บทที่ 76: รุ่นพี่หร่วนมู่ชิง

ซ่งเฉินไม่เคยติดต่อกับทนายความมาก่อน อีกทั้งยังกังวลว่าสำนักงานทนายความที่หาเองจะไม่เป็นมืออาชีพพอ เขาจึงตัดสินใจโพสต์ลงในหน้าโมเมนต์ของตัวเอง เผื่อว่าคนรู้จักแนะนำให้อาจจะน่าเชื่อถือกว่า

โพสต์ไปได้ไม่นานก็มีคนเข้ามาคอมเมนต์ถามไถ่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหลายคน แต่คนที่แนะนำทนายให้เป็นเรื่องเป็นราวกลับไม่มีเลยสักคน

ซ่งเฉินไม่ได้ตอบกลับคอมเมนต์เหล่านั้น แต่เริ่มค้นหากระทู้เกี่ยวกับทนายความในโซเชียลมีเดียแทน เผื่อว่าถ้าเพื่อนในโมเมนต์ไม่มีใครแนะนำ เขาจะได้มีแผนสำรอง

ทันทีที่เขาเจอทนายที่ได้รับคำวิจารณ์ค่อนข้างดีในเน็ต เหวินกวงเผิงก็โทรเข้ามาพอดี

"ฮัลโหล? ต้าเผิง ทำไมจู่ๆ ถึงโทรมาหาฉันล่ะ?"

"เมื่อกี้เห็นนายโพสต์ในโมเมนต์ นายเจอเรื่องเดือดร้อนอะไรหรือเปล่า?" เหวินกวงเผิงถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นพี่สาวฉันที่มีเรื่องนิดหน่อย"

เหวินกวงเผิงร้องอ๋อ ไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่พูดเข้าประเด็นว่า "ฉันรู้จักทนายคนหนึ่งพอดี สนใจให้แนะนำไหม?"

ได้ยินดังนั้น ซ่งเฉินก็ดีใจขึ้นมาทันที "งั้นก็เยี่ยมเลย รีบส่งช่องทางติดต่อมาให้ฉันหน่อย"

ถ้ารู้ว่าเหวินกวงเผิงมีคนรู้จัก เขาคงไม่ต้องเสียเวลาโพสต์หาเองหรอก

"ได้ จะว่าไปทนายคนนั้นก็เป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยเรานี่แหละ" เหวินกวงเผิงพูดพลางส่งนามบัตรของอีกฝ่ายให้ซ่งเฉิน

ซ่งเฉินเลิกคิ้ว ถามด้วยความสงสัย "ใครเหรอ? ฉันรู้จักไหม?"

"นายไม่น่าจะรู้จัก แต่ฉันอาจจะเคยพูดถึงในหอพักบ้าง คือเป็นรุ่นพี่ที่ฉันรู้จักตอนทำกิจกรรมสภานักศึกษา ชื่อ 'หร่วนมู่ชิง' เคยเป็นถึงรองประธานสภานักศึกษาเชียวนะ" เหวินกวงเผิงพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

ซ่งเฉินพยายามนึกย้อนอดีต ในที่สุดก็ขุดชื่อนี้ออกมาจากความทรงจำได้

ตอนนั้นเหวินกวงเผิงเพิ่งเข้าสภานักศึกษาใหม่ๆ มักจะกลับมาพร่ำเพ้อถึงชื่อหร่วนมู่ชิงในหอพักบ่อยๆ ว่าเธอสวยแค่ไหน สง่างามเพียงใด นิสัยดีแถมเรียนเก่ง สรุปคือดีไปหมดทุกอย่าง เป็นนางในฝันของนักศึกษาชายจำนวนไม่น้อย

แต่ตอนนั้นซ่งเฉินมีแฟนอยู่แล้ว เลยไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงคนอื่น ฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไป

ซ่งเฉินร้องอ๋อ แล้วแซวกลับขำๆ "ฉันนึกออกแล้ว หร่วนมู่ชิงนี่เหมือนจะเป็นเทพธิดาในดวงใจสมัยเรียนของนายด้วยนี่นา"

"เฮะๆ เรื่องสมัยหนุ่มๆ อย่าพูดถึงมันเลย" เหวินกวงเผิงลูบจมูกแก้เขิน

ซ่งเฉินถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ในเมื่อนายมีเบอร์ติดต่อของเขา แล้วทำไมไม่ลองจีบดูสักหน่อยล่ะ?"

"เขาเป็นถึงคุณหนูไฮโซ (ขาว สวย รวย) ไอ้หนุ่มกระจอกอย่างฉันจะไปกล้าฝันได้ไง ขืนจีบไปคงโดนหัวเราะเยาะว่าเป็นหมาวัดหมายปองดอกฟ้าเปล่าๆ" เหวินกวงเผิงพูดแซวตัวเองด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่มุมปากกลับแฝงความขมขื่นเล็กน้อย

"บ้านเขารวยมากเหรอ?" ข้อนี้ซ่งเฉินไม่รู้จริงๆ แต่ถ้าผู้หญิงทั้งสวยทั้งบ้านรวย ก็คงทำให้ผู้ชายหลายคนถอดใจได้จริงๆ นั่นแหละ

"น่าจะรวยมากนะ ฉันเคยได้ยินคนอื่นคุยกัน เสื้อผ้ากระเป๋าที่เขาใช้มีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้น"

สมัยพวกเขาเรียนมหาลัย ได้ค่าขนมเดือนละพันสองพันก็ถือว่าหรูแล้ว แต่หร่วนมู่ชิงใส่เสื้อผ้าตัวละเป็นพัน ถือกระเป๋าใบละเป็นหมื่น

ถึงขั้นมีคนปล่อยข่าวลือว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยง แต่ส่วนใหญ่ไม่มีใครเชื่อ เพราะหร่วนมู่ชิงมีราศีคุณหนูผู้ดีจับขนาดนั้น จะไปเป็นเด็กเสี่ยได้ยังไง

ซ่งเฉินกดเข้าไปดูนามบัตรของหร่วนมู่ชิง กดแอดเพื่อน แล้วพิมพ์ชื่อตัวเองกำกับไว้

เหวินกวงเผิงเห็นทางนี้เงียบไป ก็บ่นพึมพำว่า "ฉันทักไปบอกรุ่นพี่หร่วนไว้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางนะ จะไปเล่นเกม พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงานอีก"

"โอเค ตอนนี้ฉันอยู่บ้านเกิด รอจัดการธุระทางนี้เสร็จค่อยหาเวลาเลี้ยงเหล้านาย" ซ่งเฉินตอบรับยิ้มๆ

"ไม่มีปัญหา รออยู่นะ"

หลังจากวางสายไปไม่นาน คำขอเป็นเพื่อนที่ซ่งเฉินส่งไปก็ได้รับการอนุมัติ

[หร่วนมู่ชิง: สวัสดีค่ะ]

[ซ่งเฉิน: สวัสดีครับรุ่นพี่ ผมเป็นเพื่อนที่เหวินกวงเผิงแนะนำมาครับ พอดีมีเรื่องทางกฎหมายอยากจะปรึกษาหน่อย ไม่ทราบว่าตอนนี้สะดวกไหมครับ?]

[หร่วนมู่ชิง: อ๋อ ได้ค่ะ คุยเสียงกันไหมคะ]

ซ่งเฉินไม่มีปัญหา จริงๆ เขาก็ขี้เกียจพิมพ์อยู่แล้ว

"ฮัลโหล? ได้ยินชัดไหมคะ?" เสียงของผู้หญิงดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ น้ำเสียงนุ่มนวล ทุ้มมีเสน่ห์ ทำเอาหูของซ่งเฉินชาไปวูบหนึ่ง

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบรับ "ชัดครับ สวัสดีครับรุ่นพี่หร่วน"

"สวัสดีจ้ะรุ่นน้องซ่ง อยากปรึกษาปัญหากฎหมายด้านไหนเหรอคะ?"

"เกี่ยวกับการหย่าร้างแล้วก็วิธีชิงสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกครับ รุ่นพี่ถนัดด้านนี้ไหมครับ?" ซ่งเฉินถาม

หร่วนมู่ชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดรุ่นน้องคนนี้น่าจะอายุน้อยกว่าเธอสักปีสองปี แต่นี่แต่งงานมีลูกแล้วเหรอ? จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ากาลเวลามันช่างโหดร้ายเหลือเกิน

มิน่าแม่ถึงชอบบ่นว่าเธออายุไม่น้อยแล้ว ก็จะไม่น้อยได้ยังไง รุ่นน้องอายุน้อยกว่ายังแต่งงาน มีลูก แล้วกำลังจะหย่าครบวงจรชีวิตแล้ว

เธอรีบดึงสติกลับมา "อืม ก็พอได้อยู่ค่ะ ลองเล่ารายละเอียดมาให้ฟังหน่อยสิคะ"

"คือพี่สาวผมจับได้ว่าพี่เขยนอกใจ ตอนนี้เลยอยากจะหย่ากับเขา แต่พวกเขามีลูกด้วยกันสองคน... สถานการณ์แบบนี้พี่สาวผมจะมีโอกาสได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคนพร้อมกันไหมครับ?" ซ่งเฉินอธิบายสถานการณ์ของพี่สาวและพี่เขยให้ฟังคร่าวๆ

หร่วนมู่ชิงฟังจบก็ร้องอ๋อในใจ ที่แท้ก็พี่สาว เธอนึกว่าเป็นเรื่องของรุ่นน้องซ่งเองซะอีก

พอนึกถึงคำถามของซ่งเฉิน คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "พี่สาวของคุณตอนนี้ไม่มีรายได้ที่มั่นคง แถมลูกทั้งสองคนอายุเกิน 2 ขวบแต่ยังไม่ถึง 8 ขวบพอดี ในกรณีนี้การจะชิงสิทธิ์เลี้ยงดูลูกทั้งสองคนพร้อมกัน เกรงว่าจะไม่ง่ายนะคะ"

โดยปกติครอบครัวที่มีลูกสองคนเวลาหย่ากันมักจะแบ่งกันเลี้ยงคนละคน โดยดูจากสภาพแวดล้อมว่าฝ่ายไหนเหมาะสมกับเด็กมากกว่า ซึ่งแม่บ้านอย่างพี่สาวของซ่งเฉินเสียเปรียบในจุดนี้มาก

"แล้วเรื่องที่ฝ่ายชายนอกใจล่ะครับ มีผลต่อการพิจารณาสิทธิ์เลี้ยงดูไหม?" ซ่งเฉินถามต่อ เขาค่อนข้างกังวลจุดนี้ เรื่องงานกับเงินเขาไม่ห่วงหรอก พี่สาวไม่มีเงินแต่เขามีนี่นา ถึงเวลาแค่โอนเงินให้พี่สาวก้อนหนึ่งก็จบ

"มีผลบ้างค่ะ แต่น้อยมาก หลักๆ ศาลจะดูความพร้อมของทั้งสองฝ่ายว่าใครเหมาะสมที่จะเลี้ยงเด็กมากกว่า"

"งั้นเหรอครับ..." ซ่งเฉินรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่ใช้เหตุผลนี้เล่นงานชิวจื้อเสวียไม่ได้

แม้ว่าดูแค่กำลังทรัพย์ฝ่ายเขาจะได้เปรียบกว่า แต่ถ้าให้ชิวจื้อเสวียรู้เรื่องที่เขารวยขึ้นมา ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่แย่งสิทธิ์เลี้ยงดูเลย ดีไม่ดีจะหย่าไม่สำเร็จเอาด้วยซ้ำ

สันดานคนก็เป็นแบบนี้แหละ ต่อหน้าเงินทอง ความหน้าด้านไร้ยางอายมันทำงานได้ดีนักเชียว

ซ่งเฉินสอบถามหร่วนมู่ชิงเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องการให้ทรัพย์สินโดยเสน่หา เช่น ถ้าตอนนี้เขาอยากจะซื้อบ้านให้พี่สาว บ้านหลังนี้จะนับเป็นสินสมรสหรือไม่

ได้ยินคำถามนี้ หร่วนมู่ชิงก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ดูท่ารุ่นน้องคนนี้จะดีกับพี่สาวมากทีเดียว