บทที่ 70 ความรู้สึกเหมือนเจอกับดักที่หล่นมาจากฟ้า

ซ่งเฉินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงท้องร้อง พอหยิบมือถือมาดูถึงได้รู้ว่าบ่ายโมงกว่าแล้ว ข้าวมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงยังไม่ตกถึงท้อง ไม่หิวก็แปลกแล้ว

เขารีบเปิดแอปฯ สั่งอาหารเดลิเวอรี่ ระหว่างรออาหารก็ไปล้างหน้าแปรงฟันและเข้าห้องน้ำ เสร็จแล้วก็รินน้ำอุ่นดื่มหนึ่งแก้ว

จะว่าไป นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนคบกับเจิ้งเสี่ยวหม่าน แต่มันก็เป็นนิสัยที่ดี เขาเลยไม่คิดจะเลิก

การดื่มน้ำอุ่นตอนตื่นนอนนอกจากจะช่วยชดเชยน้ำที่ร่างกายเสียไปตอนกลางคืนแล้ว ยังช่วยกระตุ้นระบบเผาผลาญและดีต่อลำไส้อีกด้วย

ระหว่างนอนเล่นมือถือรอข้าวบนโซฟา ซ่งเฉินก็เห็นข้อความที่สวี่หัวส่งมา

ยังไงเถาเสี่ยวหลินก็เป็นพนักงานของเขา ในเมื่อพนักงานเดือดร้อน เขาที่เป็นเถ้าแก่จะนิ่งดูดายก็ใช่ที่ ซ่งเฉินจึงกดส่งซองอั่งเปา 1,000 หยวนไปให้เธออย่างใจป้ำ

ใครจะไปคิดว่าพอเงินโอนไปปุ๊บ เถาเสี่ยวหลินก็รัวข้อความตอบกลับมาทันที

[เถาเสี่ยวหลิน]: มีมแมวทำหน้างง.jpg

[เถาเสี่ยวหลิน]: เถ้าแก่คะ โอนผิดคนหรือเปล่าคะ?

[เถาเสี่ยวหลิน]: เดี๋ยวหนูโอนคืนให้นะคะ

ซ่งเฉินมองยอดเงินที่ถูกโอนคืนกลับมาด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ

[ซ่งเฉิน]: ไม่ได้โอนผิด ตั้งใจให้เธอนั่นแหละ อาหัวเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังแล้ว เงินนี่ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากฉัน

คราวนี้ปลายทางเงียบไปพักใหญ่ ซ่งเฉินเห็นสถานะ 'กำลังพิมพ์...' ขึ้นๆ หายๆ อยู่หลายรอบ ก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

ในฐานะที่เคยเป็นมนุษย์เงินเดือนมาก่อน ซ่งเฉินเข้าใจความรู้สึกของเถาเสี่ยวหลินดี คงไม่เคยเจอเจ้านายที่ไหนใจป้ำขนาดนี้มาก่อน เลยระแวงว่า ‘สวรรค์กำลังส่งกับดักลงมาให้หรือเปล่า’

โลกนี้ไม่มีของฟรี ทุกอย่างย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย... เธอคงคิดแบบนั้น

ซ่งเฉินขี้เกียจจะอธิบายยืดยาว เลยทักไปบอกสวี่หัวให้ช่วยกล่อมเถาเสี่ยวหลินรับเงินไปซะ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดไรเดอร์ก็โทรมาบอกว่าอาหารมาถึงแล้ว

เขาสั่งก๋วยเตี๋ยวหลอด ฮะเก๋า และขนมจีบกุ้งมาจากร้านดัง ราคารวมกันปาเข้าไปห้าสิบกว่าหยวน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงทำใจกดสั่งไม่ลง แต่วันนี้เขาสั่งได้โดยไม่ต้องกะพริบตา นี่สินะความสุขที่เงินบันดาลได้

รสชาติอาหารถือว่าใช้ได้ ติดแค่ว่ามันชืดไปหน่อย สู้กินตอนร้อนๆ ออกจากซึ้งนึ่งไม่ได้

ซ่งเฉินเรอออกมาอย่างอิ่มเอม พลางลูบท้องคิดในใจว่า ไว้ว่างๆ นั่งรถไฟความเร็วสูงไปเมือง G (กวางโจว) เพื่อไปกิน ‘ติ่มซำ’ (เจ่าฉา) ต้นตำรับให้หนำใจดีกว่า

ช่วงบ่าย ซ่งเฉินข้ามเวลาไปยุค 70

ที่บ้านตระกูลฉินมีเพียงคุณย่าฉินอยู่คนเดียว เขาจึงมอบของฝากสำหรับคุณปู่จ้าวไว้กับท่าน แล้วเล่าเรื่องสถานการณ์ของฉินเหวินซูให้ฟังคร่าวๆ

เขาไม่คิดจะปิดบังเรื่องแย่ๆ จึงเล่าเรื่องที่หลี่ต้าเฉียงยังคงตามตอแยฉินเหวินซูให้ฟังด้วย

คุณย่าฉินฟังแล้วก็ใจหายวาบ “เด็กคนนี้จริงๆ เลย เขียนจดหมายมาทีไรไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังเลยสักนิด”

“เหวินซูคงไม่อยากให้พวกคุณย่าเป็นห่วงน่ะครับ แต่ผมคิดว่าบอกให้รู้ไว้ดีกว่า เผื่อเกิดอะไรขึ้น คุณปู่คุณย่าจะได้หาทางแก้ปัญหาได้ทันท่วงที”

คุณย่าฉินพยักหน้าหงึกๆ ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม “เธอพูดถูก ซูซูหลานฉันรู้ความเกินไป ฉันกับปู่เขาไม่วางใจให้หลานอยู่คนเดียวที่บ้านนอกเลยจริงๆ”

ซ่งเฉินไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ปลอบใจ “คุณย่าอย่ากังวลเกินไปเลยครับ ไว้ผมว่างเมื่อไหร่จะแวะไปดูเหวินซูให้อีกแรง”

“โธ่... ลำบากพ่อหนุ่มแย่เลย สองวันนี้คงเหนื่อยน่าดู เย็นนี้ต้องอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ ห้ามปฏิเสธเชียว” น้ำเสียงของคุณย่าฉินเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

ตอนนี้ท่านมองซ่งเฉินไม่ต่างจากหลานชายแท้ๆ แม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่ท่านดูออกว่าเด็กคนนี้มีจิตใจที่ประเสริฐและจริงใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะตาแก่บอกไว้ว่าซ่งเฉินไม่ได้มีใจให้หลานสาว นางคงอยากจะจับคู่ให้ทั้งสองคนจริงๆ ได้หลานเขยดีๆ แบบนี้ นางตายไปก็นอนตาหลับ

ซ่งเฉินไม่ล่วงรู้ถึงความเสียดายในใจหญิงชรา เขาเพียงแค่ส่ายหน้ายิ้มๆ “ไม่เหนื่อยเลยครับ สบายมาก”

“จะไม่เหนื่อยได้ยังไง ปู่เขาเล่าให้ฟังแล้วว่าต้องนั่งรถไฟแล้วยังต้องเดินเท้าเข้าไปอีกไกล” ยิ่งคิดว่าหลานสาวต้องไปลำบากในที่กันดารแบบนั้น ใจคนเป็นย่าก็ปวดร้าว

ซ่งเฉินเห็นด้วยในใจ ที่นั่นกันดารจริงๆ จะเข้าตัวอำเภอทีก็ยากลำบาก

เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “เรื่องงานของเหวินซูที่คุณปู่กำลังหาให้ ไปถึงไหนแล้วครับ?”

“เฮ้อ... ตำแหน่งงานตอนนี้หายากยิ่งกว่างมเข็ม หนึ่งหลุมหนึ่งหัวไชเท้า (ตำแหน่งคนเต็มหมด) ปู่เขาวิ่งเต้นถามไปทั่วแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววเลย” คุณย่าฉินถอนหายใจยาว

“ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ปู่เขากะว่าจะยกตำแหน่งงานที่สถานีรับซื้อของเก่าให้ซูซูทำแทน”

สาเหตุที่ตอนแรกไม่ให้หลานสาวรับช่วงต่อ เพราะเห็นว่าเป็นสาวเป็นนาง ไม่เหมาะจะไปทำงานคลุกฝุ่นกับกองขยะ อีกอย่างตอนนั้นปู่ก็หาตำแหน่งงานดีๆ ได้แล้ว แต่ดันโดนคนชิงตัดหน้าไปซะก่อน

อีกเหตุผลคือ ฉินเหวินซูเองก็ไม่อยากแย่งงานปู่ เพราะน้องชายอีกไม่กี่ปีก็จะโต ถ้าเธอแย่งโควตาไป น้องชายก็ต้องถูกส่งไปชนบท

แม้แต่เรื่องสมัครไปชนบท ฉินเหวินซูก็แอบไปลงชื่อเองโดยไม่บอกปู่ย่า

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไป ต่อให้ทำงานเก็บขยะ ก็ยังดีกว่าต้องไปตกระกำลำบากที่ชนบท

ส่วนฉินเหวินคัง เป็นลูกผู้ชายลำบากหน่อยจะเป็นไรไป ผู้ชายออกไปเผชิญโลกกว้างย่อมสะดวกกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว

คุณย่าฉินปาดน้ำตาที่หางตา แล้วฝืนยิ้ม “เสี่ยวซ่งนั่งพักกินน้ำกินท่าไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกตาแก่จ้าวมาขนของกลับไป”

ใกล้เวลาทำอาหารเย็นแล้ว ถ้าตาแก่จ้าวเอาของกลับไปตอนนี้ คืนนี้บ้านนั้นคงได้กินมื้อใหญ่

พอได้รับข่าว คุณปู่จ้าวก็วิ่งหน้าตั้งมาที่บ้านตระกูลฉิน เร็วยิ่งกว่าคุณย่าฉินเสียอีก

คุณปู่จ้าวคว้ามือซ่งเฉินเขย่าด้วยความตื่นเต้น “เสี่ยวซ่ง! ในที่สุดเธอก็มา! ฉันนึกว่าจะมาเมื่อวานซะอีก รอเก้อมาทั้งวัน เมื่อคืนเก็บเอาไปฝันถึงเลยนะเนี่ย”

ซ่งเฉินรับมือกับความกระตือรือร้นเบอร์ใหญ่ขนาดนี้ไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ “ขอโทษครับคุณปู่จ้าว เมื่อวานผมกลับมาดึกไปหน่อย เลยไม่ได้แวะมาครับ”

“ไม่เป็นไรๆ วันนี้มาก็เหมือนกัน ของอยู่ไหนล่ะ? ขอดูหน่อยเร็ว” คุณปู่จ้าวทำท่าจะพุ่งเข้าไปในห้องนอน

คุณย่าฉินที่เดินตามมาทีหลังเห็นเข้าก็อดค้อนขวับไม่ได้ “จะรีบไปไหนฮะตาแก่? กลัวฉันจะอมของไว้หรือไง?”

คุณปู่จ้าวรีบฉีกยิ้มประจบ “โธ่ น้องสะใภ้พูดอะไรแบบนั้น ในโลกนี้ฉันไม่เชื่อใจใครก็ต้องเชื่อใจเธอสิ”

“ของอยู่ในห้องฉันกับตาแก่ เข้าไปเอาสิ”