บทที่ 74: หย่าร้าง

"เล่ามาสิครับ ว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ซ่งเฉินเอ่ยถามพี่สาวที่นั่งร้องไห้ไม่หยุดอยู่บนโซฟา แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

ซ่งเจินใช้ทิชชูซับน้ำตา กัดริมฝีปากแน่นราวกับพยายามจะกลั้นก้อนสะอื้น ผ่านไปครู่ใหญ่เธอถึงลืมตาที่บวมแดงขึ้น แล้วเอ่ยปากว่า "เสี่ยวเฉิน พี่อยากหย่ากับพี่เขยเธอ เธอจะสนับสนุนพี่ใช่ไหม?"

ซ่งเฉินถอนหายใจ เอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ติดอยู่บนใบหน้าพี่สาวออกอย่างอ่อนโยน "แน่นอนสิครับ พี่หยุดร้องเถอะ ผมจะช่วยพี่เอง"

"ฮือๆ... ขอบใจมากนะเสี่ยวเฉิน ขอบใจที่สนับสนุนพี่" ซ่งเจินกอดน้องชายร้องไห้ปานจะขาดใจ

ซ่งเฉินนั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบๆ รอจนอารมณ์ของเธอสงบลง ถึงได้เริ่มคุยธุระสำคัญ

หลังจากเหตุการณ์คราวที่แล้ว ชิวจื้อเสวียยอมรับผิดกับซ่งเจินอย่างจริงใจ ซ่งเจินเองก็เลือกที่จะให้อภัยเขา เดิมทีคิดว่าชีวิตคงจะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม

จนกระทั่งลูกชาย ชิวเจียเหนียน วิ่งมาหาซ่งเจิน แล้วบอกว่าพ่อจะไปเที่ยวโรงแรมกับน้าผู้หญิงคนหนึ่ง พร้อมถามว่าแม่จะพาเขาและน้องสาวไปด้วยไหม

"เสี่ยวเหนียน ลูกพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ ไปฟังใครมาว่าพ่อจะไปโรงแรม?" ซ่งเจินคิดว่าลูกชายพูดเพ้อเจ้อประสาเด็ก ที่ชอบพูดอะไรไปเรื่อย

ชิวเจียเหนียนเงยหน้าขึ้น มองแม่ด้วยสายตาจริงใจสุดๆ "ผมเห็นในมือถือพ่อเองครับ มีน้าคนหนึ่งส่งข้อความมาหาพ่อ นัดว่าพรุ่งนี้หลังเลิกงานให้ไปเจอกันที่โรงแรมชิวบีอะไรสักอย่าง ผมอ่านตัวตรงกลางไม่ออกครับ"

เขาทำหน้ายุ่งใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ถามอย่างร่าเริงว่า "แม่ครับ โรงแรมสนุกไหมครับ? เราไปกับพ่อด้วยได้ไหม?"

ซ่งเจินเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ไม่อยากจะเชื่อความจริงข้อนี้ พยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าลูกชายอาจจะตาฝาด

แต่ตาฝาดจริงๆ หรือ?

ปกติซ่งเจินไม่เคยแตะต้องมือถือของชิวจื้อเสวีย แต่บางครั้งชิวเจียเหนียนจะเอามือถือพ่อไปเล่นเกม ชิวจื้อเสวียคงคิดว่าลูกยังเด็กเลยไม่ได้ระวังตัว แต่ลืมไปว่าลูกชายอยู่ ป.1 แล้ว อ่านหนังสือออกตั้งหลายตัว

ซ่งเจินรอด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ จนกระทั่งชิวจื้อเสวียหลับไปตอนกลางคืน เธอจึงแอบเปิดมือถือเขาเพื่อเช็คประวัติการแชท

พอเห็นแล้วถึงกับช็อก เพราะชิวจื้อเสวียรู้จักกับผู้หญิงคนนั้นมาครึ่งปีแล้ว แถมข้อความที่คุยกันก็ลามกอนาจารสุดๆ

ซ่งเจินทั้งโกรธทั้งร้อนใจ สมองสับสนวุ่นวายไปหมด แต่ก็ยังพอมีสติรีบแคปหน้าจอแชททั้งหมดส่งเข้ามือถือตัวเอง แล้วลบรูปที่แคปในเครื่องสามีทิ้ง

เธอไม่ได้นอนทั้งคืน วันรุ่งขึ้นหลังจากไปส่งลูกที่โรงเรียน เธอก็ขังตัวร้องไห้อยู่ที่บ้านทั้งวัน จนกระทั่งตอนเย็นได้รับข้อความจากชิวจื้อเสวียว่าบริษัทจะจัดกิจกรรมกระชับมิตร ความหวังสุดท้ายของเธอก็พังทลายลง

เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร เธอจึงพาลูกๆ กลับมาบ้านแม่

พอซ่งหย่งคังและจางเยี่ยนชุนรู้เรื่องเข้า ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตั้งใจว่าจะเรียกชิวจื้อเสวียมาสั่งสอนให้หนัก ให้ตัดขาดกับผู้หญิงข้างนอก แล้วมาขอโทษลูกสาวพวกเขาดีๆ แต่กลายเป็นว่าลูกสาวกลับบอกว่าต้องการหย่า

เรื่องนี้ทำเอาสองผู้เฒ่าตกใจแทบแย่ ถึงแม้สังคมสมัยนี้จะเปิดกว้างขึ้นมากแล้ว แต่สำหรับคนรุ่นเก่าอย่างพวกเขา การหย่าร้างยังเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก

พวกเขาจึงเปลี่ยนมาเกลี้ยกล่อมลูกสาวให้ใจเย็นๆ เห็นแก่ลูกสองคน อย่าเพิ่งพูดเรื่องหย่า ส่วนเรื่องชิวจื้อเสวีย พวกเขาจะจัดการสั่งสอนมันเอง

ซ่งเจินไม่คิดว่าพ่อแม่จะมีท่าทีแบบนี้ แต่เธอเป็นคนหัวดื้อ ตัดสินใจอะไรแล้วยากที่จะเปลี่ยน

ตอนแรกที่ซ่งหย่งคังคัดค้านหัวชนฝาไม่ให้เธอคบกับชิวจื้อเสวีย เธอก็ยังกัดฟันดื้อดึงจนได้แต่งงานกับเขาในที่สุด

กว่าซ่งหย่งคังและจางเยี่ยนชุนจะยอมรับลูกเขยคนนี้ได้ จู่ๆ ลูกสาวก็จะมาขอหย่าอีก จะให้สองผู้เฒ่ายอมรับได้ยังไง?

ที่พวกเขาเรียกตัวลูกชายกลับมา ก็เพื่อจะให้ลูกชายช่วยกล่อมพี่สาวให้ล้มเลิกความคิดที่จะหย่า

ซ่งเจินเข้าใจความคิดของพ่อแม่ดี เธอมองน้องชายด้วยน้ำตานองหน้า "เสี่ยวเฉิน เธอช่วยพี่คุยกับพ่อแม่หน่อยได้ไหม พี่ยืนยันว่าจะหย่ากับชิวจื้อเสวียให้ได้ พ่อกับแม่ฟังเธอที่สุด มีแต่เธอเท่านั้นที่จะกล่อมพวกท่านได้"

"พี่วางใจเถอะ ผมอยู่ข้างพี่แน่นอน แต่พี่คิดดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม? ไม่ใช่ว่าพอไอ้แซ่ชิวมันมาง้อนิดหน่อย พี่ก็เปลี่ยนใจอีกนะ?" ซ่งเฉินถามอย่างแบ่งรับแบ่งสู้

ซ่งเจินส่ายหน้าแรงๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "เป็นไปไม่ได้ พี่ไม่มีทางให้อภัยเขา ตอนนี้แค่คิดถึงหน้าเขา... พี่ก็ขยะแขยงจนอยากจะอ้วกแล้ว"

เธอรู้ว่าที่พ่อแม่ห้ามเพราะหวังดี แต่ต่อให้ไม่หย่า เธอก็ไม่มีทางกลับไปใช้ชีวิตร่วมกับชิวจื้อเสวียได้อีกแล้ว

ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน คราวนั้นเธอเองก็มีส่วนผิด ดังนั้นพอชิวจื้อเสวียรับปากว่าจะไม่ลงไม้ลงมืออีก เธอจึงให้อภัยได้

แต่เรื่องนอกใจมันให้อภัยไม่ได้จริงๆ เหมือนข้าวกล่องที่มีขี้หมาปนอยู่ ต่อให้หิวตายเธอก็ไม่มีวันกินข้าวกล่องนั้นอีก

ซ่งเฉินมองพี่สาวอย่างลึกซึ้ง เมื่อมั่นใจว่าเธอพูดจริง ก็พยักหน้า "ได้ ผมจะช่วยพี่เอง"

หลังจากสองพี่น้องคุยกันได้ไม่นาน ซ่งหย่งคังและจางเยี่ยนชุนก็พาหลานสาวกลับมาจากข้างนอก

ชิวเจียเยว่โผเข้ากอดแม่ ยื่นของในมือให้ดูเหมือนเด็กขี้อวด "แม่คะ ยายซื้อลูกอมกับสติกเกอร์ให้หนูด้วย ดูสิคะ สวยมากๆ เลยใช่ไหม?"

"ว้าว สติกเกอร์เจ้าหญิงซะด้วย สวยมากจ้ะ" ซ่งเจินพยายามฝืนยิ้มให้ลูกสาว

จางเยี่ยนชุนส่งสายตาให้ลูกชาย สื่อความหมายให้ตามเข้าไปคุยในห้อง

"คุยกับพี่แกเป็นไงบ้าง พี่เขาล้มเลิกความคิดจะหย่าหรือยัง?"

ซ่งเฉินไม่ได้ตอบตรงๆ แต่พูดว่า "แม่ครับ แม่กับพ่อไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้หรอก เดี๋ยวผมจัดการให้เอง"

จางเยี่ยนชุนค้อนขวับใส่ลูกชาย "แกจะจัดการอะไร? อย่าบอกนะว่าแกจะช่วยพี่แกหย่าน่ะ?"

"อืม" ซ่งเฉินรับคำเบาๆ หลุบตาลงไม่กล้าสบตาแม่

"ไอ้ลูกบ้า แกจะทำให้ฉันกับพ่อแกอกแตกตายหรือไง พี่สาวแกกับชิวจื้อเสวียมีลูกด้วยกันตั้งสองคนแล้วนะ จะมาบทอยากหย่าก็หย่าได้ยังไง แล้ววันข้างหน้าเสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่จะเป็นยังไง?" จางเยี่ยนชุนตบลูกชายด้วยความโมโห แต่ก็กลัวลูกเจ็บเลยเผลอลูบให้สองที

ซ่งเฉินขำท่าทางของแม่ เข้าไปกอดแขนแม่อย่างออดอ้อน "โธ่ แม่ครับไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนั้นหรอกน่า ยังมีผมเป็นน้าอยู่ทั้งคน ผมเลี้ยงเสี่ยวเหนียนกับเยว่เยว่เอง"

ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกชิวจื้อเสวียนะ แต่เงินเดือนไม่กี่พันหยวนของหมอนั่นจะเลี้ยงลูกสองคนให้มีชีวิตดีๆ ได้ยังไง แถมยังกล้าหักหลังพี่สาวเขาไปมีคนอื่น ผู้ชายเฮงซวยพรรค์นั้นเขี่ยทิ้งไปซะเถอะ

รอพี่สาวหย่าแล้ว เขาจะซื้อบ้านหลังใหญ่ให้พ่อกับแม่ แล้วรับพี่สาวกับหลานๆ มาอยู่ด้วยกัน จ้างแม่บ้านสักคนสองคน พ่อกับแม่จะได้มีความสุขกับลูกหลานโดยไม่ต้องเหนื่อย ดีจะตาย

ยิ่งคิดซ่งเฉินก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนของตัวเองเข้าท่า แต่ยังไม่ทันไรก็โดนแม่ตบกะโหลกเข้าให้จนมึน

"แกจะเลี้ยง? แกจะเลี้ยงกับผีน่ะสิ!"