บทที่ 72: จ้าวเฟิ่งเสีย

"หางานที่เหมาะสมได้แล้วเหรอคะ? ดีจังเลย ถ้าอย่างนั้นชูชูก็จะกลับมาได้ทันทีเลยใช่ไหมคะ" ติงจิ้งโหรวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ รอยตีนกาที่หางตาดูจะลึกขึ้นอีกหลายส่วน

ฉินเหวินคังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ร้องตะโกนว่า "ผมจะเขียนจดหมายหาพี่สาว จะบอกข่าวดีนี้ให้พี่รู้"

ฉินเหวินเต๋อมองดูสองย่าหลานที่กำลังตื่นเต้น มุมปากยกยิ้มอย่างขมขื่น "เรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกคุณคิดหรอก"

ความหมายโดยนัยคือ ทั้งสองคนดีใจเร็วเกินไปแล้ว

บรรยากาศพลันเงียบสงัดลง ติงจิ้งโหรวขมวดคิ้วมองคู่ชีวิต "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? งานนั้นมีปัญหาอะไรรึเปล่า?"

เมื่อกี้เธอได้ยินว่าตาเฒ่าหางานโรงงานทอผ้าให้หลานสาวได้ ก็มัวแต่ดีใจจนลืมถามรายละเอียด

พอเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของสามีตอนนี้ เธอก็เข้าใจทันทีว่า งานนี้คงไม่ได้มาง่าย ๆ แน่

ฉินเหวินเต๋อยิ้มขืน ๆ "อืม คนขายบอกว่างานนี้ต้องการเงิน 500 หยวน บวกกับนาฬิกาข้อมือผู้หญิงของใหม่เอี่ยมอีกหนึ่งเรือน"

เงิน 500 หยวนนั้นเรื่องเล็ก รวบรวมหน่อยก็พอหาได้ ถ้าไม่พอก็ไปขอยืมตาเฒ่าเจ้าได้

แต่ปัญหาก็คือไอ้นาฬิกาข้อมือผู้หญิงของใหม่นี่สิ ถ้าไม่มีตั๋วนาริกา ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้

ถ้ามีเวลามากพอ เขาอาจจะไปลองหาตั๋วนาฬิกาในตลาดมืดได้ แต่ลูกชายคนขายงานรีบจะแต่งงาน เลยประกาศว่าใครมาก่อนได้ก่อน

ดังนั้นตอนนี้ นอกจากเขาแล้ว คนอื่นที่เล็งงานนี้อยู่ก็คงกำลังวิ่งเต้นหาตั๋วนาฬิกาเหมือนกัน

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ชูชูหลานย่า..." ติงจิ้งโหรวร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ ไม่รู้ทำไมโชคชะตาของหลานสาวถึงได้มีอุปสรรคตลอด หรือสวรรค์ต้องการจะทดสอบหลานสาวของเธอกันนะ?

ฉินเหวินคังเองก็หน้าจ๋อย กัดฟันแน่น รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์ ช่วยอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

"ปู่ฉิน ย่าฉิน อย่าเพิ่งร้อนใจไปครับ แค่นาฬิกาข้อมือไม่ใช่เหรอ ผมหาให้ได้ครับ" ซ่งเฉินยิ้มมุมปาก คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของอีกสามคนทันที

ฉินเหวินเต๋อเงยหน้าขวับมองซ่งเฉิน จับมือเขาด้วยความตื่นเต้น "เสี่ยวซ่ง เธอหามาได้จริง ๆ เหรอ?"

"เสี่ยวซ่ง เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม หามาได้จริง ๆ เหรอจ๊ะ?" ติงจิ้งโหรวมองซ่งเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง วินาทีนี้ซ่งเฉินกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเธอ

จริง ๆ แล้วทั้งคู่รู้ดีว่าซ่งเฉินไม่ใช่คนพูดจาพล่อย ๆ ที่ถามย้ำก็เพื่อความมั่นใจเท่านั้น

ซ่งเฉินยังคงรอยยิ้มเดิม ท่าทีผ่อนคลาย "หาได้จริงครับ เรื่องแบบนี้ผมจะเอามาล้อเล่นกับพวกปู่ได้ยังไง"

"ดีจริง ๆ ต้องใช้เวลานานไหม?" ฉินเหวินเต๋อถาม แน่นอนว่าเขายิ่งได้เร็วยิ่งดี ถ้าช้าไปแค่วันเดียว งานนี้อาจจะโดนคนอื่นตัดหน้าไปก็ได้

ข่าวนี้เขาได้มาจากเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ลูกสะใภ้ของเพื่อนคนนั้นทำงานอยู่โรงงานทอผ้า และสนิทกับผู้หญิงที่จะขายงาน

ส่วนสาเหตุที่ผู้หญิงคนนั้นจะขายงานดี ๆ ทิ้ง ก็เพราะลูก ๆ ที่บ้านก่อเรื่องนั่นแหละ

ว่าที่ลูกสะใภ้กับลูกสาวต่างก็อยากจะมาสวมรอยทำงานแทนแม่ แต่งานมีแค่ตำแหน่งเดียว ให้ใครหรือไม่ให้ใครก็ต้องผิดใจกับอีกฝ่าย

ลูกสะใภ้ยังไม่ทันแต่งเข้าบ้าน ลูกชายกับลูกสาวก็ทะเลาะกันบ้านแตกทุกวัน จนแทบจะเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนั้นตกที่นั่งลำบาก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เลยตัดใจขายงานทิ้งซะเลย จะได้จบปัญหา

เงินที่ขายได้ครึ่งหนึ่งเก็บไว้เป็นสินเดิมให้ลูกสาว อีกครึ่งเก็บไว้เป็นเงินส่วนตัว ส่วนนาฬิกาข้อมือก็จะเอาไปเป็นสินสอดให้ลูกสะใภ้

ซ่งเฉินรู้ว่าปู่ฉินกำลังรีบ แกล้งทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ไปเอาของต้องใช้เวลานิดหน่อย ผมจะพยายามเอามาให้พรุ่งนี้ อย่างช้าก็มะรืนครับ"

"ดี ดี รบกวนเธอแล้วนะเสี่ยวซ่ง" ฉินเหวินเต๋อตบไหล่ซ่งเฉินอย่างซาบซึ้งใจ

"เรื่องนาฬิกาเธออยากได้เป็นเงิน หรือจะเอากฎเดิม?"

"กฎเดิมครับ ปู่ดูตามสมควรได้เลย" ซ่งเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ของที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากปู่ฉินมีมูลค่ามากพอจะซื้อนาฬิกาได้ตั้งหลายเรือน จริง ๆ แล้วต่อให้ปู่ฉินไม่ให้เงินเขาก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าอีกฝ่ายจะให้ เขาก็ไม่ปฏิเสธ

จากที่เขารู้จักนิสัยปู่ฉิน ถึงปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์

……

บ่ายวันรุ่งขึ้น ซ่งเฉินก็เอานาฬิกามาส่ง

เพราะซื้อให้คนอื่น เขาเลยไม่ได้เลือกมาก เลือกรุ่นที่เรียบง่ายที่สุด ดูธรรมดาตามมาตรฐานยุค 70 ไม่ได้โดดเด่นอะไร

ซ่งเฉินรู้ว่าวันนี้ปู่ฉินต้องทำงาน เลยไปหาที่สถานีรับซื้อของเก่าโดยตรง

ฉินเหวินเต๋อรับนาฬิกามาแล้วแทบไม่มีเวลาคุยกับซ่งเฉิน ทักทายเพื่อนร่วมงานเสร็จก็เตรียมจะรีบไป "เสี่ยวซ่ง คืนนี้ไปที่บ้านนะ เดี๋ยวปู่เอาของให้"

"ครับ ปู่ฉินรีบไปจัดการธุระเถอะครับ" ซ่งเฉินเข้าใจความร้อนใจของเขาดี จึงยิ้มและโบกมือให้

มองส่งปู่ฉินเดินจากไป ซ่งเฉินก็เตรียมจะกลับ

แต่เขายังไม่ทันก้าวขา ก็ถูกเพื่อนร่วมงานของปู่ฉินเรียกไว้ "สหายคะ รอเดี๋ยวค่ะ"

"มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?" ซ่งเฉินหันกลับไปมองจ้าวเฟิ่งเสียด้วยความสงสัย

"เมื่อกี้ที่คุณให้ลุงฉินไป คือนาฬิกาข้อมือใช่ไหมคะ?" ดวงตาของจ้าวเฟิ่งเสียฉายแวววาว

ซ่งเฉินหุบยิ้ม น้ำเสียงเย็นชาลงเล็กน้อย "ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไม?"

จ้าวเฟิ่งเสียรู้ว่าเขาเข้าใจผิด รีบอธิบาย "สหายอย่าเพิ่งระแวง ฉันไม่มีเจตนาร้ายหรอกค่ะ ฉันได้ยินลุงฉินบ่นเรื่องตั๋วนาฬิกาเมื่อวาน ฉันทำงานกับลุงฉินมาหลายปีแล้ว ไม่คิดร้ายกับแกแน่นอนค่ะ"

"งั้นคุณต้องการอะไร?" ท่าทีของซ่งเฉินอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงระมัดระวังตัว เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายเรียกเขาไว้แค่เพื่อถามไถ่เรื่องชาวบ้าน

จ้าวเฟิ่งเสียยิ้มอย่างเขินอาย "ฉันแค่อยากถามว่าคุณยังพอจะหามาได้อีกไหม น้องชายฉันกำลังจะแต่งงาน อยากได้นาฬิกาสักเรือนไปเป็นสินสอดน่ะค่ะ"

ยุคนี้แต่งงานเขานิยม 'ซานจ้วนอีเสี่ยง' (สามหมุนหนึ่งดัง - จักรยาน, จักรเย็บผ้า, นาฬิกา และวิทยุ) แต่ของพวกนี้นอกจากราคาแพงแล้ว ที่สำคัญคือหาตั๋วซื้อยากมาก

ดังนั้นคนทั่วไปแทบไม่มีทางหาได้ครบสี่อย่าง แค่มีสักอย่างก็ถือว่ามีหน้ามีตามากแล้ว

ถ้าฝ่ายชายมีของพวกนี้ไปเป็นสินสอดสักชิ้น ก็จะเนื้อหอมขึ้นมากในตลาดหาคู่

ในเมื่อจ้าวเฟิ่งเสียรู้ว่าซ่งเฉินอาจจะหานาฬิกามาได้ ย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสดี ๆ แบบนี้ ถึงถามไปแล้วไม่ได้ก็ไม่เสียหายอะไร

ซ่งเฉินมองจ้าวเฟิ่งเสียอย่างพิจารณา ไม่รีบตอบรับ "ตอนนี้ผมมีธุระ คุณฝากปู่ฉินมาบอกผมทีหลังก็ได้"

ความหมายชัดเจนมาก คือเขาไม่ไว้ใจจ้าวเฟิ่งเสีย ต้องผ่านความเห็นชอบจากปู่ฉินก่อน ถึงจะพิจารณาว่าจะทำการค้าด้วยหรือไม่

จ้าวเฟิ่งเสียไม่ได้รู้สึกว่าความระแวงของเขาเป็นเรื่องผิด พยักหน้ายิ้มแย้ม "ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันคุยกับลุงฉินก่อน"