บทที่ 71: เด็ก ๆ เท่านั้นแหละที่เลือก เขาจะเอาทั้งหมด!

ปู่เจ้ามองกองสิ่งของบนพื้น ยิ้มตาหยีจนมองไม่เห็นลูกตา ราวกับหนูตกถังข้าวสาร

แกไม่พูดพร่ำทำเพลง แกะลูกอมนมกระต่ายขาวกินทันที เคี้ยวแจ๊บ ๆ สองที "หวานจริง ๆ"

ย่าฉินเห็นภาพนี้ มุมปากก็ยกยิ้มอย่างอ่อนใจ ดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงความทรงจำ

คนเก่าคนแก่ที่รู้จักกันมานานต่างรู้ดีว่า ตาเฒ่าเจ้าคนนี้ชอบกินของหวานเป็นชีวิตจิตใจ

สมัยหนุ่ม ๆ กล่องลูกอมของคุณชายเจ้าไม่เคยว่างเปล่า เรื่องนี้เคยเป็นเรื่องตลกขบขันในวงเพื่อนฝูง ว่าเขาเป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ ๆ แต่กลับชอบของจุกจิกเหมือนผู้หญิง

น่าเสียดายที่ต่อมาโลกผันแปร ลูกอมเม็ดเล็ก ๆ กลับกลายเป็นของล้ำค่าหายากไปเสียแล้ว

ปู่เจ้าเห็นเธอจ้องมอง ก็นึกว่าเธออยากกินบ้าง จึงกัดฟันยื่นให้สองเม็ดด้วยความเสียดาย "เอ้า ให้แค่สองเม็ดนี้นะ ที่เหลือฉันจะเอาไปฝากหลานชายคนโต"

"ไม่ต้องหรอก ที่บ้านยังมี ของที่เสี่ยวซ่งเอามาให้คราวที่แล้วยังกินไม่หมดเลย" ย่าฉินอวดอย่างแนบเนียน

ปู่เจ้าอิจฉาตาร้อนผ่าว ทำไมเขาถึงไม่รู้จักเสี่ยวซ่งให้เร็วกว่านี้นะ ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงได้กินของดี ๆ ไปตั้งนานแล้ว

"จิ้งโหรว วันนี้ฉันเอาห่อลูกอมกับเนื้อชิ้นนี้กลับไปก่อนนะ ส่วนที่เหลือฝากไว้ที่นี่ก่อน วันหลังค่อยมาเอา" ปู่เจ้าอมลูกอมไว้ในปาก พูดเสียงอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ

จิ้งโหรวคือชื่อเดิมของย่าฉิน เธอแซ่ติง เพียงแต่หลังจากแต่งงานแล้ว คนที่เรียกชื่อจริงของเธอก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ

ติงจิ้งโหรวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "วางไว้เถอะ"

"เสี่ยวซ่ง คราวหน้าเธอจะมาเมื่อไหร่ เอาของมาให้ฉันอีกหน่อยสิ" ปู่เจ้าหรี่ตามองซ่งเฉิน

การซื้อขายกับซ่งเฉินครั้งนี้ถือเป็นการลองเชิง ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจมาก เขาจึงอดใจรอไม่ไหวอยากจะจองคิวการซื้อขายครั้งต่อไปทันที

ซ่งเฉินเลิกคิ้วขึ้น เขาเดาไว้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องกลายมาเป็นลูกค้าประจำ แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้

"ปู่เจ้าต้องการอะไรครับ? ถ้าเร่งด่วน อีกสักวันสองวันผมเอามาส่งให้ได้ครับ"

ปู่เจ้าส่ายหน้า "ไม่รีบ ๆ เธอว่างเมื่อไหร่ค่อยเอามาส่งก็ได้ ที่เธอมี นอกจากลูกอมนมกระต่ายขาวแล้ว ยังมีลูกอมรสอื่นอีกไหม?"

"แน่นอนครับ มีลูกอมรสผลไม้ ตังเม ลูกอมเคี้ยวหนึบ... แล้วก็ช็อกโกแลต" ซ่งเฉินร่ายรายการลูกอมยาวเหยียด ทำเอาปู่เจ้าตาลุกวาว

"เสี่ยวซ่ง นี่เธอหาช็อกโกแลตมาได้ด้วยเรอะ?" เขาไม่ได้กินช็อกโกแลตมานานแค่ไหนแล้วนะ จนลืมไปแล้วว่ารสชาติมันเป็นยังไง

ซ่งเฉินตายิ้ม พยักหน้าตอบ "ได้สิครับ ปู่เจ้าอยากได้แบบไหน?"

"เอาหมดเลย เสี่ยวซ่งจัดมาให้อย่างละสองชั่ง" ปู่เจ้าโบกมืออย่างป๋า

เด็ก ๆ เท่านั้นแหละที่ต้องเลือก เขาจะเอาทั้งหมด!

ติงจิ้งโหรวขมวดคิ้ว "ตาเฒ่าเจ้า แกบ้าไปแล้วเหรอ น้ำตาลตั้งสิบกว่าชั่งแกจะกินไปถึงเมื่อไหร่ ระวังเถอะฟันจะร่วงหมดปาก"

"จิ้งโหรว เธอนี่ชอบห่วงไม่เข้าเรื่อง ฉันไม่ได้จะกินทีเดียวหมดซะหน่อย อีกอย่างที่บ้านก็ยังมีคนอื่น ฉันคงไม่กินคนเดียวหรอกน่า" ปู่เจ้าบ่นพึมพำ

เขามองซ่งเฉินด้วยสายตาคาดหวัง กำชับว่า "เสี่ยวซ่ง เราตกลงกันแล้วนะ ครั้งหน้าที่เธอมาอย่าลืมเอาติดมาด้วย ส่วนค่าตอบแทนไว้ฉันค่อยให้คราวหน้า"

"ตกลงครับ" ซ่งเฉินรับปากอย่างว่าง่าย ไม่ถามด้วยซ้ำว่าค่าตอบแทนคืออะไร เพราะยังไงเขาก็ไม่มีทางขาดทุน

ทั้งสองคนตกลงซื้อขายครั้งต่อไปกันเสร็จสรรพ ติงจิ้งโหรวอยากจะเตือนสติอีกสักสองสามประโยค แต่ก็รู้ว่าตาเฒ่าเจ้าคงไม่ฟัง

ช่างเถอะ กินเข้าไปเถอะ รอฟันร่วงหมดปากเมื่อไหร่เดี๋ยวก็สำนึกเสียใจเอง

"ปู่เจ้า นอกจากน้ำตาลแล้ว ปู่ยังต้องการอย่างอื่นอีกไหมครับ?" ซ่งเฉินถามยิ้ม ๆ เขาสังหรณ์ใจว่าของที่ปู่เจ้าจะนำมาแลกเปลี่ยนในครั้งหน้าคงไม่ใช่ของธรรมดาแน่ จะให้เขาเอาแค่ลูกอมมาแลกก็ดูจะน้อยเกินไป

ปู่เจ้าไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะรู้งานขนาดนี้ จึงไม่เกรงใจ สั่งของเพิ่มอีกหลายอย่าง

"ฉันไปล่ะนะจิ้งโหรว ครั้งหน้าถ้าเสี่ยวซ่งมาอีก เธออย่าลืมมาตามฉันล่ะ" ปู่เจ้าโบกมือ หิ้วตะกร้าเดินโคลงเคลงจากไป

ตะกร้าใบนี้แกก็หยิบฉวยมาจากห้องครัวบ้านตระกูลฉินนั่นแหละ ไม่ถือว่าเป็นคนอื่นคนไกลเลยสักนิด

ตกเย็น ชวีซิ่ว ลูกสะใภ้ใหญ่ตระกูลเจ้าเลิกงานกลับมา กำลังเตรียมจะทำกับข้าว ก็เห็นเนื้อก้อนใหญ่วางอยู่บนเตา

เธอขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ สงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า

"พ่อคะ รีบมาดูเร็วเข้า ในครัวบ้านเรามีเนื้อก้อนเบ้อเริ่มเลย!!" ชวีซิ่วตะโกนเสียงดังลั่นบ้านจนลืมรักษาภาพลักษณ์

ปู่เจ้าได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากห้องอย่างไม่รีบร้อน "ตื่นตูมอะไร เนื้อนั่นฉันซื้อมาเอง เย็นนี้ทำกินครึ่งนึง ส่วนที่เหลือหมักเกลือไว้กินพรุ่งนี้"

ชวีซิ่วกลืนน้ำลายเอือก พูดตะกุกตะกัก "พะ... พ่อคะ ไม่ต้องทำเยอะขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ เนื้อก้อนนี้ตั้งหลายชั่ง เก็บไว้กินได้อีกนานเลยนะคะ"

"ทำ! วันนี้ทำครึ่งนึง พรุ่งนี้ทำอีกครึ่งนึง" ปู่เจ้าสั่งเสียงเข้ม

ลูกสะใภ้คนนี้ดีทุกอย่าง ขยันขันแข็งและเป็นแม่ศรีเรือน เสียอย่างเดียวคือขี้เหนียวไปหน่อย กินก็ไม่กล้ากิน ใช้ก็ไม่กล้าใช้ ถ้าเขาไม่สั่งกำชับไว้ เนื้อก้อนนี้ชวีซิ่วคงเก็บไว้กินได้เป็นเดือนแน่ ๆ

"กะ... ก็ได้ค่ะ พ่ออยากกินหมูน้ำแดงหรือหมูผัดพริกหยวกคะ?" ชวีซิ่วถาม

ปู่เจ้าลูบคางครุ่นคิด "ทำหมูน้ำแดงเถอะ หั่นชิ้นใหญ่ ๆ หน่อยนะ จะได้เคี้ยวเต็มปากเต็มคำ"

ทิ้งคำสั่งไว้แค่นั้น แกก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป

ชวีซิ่วมองดูเนื้อหมูบนเตา กัดฟันหยิบมีดปังตอหั่นแบ่งครึ่งลงไป

ชั่ววูบหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนเลือดในอกกำลังหยดติ๋ง ๆ พ่อสามีดีทุกอย่าง เสียแต่ล้างผลาญเกินไป มีของอร่อยหน่อยเป็นไม่ได้ แทบจะยัดเข้าปากให้หมดเดี๋ยวนั้น

ไม่ว่าในใจเธอจะบ่นพึมพำอย่างไร แต่เนื้อก้อนนี้ปู่เจ้าก็เป็นคนซื้อกลับมา ต่อให้มีความเห็นต่าง เธอก็ทำได้แค่เก็บเงียบไว้

——

อีกด้านหนึ่ง หลังจากปู่เจ้ากลับไปแล้ว ซ่งเฉินก็ขอตัวกลับบ้าง แต่ถูกติงจิ้งโหรวกดตัวให้นั่งลงกับเก้าอี้ "คุยกันแล้วไงว่าวันนี้จะอยู่กินข้าวเย็นที่นี่ ย่ากำลังจะไปทำกับข้าวแล้ว เสี่ยวซ่งนั่งพักสักเดี๋ยว กับข้าวแป๊บเดียวก็เสร็จ"

ซ่งเฉินยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก คิดดูแล้วเขาก็ไม่มีธุระอะไรต่อ จึงพยักหน้า "ตกลงครับ ผมไม่กลับแล้ว"

"แบบนี้สิถึงจะถูก เดี๋ยวปู่ฉินกับคังคังคงใกล้จะกลับมาแล้ว ถ้าเบื่อก็เข้าไปหาหนังสือการ์ตูนในห้องคังคังมาอ่านเล่นพลาง ๆ ก่อนก็ได้นะ" ติงจิ้งโหรวพูดอย่างยิ้มแย้ม

"ย่าฉินครับ ผมช่วยทำกับข้าวไหม" ซ่งเฉินเสนอตัว

พอพูดจบ รอยยิ้มบนหน้าติงจิ้งโหรวก็หายวับไปทันที มองเขาเหมือนมองเด็กไม่รู้ความ ทำหน้าดุแล้วพูดว่า "ทำแบบนั้นได้ยังไง มีที่ไหนให้แขกมาทำกับข้าว นั่งรอเฉย ๆ รอทานข้าวก็พอ"

พูดจบเธอก็เข้าไปวุ่นวายในครัว ทิ้งให้ซ่งเฉินนั่งเหม่ออยู่ในห้องโถงคนเดียว

ยังดีที่ผ่านไปไม่นาน ฉินเหวินคัง (คังคัง) ก็เลิกเรียนกลับมา มีเจ้าตัวเล็กอยู่คุยเป็นเพื่อนค่อยหายเบื่อหน่อย

ปู่ฉินกลับมาหลังจากทำกับข้าวเสร็จพอดี แถมยังนำข่าวดีกลับมาด้วย

......