ทำไมลูกสาวถึงมีธุระประจวบเหมาะขนาดนี้ เธอชักสงสัยแล้วว่าลูกสาวแอบได้ยินเธอคุยโทรศัพท์หรือเปล่า ถึงได้จงใจหนีออกไปแบบนี้

หร่วนมู่ชิงไม่รู้แผนการเล็กๆ ของแม่ คิดว่าแม่แค่เป็นห่วงกลัวเธอทำงานหนัก จึงเดินเข้าไปกอดแขนแม่อย่างออดอ้อน "นัดกับลูกค้าไว้แล้วค่ะแม่ จะให้เบี้ยวนัดคนอื่นได้ยังไงคะ"

"แล้วจะกลับมากินข้าวเที่ยงทันไหม?" แม่หร่วนถามอย่างคาดหวัง

คราวนี้หร่วนมู่ชิงเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ แล้ว เธอมองหน้าแม่ด้วยความสงสัย "แม่คะ แม่มีเรื่องอะไรปิดบังหนูอยู่หรือเปล่า?"

"ฮะ... ฮ่าๆ แม่จะมีอะไรปิดบังลูกได้ล่ะ" แม่หร่วนสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ รีบหลบสายตาไม่กล้ามองหน้าลูกสาว

หร่วนมู่ชิงทำเสียงฮึในลำคอ "ยังจะบอกว่าไม่มีอีก คำว่า 'มีพิรุธ' เขียนแปะอยู่บนหน้าแม่ตัวเบ้อเริ่มเลย"

ในเมื่อโดนจับได้แล้ว แม่หร่วนก็เลิกแอ๊บ "ก็ได้ๆ จริงๆ มีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ทันได้บอกลูก แม่นัดป้าอู๋มากินข้าวที่บ้าน ลูกชายน้าเขาลูกน่าจะจำได้นะ ตอนเด็กๆ พวกลูกเคยเล่นด้วยกัน"

"แม่คะ คงไม่ใช่เจี่ยงหรงหรอกนะ?" หร่วนมู่ชิงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แม่หร่วนพยักหน้าหงึกๆ "ถูกต้อง เจี่ยงหรงนั่นแหละ หลายปีมานี้เขาไปทำงานอยู่เมืองนอก ตอนนี้กลับมาอยู่ถาวรแล้ว พอดีป้าอู๋บอกว่าเขายังไม่มีแฟน แม่เลยคิดว่าจะให้พวกลูกลองเจอกันดูสักหน่อย"

"หยุดเลยค่ะ! แม่เลิกล้อเล่นได้แล้ว หนูกับเจี่ยงหรงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ โอเค หนูต้องไปแล้วจริงๆ สายแล้วค่ะ" พูดจบหร่วนมู่ชิงก็วิ่งแน่บออกจากบ้านไปทันที

ตอนนี้เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่มีงานด่วนเข้ามาวันนี้ ไม่อย่างนั้นมื้อเที่ยงที่รอเธออยู่คงเป็นการดูตัวที่น่าอึดอัดที่สุดในโลก

อย่าว่าแต่เธอไม่ชอบการดูตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้ต้องดูตัว เธอก็ไม่มีทางเอาคนรู้จักมาทำแฟนหรอก

เจี่ยงหรงคือใคร? ก็ไอ้เด็กขี้มูกโป่งที่โตมาด้วยกัน ถึงตอนโตจะห่างๆ กันไปบ้าง แต่ให้มาคบกันเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

อีกด้านหนึ่ง ซ่งเฉินพาครอบครัวนั่งรถไฟความเร็วสูงมาถึงเมือง C ตั้งแต่เมื่อคืน

แผนวันนี้คือ ช่วงเช้าเขาจะพาพี่สาวไปหาหร่วนมู่ชิงที่สำนักงานทนายความ ส่วนช่วงบ่ายจะพาพ่อแม่และหลานๆ ออกไปเที่ยว

ซ่งเฉินและซ่งเจินมาถึงสำนักงานทนายความตอน 9 โมง 40 นาที ประตูสำนักงานยังปิดสนิท

ซ่งเฉินส่งข้อความหาหร่วนมู่ชิง แล้วก็ยืนดูคลิปสั้นรออยู่หน้าประตู

"ศิษย์น้องซ่ง?" เสียงหวานนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง สองพี่น้องตระกูลซ่งเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน

หญิงสาวปล่อยผมยาวสลวยสีดำขลับ ดวงตากลมโตเป็นประกายฉายแววฉลาดและมั่นใจ ภายใต้จมูกโด่งรั้นคือริมฝีปากรูปกระจับเคลือบลิปสติกสีสวย มุมปากยกยิ้มจางๆ

ซ่งเฉินตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้ายิ้มแย้มอย่างสุภาพ "รุ่นพี่หร่วน? สวัสดีครับ"

หร่วนมู่ชิงพยักหน้าให้อย่างเกรงใจ "ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ รีบเข้าไปข้างในเถอะค่ะ"

เธอไขกุญแจเปิดประตูสำนักงาน แล้วเดินไปหยิบน้ำแร่จากเคาน์เตอร์มาให้ทั้งสองคน

ตอนที่ซ่งเฉินยื่นมือไปรับขวดน้ำ ปลายนิ้วของเขาบังเอิญสัมผัสโดนนิ้วของหร่วนมู่ชิง สายตาของทั้งคู่สบกันชั่ววินาที ก่อนจะรีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณครับรุ่นพี่"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"เรามาคุยธุระกันเลยดีกว่าค่ะ คุณพี่สาวลองเล่าความต้องการของคุณมาได้เลยค่ะ" พอเข้าเรื่องงาน บุคลิกของหร่วนมู่ชิงก็เปลี่ยนไปเป็นสาวแกร่งทันที

ซ่งเจินเพิ่งเคยเจอทนายความครั้งแรก พอเจอรังสีความเก่งกาจของหร่วนมู่ชิง ก็อดประหม่าไม่ได้ "ฉะ... ฉันต้องการหย่ากับสามีค่ะ แล้วก็อยากได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคน"

"อืม เข้าใจค่ะ เมื่อวานศิษย์น้องซ่งเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังแล้ว เดี๋ยวฉันจะขออธิบายปัญหาที่เราเจอตอนนี้ก่อนนะคะ..." หร่วนมู่ชิงกางข้อดีข้อเสียของทั้งฝ่ายซ่งเจินและฝ่ายสามีออกมาให้เห็นชัดเจน

จากนั้นเธอก็วกเข้าเรื่องที่ซ่งเฉินจะยกบ้านให้พี่สาว และเรื่องที่ซ่งเฉินไหว้วานให้เธอร่างหนังสือสัญญาการให้โดยเสน่หา

พอได้ยินว่าซ่งเฉินจะซื้อบ้านให้ ซ่งเจินก็ตกใจจนตาแทบถลน "นะ... นี่มันจะดีเหรอ เสี่ยวเฉินอย่าพูดเหลวไหลนะ"

"พี่ครับ ผมไม่ได้พูดเหลวไหล ผมจะซื้อบ้านให้พี่จริงๆ" ซ่งเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ซ่งเจินโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ได้ๆ พี่จะไปเอาบ้านเธอได้ยังไง มันไม่มีเหตุผลเลย"

ถึงเธอจะรู้ว่าน้องชายมีเงิน แต่บ้านหลังหนึ่งราคาถูกที่สุดก็ปาไปหลายแสนหยวน เธอจะไปเอาเปรียบน้องชายขนาดนั้นได้ยังไง พี่น้องรักกันก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องเงินทองต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน