บทที่ 75: การแย่งชิงสิทธิ์เลี้ยงดู

จางเยี่ยนชุนมองลูกชายด้วยสายตาผิดหวังแกมระอา "ตอนนี้แกยังไม่แต่งงาน แกก็ช่วยพี่สาวเลี้ยงลูกได้ แต่ถ้าแกแต่งงานไปแล้วล่ะ? แกก็ต้องแคร์ความรู้สึกของเมียแกบ้างสิ"

"ความรู้สึกอะไรครับ? เงินที่ผมหามาเอง ผมจะตัดสินใจให้ใครใช้ไม่ได้เลยเหรอ?" ซ่งเฉินขมวดคิ้วย้อนถาม

จางเยี่ยนชุนสะอึก "ตอนนี้แกก็พูดได้สิ แต่พอแต่งงานไปแล้วแกอาจจะไม่คิดแบบนี้ก็ได้"

ถึงตอนนั้นเมียมาเป่าหูข้างหมอนทุกคืน ใครมันจะไปจำพี่สาวกับหลานๆ ได้อีก

จางเยี่ยนชุนแม้จะหวังให้ลูกชายลูกสาวช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แต่ก็รู้ว่าต้องมีขอบเขต เรื่องที่จะมาเลี้ยงลูกแทนพี่สาวฟังดูไม่เข้าท่าเลยสักนิด คงไม่มีผู้หญิงคนไหนทนรับได้หรอก

"จริงสิ ช่วงนี้แกกับเสี่ยวแมนเป็นยังไงบ้าง เตรียมจะแต่งงานกันหรือยัง?" จางเยี่ยนชุนถามลูกชายด้วยความคาดหวัง

เมื่อก่อนตอนที่บ้านยังไม่มีเงิน เธอพยายามเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ลูกชายมีเงินแล้ว เรื่องแต่งงานก็สมควรจะยกมาพูดคุยกันอย่างจริงจังเสียที

ซ่งเฉินได้ยินชื่อนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เรื่องที่เลิกกับเจิ้งเสี่ยวแมน จะปิดบังต่อไปก็ไม่ใช่เรื่อง เขาคิดดูแล้วว่าถือโอกาสนี้บอกไปเลยน่าจะดีกว่า

"แม่ครับ ผมกับเขาเลิกกันแล้ว แม่ไม่ต้องพูดถึงเขาอีกนะ"

จางเยี่ยนชุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงพุ่งสูงปรี๊ด "ว่าไงนะ? เลิกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่บ้างเลย"

"ก็เมื่อไม่นานมานี้แหละครับ เข้ากันไม่ได้ก็แยกทางกัน แม่เลิกยุ่งเรื่องของผมเถอะครับ ตอนนี้เรากำลังคุยเรื่องหย่าของพี่สาวอยู่นะ"

ซ่งเฉินพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่จางเยี่ยนชุนไม่ยอมให้เขาปัดผ่านไปง่ายๆ

"บอกแม่มาตามตรงว่าทำไมถึงเลิก? พ่อกับแม่ชอบหนูเสี่ยวแมนมากนะ หวังว่าจะได้เห็นพวกแกแต่งงานกัน อยู่ดีๆ มาบอกว่าเลิก มันต้องมีเหตุผลสิ"

"ก็... พ่อแม่เขาไม่ค่อยถูกใจผมน่ะครับ เลยจัดให้เขาไปดูตัว ก็เลยเลิกกัน" ซ่งเฉินเห็นว่าบ่ายเบี่ยงไม่ได้ เลยอธิบายเหตุผลไปคร่าวๆ

จางเยี่ยนชุนนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ ความรู้สึกสงสารลูกชายก็เอ่อล้นขึ้นมาทันที ลูกชายของเธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจขนาดไหน พ่อแม่อย่างพวกเธอกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย น้ำเสียงของเธอจึงเต็มไปด้วยความปวดใจ "ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าบ้านเราก็ช่างมันเถอะลูก แกยังหนุ่มยังแน่น เดี๋ยวก็หาคนที่เหมาะสมกว่านี้ได้"

"ครับ ผมรู้ แม่ไม่ต้องร้องไห้นะ ผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นนานแล้ว" ซ่งเฉินเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแม่อย่างอ่อนโยน

จางเยี่ยนชุนสูดจมูกฟุดฟิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม "แกกับพี่สาวดวงตกหรือเปล่าเนี่ย ทำไมความรักถึงได้ลุ่มๆ ดอนๆ แบบนี้ วันหลังแม่ต้องไปไหว้พระขอพรให้พวกแกที่วัดซะแล้ว"

ซ่งเฉินไม่ออกความเห็นเรื่องนี้ ตัวเขาเองไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่ถ้าแม่จะเชื่อ เขาก็ไม่ขัดข้อง

ตกเย็น ครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวพร้อมหน้า โดยมีชิวเจียเหนียนและชิวเจียเยว่ สองเด็กน้อยคอยสร้างบรรยากาศ ทำให้โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

ขณะที่ชิวเจียเหนียนกำลังเล่าเรื่องตลกที่โรงเรียน ก็มีเสียงเคาะประตู

"เดี๋ยวผมไปเปิดเอง" ซ่งเฉินวางตะเกียบแล้วลุกขึ้น

ประตูถูกเปิดออก ชิวจื้อเสวียเห็นว่าคนเปิดประตูคือน้องภรรยาก็ชะงักไปเล็กน้อย "เสี่ยวเฉิน กลับมาแล้วเหรอ?"

ซ่งเฉินปรายตามองเขาเรียบๆ "เข้ามาสิ"

ท่าทีเย็นชาของน้องภรรยาทำให้ชิวจื้อเสวียรู้สึกไม่พอใจ มุมปากที่ยิ้มแย้มหุบลงทันที

พอเข้ามาในบ้าน เขาเร่งทักทายพ่อตาแม่ยายก่อน แล้วจึงหันไปขมวดคิ้วใส่ซ่งเจิน "คุณพาลูกกลับมาบ้านแม่ทำไมไม่บอกผมสักคำ ผมเลิกงานกลับไปไม่เจอใคร นึกว่าพวกคุณเป็นอะไรไปซะอีก"

เขายังไม่รู้ตัวว่าความลับแตกแล้ว จึงแสดงท่าทีไม่พอใจที่ภรรยาพาลูกหนีกลับบ้านโดยไม่บอกกล่าว

"คุณยังรู้จักทางกลับบ้านด้วยเหรอ?" ซ่งเจินเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน

แววตาของชิวจื้อเสวียฉายแววร้อนตัววูบหนึ่ง แต่ก็รีบกลับมาทำท่าขึงขัง "ผมเป็นอะไร? ก็บอกแล้วไงว่าเมื่อวานบริษัทมีงานเลี้ยงกระชับมิตร ผมแค่ดื่มเยอะไปหน่อยเลยนอนค้างบ้านเพื่อนร่วมงาน"

ซ่งเจินข่มความอยากจะด่ากราดเอาไว้ พูดเสียงเย็นว่า "แล้วแต่คุณเถอะ ช่วงนี้ฉันกับลูกจะพักอยู่บ้านพ่อแม่ คุณอยากจะกลับบ้านหรือไม่กลับก็ตามใจ จะไปนอนบ้านเพื่อนร่วมงานทุกวันเลยก็ได้"

"ทำไมคุณไม่มีเหตุผลแบบนี้ คุณกับลูกมาอยู่บ้านพ่อแม่ แล้วผมจะทำยังไง?" ใครจะซักผ้า ใครจะทำกับข้าวให้เขาล่ะ?

ซ่งเจินไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้าก้มตากินข้าว คอยคีบกับข้าวให้ลูกสาวเป็นระยะ

ชิวจื้อเสวียโกรธจนลมหายใจแรงขึ้น เขาหันไปมองพ่อตาแม่ยาย "พ่อครับแม่ครับ ช่วยพูดหน่อยสิครับ บ้านที่ไม่มีเจินเจินมันอยู่ไม่ได้จริงๆ เมื่อวานผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะไม่กลับบ้าน ถ้าเจินเจินโกรธผมยอมขอโทษก็ได้ แต่เธอจะมางอแงไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ไม่ได้นะครับ ลูกๆ ก็มองอยู่"

จางเยี่ยนชุนลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดหยั่งเชิงลูกสาวว่า "เอ่อ... เจินเจิน ลูกกลับไปกับจื้อเสวียก่อนดีไหม? มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน"

เธอยังไม่อยากให้ลูกสาวหย่าร้าง ผู้หญิงที่ผ่านการหย่าร้างใช้ชีวิตลำบาก เด็กที่ขาดพ่อขาดแม่ยิ่งลำบากกว่า

เธอกลัวว่าลูกสาวจะหย่าเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วมานั่งเสียใจทีหลัง

"แม่! ทำไมแม่ทำแบบนี้ล่ะคะ" ซ่งเจินได้ยินแม่เข้าข้างฝ่ายชายก็ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ วางตะเกียบแล้ววิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไป

"แม่จ๋า..." ชิวเจียเยว่เห็นแม่ลุกหนีไป ข้าวปลาไม่กินแล้ว พยายามจะดิ้นลงจากเก้าอี้

ซ่งเฉินเห็นดังนั้นจึงอุ้มหลานสาวขึ้นมา "มามะ เดี๋ยวน้าพาหนูเยว่ไปหาแม่นะ เสี่ยวเหนียนอิ่มหรือยังครับ?"

"อื้อ ผมอิ่มแล้วครับ" ชิวเจียเหนียนหยิบทิชชูมาเช็ดปากอย่างว่าง่าย แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้เอง

เขาโตกว่าน้องสาวหลายปี รู้ความมากกว่า จึงสังเกตเห็นความผิดปกติในช่วงสองวันนี้ได้

เขารู้ว่าพ่อกับแม่น่าจะทะเลาะกัน เมื่อก่อนก็เคยเกิดขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขารู้สึกใจคอไม่ดีชอบกล

หลังจากส่งเด็กสองคนเข้าห้องไปแล้ว ซ่งเฉินก็เดินกลับมายืนตรงหน้าชิวจื้อเสวีย พูดเสียงเรียบว่า "นายกลับไปก่อนเถอะ พี่สาวฉันจะพาลูกอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ฉันสักกี่วัน ถึงเวลาเดี๋ยวฉันไปส่งพวกเขากลับเอง"

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่ชิวจื้อเสวียนอกใจ ซ่งเจินนั้นเพราะยังไม่รู้จะเผชิญหน้ายังไง ยังคิดไม่ออกว่าจะเปิดไพ่ใบนี้ตอนไหน ส่วนพ่อแม่ซ่งก็เพราะถูกซ่งเฉินกำชับไว้เป็นพิเศษ

ในเมื่อพี่สาวตัดสินใจจะหย่า ก็ต้องเตรียมการล่วงหน้า ต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อย

ทรัพย์สินสมรสช่างมันเถอะ บ้านที่ซ่งเจินอยู่ตอนนี้ก็เป็นบ้านเช่า เงินเก็บก็แทบไม่มี ที่สำคัญที่สุดคือต้องเอาสิทธิ์การเลี้ยงดูหลานทั้งสองคนมาให้ได้

ปัญหาคือซ่งเจินไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง การจะชิงสิทธิ์เลี้ยงดูลูกพร้อมกันสองคนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ข้อได้เปรียบเดียวที่มีคือเรื่องที่ชิวจื้อเสวียนอกใจ

น่าเสียดายที่ซ่งเฉินไม่มีความรู้ด้านนี้มากนัก เขาเตรียมจะไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือถ่วงเวลาชิวจื้อเสวียไว้ ไม่อย่างนั้นเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะมาชิงตัวเด็กไป โดยเฉพาะเสี่ยวเหนียนที่เป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลชิว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบ้านนั้นไม่มีทางยอมปล่อยเสี่ยวเหนียนแน่

——