บทที่ 73: ชิวจื้อเสวียนอกใจ

คืนนั้น ซ่งเฉินมาที่บ้านตระกูลฉินตามนัด เห็นสมาชิกทั้งสามคนของบ้านฉินยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างมีความสุข

"เสี่ยวซ่ง มาสักทีนะ รีบเข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ"

"ปู่ฉินครับ เรื่องเรียบร้อยดีไหมครับ?" ซ่งเฉินถามยิ้ม ๆ

ฉินเหวินเต๋อยิ้มกว้างจนตาหยี "เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะไปทำเรื่องที่โรงงาน โอนงานมาเป็นชื่อปู่ก่อน รอชูชูกลับมาก็เข้าทำงานได้เลย"

ที่เขาทำแบบนี้เพราะได้รับบทเรียนจากคราวที่แล้ว ตราบใดที่เรื่องยังไม่สำเร็จ เขาไม่กล้าชะล่าใจอีก

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังเจาะจงเซ็นสัญญากับอีกฝ่ายด้วยว่า หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญา ต้องจ่ายค่าชดเชยให้อีกฝ่าย 1,000 หยวน

ฉินเหวินคังโผเข้ากอดแขนซ่งเฉิน "พี่ซ่งใจดีที่สุดเลย ปู่บอกว่าถ้าไม่มีพี่ช่วย งานนี้ปู่คงซื้อไม่ได้ แล้วพี่สาวก็คงไม่ได้กลับมา"

"เจ้าตัวแสบ พี่สาวกลับมานี่ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?" ซ่งเฉินขยี้หัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

ฉินเหวินคังพยักหน้าแรง ๆ "แน่นอนสิครับ ผมฝันอยากให้พี่สาวกลับมาทุกวันเลย"

ฉินเหวินเต๋อหยิบถุงใบเล็กออกมาส่งให้ซ่งเฉิน "เสี่ยวซ่ง ลองดูของข้างในสิว่าชอบไหม ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวเราค่อยเปลี่ยนกัน"

ซ่งเฉินรับถุงขนาดเท่าฝ่ามือมาด้วยความสงสัยว่าข้างในใส่อะไร พอเปิดปากถุงออกดู ก็เห็นเพชรเม็ดงามแวววาวอัดแน่นอยู่ข้างใน ส่วนใหญ่เป็นขนาดหนึ่งกะรัต มีขนาดสองกะรัตปะปนอยู่บ้างประปราย

ซ่งเฉินกวาดตามองคร่าว ๆ กะด้วยสายตาว่าในถุงน่าจะมีอย่างน้อยสามสิบสี่สิบเม็ด รวม ๆ กันแล้วมูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว

"ปู่ฉินครับ นี่มันเยอะเกินไปรึเปล่าครับ?" เป็นครั้งแรกที่ซ่งเฉินรู้สึกเกรงใจที่จะรับ

ก็แค่นาฬิกาเรือนเดียว ไม่เห็นต้องใช้เพชรทั้งถุงมาแลกเลย แค่เม็ดเดียวก็เกินคุ้มแล้ว

ถ้าคนให้เป็นคนแปลกหน้า ซ่งเฉินอาจจะทำหน้าหนารับไว้ แต่เขามีความผูกพันกับครอบครัวฉิน การรับเพชรถุงนี้ไว้ทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจ

ฉินเหวินเต๋อยิ้มอย่างเมตตา "ดูท่าทางเธอจะชอบนะ งั้นก็เก็บไว้ให้ดีเถอะ รอวันหน้าสถานการณ์บ้านเมืองดีขึ้น ของพวกนี้จะได้กลับมาเฉิดฉายอีกครั้ง"

"แต่ว่า..." ซ่งเฉินจะแย้ง แต่ถูกฉินเหวินเต๋อห้ามไว้

"ไม่ต้องเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาหรอก ปู่จะบอกความจริงให้ ถุงเพชรนี่ปู่เจอในช่องลับของตู้เมื่อสองปีก่อนโดยบังเอิญ ปู่แบ่งครึ่งหนึ่งเก็บไว้ทำเครื่องประดับให้ชูชูแล้ว เพราะงั้นเสี่ยวซ่งไม่ต้องเกรงใจหรอก"

พอได้ยินแบบนั้น คำปฏิเสธของซ่งเฉินก็กลืนลงคอไป ในเมื่อเป็นของที่ปู่ฉินได้มาฟรี ๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธอีก

แต่เขาก็จะเอาเปรียบปู่ฝ่ายเดียวไม่ได้ จึงยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นผมขอรับไว้นะครับ แต่ครั้งหน้าถ้าผมเอาของมาให้ ปู่ห้ามปฏิเสธนะครับ"

"ได้สิ เธอนี่เป็นเด็กซื่อจริง ๆ" ฉินเหวินเต๋อกล่าวอย่างอารมณ์ดี

ติงจิ้งโหรวมองซ่งเฉินด้วยสายตาเอ็นดู เห็นด้วยกับคำพูดของตาเฒ่า

จะว่าไป ของที่ซ่งเฉินเอามาคราวที่แล้วยังกินไม่หมดเลย ก็โทษเธอเองที่ไม่ได้รีบเปิดดู ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้ารับของหนักขนาดนั้นไว้แน่

ไม่เพียงแค่นั้น หลานสาวยังเขียนจดหมายมาเล่าเรื่องพัสดุที่ซ่งเฉินเตรียมให้ด้วยความใส่ใจอีก ซึ่งเรื่องนี้เกินความคาดหมายของสองผู้เฒ่าไปมาก

ทั้งที่พวกเขาเป็นฝ่ายไหว้วานให้ซ่งเฉินไปเยี่ยมหลานสาวแท้ ๆ ควรจะเป็นพวกเขาที่ติดหนี้บุญคุณ แต่กลายเป็นซ่งเฉินที่ใส่ใจเตรียมของให้หลานสาวมากมาย หลายอย่างเป็นสิ่งที่พวกเขาเองยังนึกไม่ถึงด้วยซ้ำ

ติงจิ้งโหรวถึงกับมีความคิดอยากจับคู่ซ่งเฉินกับหลานสาวอีกรอบ ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ ถ้าหลานสาวได้ไปครอง ครึ่งชีวิตหลังต้องมีความสุขแน่นอน

แต่พอคุยกับตาเฒ่า ก็โดนคัดค้านทันที

เมื่อก่อนเขาอยากจับคู่เด็กสองคนนี้เพราะแค่นึกสนุก แต่ตอนนี้พอสนิทกับซ่งเฉินมากขึ้น กลับไม่กล้าพูดเรื่องนี้พล่อย ๆ

ความรักหนุ่มสาวเป็นกาวใจที่ดีที่สุด แต่ก็เปราะบางที่สุดเช่นกัน ถ้าไปกันไม่รอด ความสัมพันธ์ของสองบ้านจะมองหน้ากันไม่ติดเปล่า ๆ

ยังไงชูชูก็จะกลับมาแล้ว ถ้าเด็กสองคนมีวาสนาต่อกัน เดี๋ยวก็สปาร์คกันเอง ถ้าไม่มีวาสนา พวกเขาจะพยายามจับคู่ยังไงก็ไร้ประโยชน์

......

ซ่งเฉินกลับมาถึงบ้าน ก็รีบเอาถุงเพชรออกมาดูทันที

เขานับอย่างละเอียด มีทั้งหมด 50 เม็ด เป็นขนาด 1 กะรัต 42 เม็ด และ 2 กะรัต 8 เม็ด

คำนวณตามราคาตลาด เพชร 50 เม็ดนี้น่าจะมีมูลค่าหลายล้านหยวนสบาย ๆ

ถุงนี้จะรับไว้ฟรี ๆ ไม่ได้ ต่อไปเขาจะส่งของให้บ้านฉินทุกเดือน

ขณะที่ซ่งเฉินกำลังคิดว่าจะเอาเพชรบางส่วนไปสั่งทำแหวน จู่ ๆ มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น

ซ่งเฉินเห็นเบอร์โทรเข้าก็รีบกดรับ "แม่ครับ โทรมาดึกป่านนี้มีอะไรเหรอครับ?"

ปกติพ่อกับแม่ไม่ค่อยโทรหาเขาตอนกลางคืน ส่วนใหญ่จะโทรช่วงเที่ยงมากกว่า

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ซ่งเฉินทำหน้างง สงสัยว่าแม่จะกดผิด

กำลังจะวางสาย ปลายสายก็พูดขึ้น "เฉินเฉิน นี่พ่อเองนะ"

"พ่อ ทำไมใช้มือถือแม่โทรมาล่ะครับ เครื่องพ่อเสียเหรอ? ถ้าเสียก็ซื้อใหม่เลย ลูกชายพ่อตอนนี้รวยนะ" ซ่งเฉินพูดติดตลก

ปลายสายถอนหายใจยาว "เฮ้อ ไม่ใช่เรื่องมือถือหรอก แต่พี่สาวแกเกิดเรื่องน่ะ"

"พี่สาว?" ซ่งเฉินนึกถึงเรื่องคราวที่แล้วทันที

"ไอ้สารเลวชิวจื้อเสวียมันลงไม้ลงมือกับพี่สาวอีกแล้วเหรอครับ?"

คราวที่แล้วซ่งเฉินรีบบึ่งกลับไปช่วยพี่สาว แต่ดูออกว่าพี่สาวยังลังเล พอโมโหเสร็จเขาก็กลับมา

ทีหลังเขาถามแม่ดู ก็เป็นไปตามคาด พี่สาวคืนดีกับชิวจื้อเสวียอย่างรวดเร็ว

ซ่งเฉินไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะสองคนนั้นอยู่กันมาเป็นสิบปี ทะเลาะกันมาสารพัดรูปแบบ แต่ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหนสุดท้ายก็ดีกัน

ซ่งหย่งคังได้ยินน้ำเสียงโกรธจัดของลูกชาย ก็ถอนหายใจอีกรอบ "เปล่า ครั้งนี้หนักกว่าลงไม้ลงมืออีก"

"แล้วตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ พ่อรีบพูดสิครับ" ซ่งเฉินแทบจะอกแตกตายกับนิสัยพูดจาอึกอักของพ่อ จะแก้หายเมื่อไหร่เนี่ย

"พี่สาวแกจับได้ว่าชิวจื้อเสวียนอกใจ ตอนนี้กำลังอาละวาดจะขอหย่า" ซ่งหย่งคังพูดด้วยน้ำเสียงลำบากใจ

ซ่งเฉินทั้งตกใจทั้งโมโห "พ่อว่าไงนะ? ไอ้ชาติชั่วนั่นกล้านอกใจเหรอ ผมจะไปหักขาที่สามของมันทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ"

"พ่อ บอกพี่สาวว่าอย่าเพิ่งใจร้อนนะ เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้"

ซ่งหย่งคังรีบห้าม "อย่าเพิ่ง นี่มันดึกมากแล้ว อีกอย่างเรื่องนี้คงจบไม่ลงง่าย ๆ หรอก แกค่อยกลับมาพรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย"