บทที่ 69 น้องชายป่วย

ซ่งเฉินนับดูคร่าวๆ เครื่องประดับในกล่องมีรวมๆ กันกว่าหนึ่งร้อยชิ้น

แม้เขาจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องราคา แต่ดูจากเนื้องานและวัสดุแล้ว ราคาต้องไม่ถูกแน่ๆ ประเมินต่ำๆ ก็น่าจะหลายสิบล้านหยวน ดีไม่ดีอาจแตะหลักร้อยล้าน

ณ จุดนี้ จิตใจของซ่งเฉินกลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด ในอนาคตเขาคงได้ครอบครองของดีๆ อีกเพียบ ถ้ามัวแต่ตื่นเต้นทุกครั้ง มีหวังได้หัวใจวายตายก่อนได้ใช้เงินแน่

แต่เหตุการณ์คืนนี้ก็จุดประกายความคิดบางอย่างขึ้นมา... หรือว่าต่อไปเขาควรจะตระเวนล่าสมบัติในบ้านร้างที่ไม่มีเจ้าของดูบ้างนะ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเพียงครู่เดียว ก่อนจะถูกความง่วงเข้าครอบงำ ซ่งเฉินหาวหวอดอย่างหมดมาด ทำงานหนักมาทั้งคืน หนังตาเริ่มจะปิดแล้ว อาบน้ำแล้วรีบนอนดีกว่า

ก่อนจะหลับ เขายังอดคิดไม่ได้ว่า โชคดีจริงๆ ที่เขาสั่งให้สวี่หัวปิดร้านพักผ่อนหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นวันนี้เขาคงลุกไปส่งของไม่ไหวแน่

จะว่าไป ตั้งแต่เปิดร้านมา สวี่หัวก็ทำงานไม่ได้หยุดพักเลย ซ่งเฉินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะเหมือน ‘โจวปาผี’ (เศรษฐีหน้าเลือดจอมกดขี่แรงงาน) เข้าไปทุกที เอาไว้สิ้นเดือนตอนแบ่งกำไร เขาต้องเพิ่มโบนัสให้เพื่อนรักสักก้อนโตๆ

...

อีกด้านหนึ่ง สวี่หัวที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะได้ลาภก้อนโต กำลังนอนหลับอุตุอย่างมีความสุข นานๆ ทีจะได้หยุดงาน เขาปิดนาฬิกาปลุกทุกเรือน เตรียมจะนอนมาราธอนให้หนำใจ

แต่ทว่า... ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง เสียงโทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นขัดจังหวะฝันหวาน

“ฮัลโหล? ใครครับ?”

“พี่หัว... หนูเองค่ะ” ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่สั่นเครือเหมือนคนกำลังร้องไห้

สวี่หัวเริ่มได้สติขึ้นมาบ้าง “อ้าว เสี่ยวหลินเหรอ? มีอะไรหรือเปล่า วันนี้ร้านหยุดไม่ใช่เหรอ?”

น้ำเสียงของเขาเจือความหงุดหงิดเล็กน้อย ตามประสาคนโดนปลุกตอนกำลังนอนสบาย

“พี่หัวคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะที่โทรมาปลุก...” เถาเสี่ยวหลินกล่าวขอโทษด้วยความรู้สึกผิด

“เอาเถอะๆ มีธุระอะไรว่ามาเลย”

“คือ... คือหนูอยากจะขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้ไหมคะ? น้องชายหนูป่วย ต้องใช้เงินจ่ายค่ารักษาพยาบาล แต่เงินหนูมีไม่พอ...” เถาเสี่ยวหลินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ด้วยความประหม่าและร้อนใจ

เธอจนปัญญาแล้วจริงๆ เมื่อคืนน้องชายป่วยเป็นปอดบวมเฉียบพลัน หมอให้วางเงินมัดจำค่ารักษา 5,000 หยวน แต่เธอเพิ่งจ่ายค่าเช่าห้องไป เงินเก็บที่มีทั้งหมดรวมกันยังไม่ถึง 3,000 หยวนเลย

เพื่อนฝูงก็ไม่ค่อยมี ญาติพี่น้องยิ่งไม่ต้องพูดถึง ที่พึ่งเดียวที่เธอนึกออกตอนนี้คือการขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้า

สวี่หัวได้ยินเสียงสะอื้นไห้ ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง รีบพูดปลอบ “ใจเย็นๆ ก่อนนะ น้องชายเธอขาดเงินค่ารักษาอีกเท่าไหร่? เดี๋ยวพี่ช่วยหาทางให้”

“ขาดอีก 2,000 กว่าหยวนค่ะ” เถาเสี่ยวหลินตอบตามตรง

สวี่หัวลอบถอนหายใจโล่งอก ฟังจากน้ำเสียงตอนแรกนึกว่าต้องใช้เงินเป็นหมื่น ที่แท้ก็แค่ 2,000 กว่า

“ได้ เดี๋ยวพี่โอนให้เดี๋ยวนี้เลย” พูดจบเขาก็กดสลับหน้าจอโอนเงินให้เธอทันที 5,000 หยวน

เมื่อเห็นยอดเงินเข้า เถาเสี่ยวหลินที่พยายามกลั้นน้ำตามาตลอดก็ปล่อยโฮออกมา “ขอบคุณค่ะ... ขอบคุณจริงๆ ค่ะพี่หัว”

“ไม่เป็นไรๆ แล้วนี่น้องชายเป็นไงบ้าง? อยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวว่างๆ พี่จะแวะไปเยี่ยม”

เถาเสี่ยวหลินลังเล “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ พี่หัวพักผ่อนเถอะค่ะ”

เธอได้ยินสวี่หัวบ่นที่ร้านเมื่อวานว่าจะนอนยาววันนี้ เธอเลยเกรงใจ จริงๆ เธออยากโทรหาตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืนแล้ว แต่กลัวรบกวนเวลานอน เลยทนนั่งเฝ้าไข้จนเช้าถึงกล้าโทร

สวี่หัวคิดในใจ ‘รู้งี้โทรมาตั้งแต่เมื่อคืนดีกว่ามั้ง ฉันเพิ่งจะได้นอนตอนตีสองเอง!’

“รีบบอกมา อยู่โรงพยาบาลไหน” สวี่หัวถามเสียงเข้ม แฝงแววบังคับกลายๆ

เถาเสี่ยวหลินสะอึกไปนิดนึง ก่อนจะยอมบอก “โรงพยาบาลที่ 4 ค่ะ... เตียง 25”

“โอเค เดี๋ยวเที่ยงๆ พี่เข้าไปหา จะหิ้วข้าวเที่ยงไปฝากด้วย” สวี่หัวพูดจบก็วางสายฉับ ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ตามหลักแล้ว แค่เพื่อนร่วมงานกัน น้องชายป่วยก็ไม่ถึงขั้นที่เขาต้องถ่อไปเยี่ยม

แต่หลังจากทำงานด้วยกันมาสักพัก สวี่หัวพอรู้ภูมิหลังของเถาเสี่ยวหลินบ้าง ว่าเธอต้องปากกัดตีนถีบเลี้ยงน้องชายวัย 10 ขวบเพียงลำพังในเมืองใหญ่

เด็กผู้หญิงอายุ 20 ที่ต้องแบกรับภาระค่าเทอมและค่ากินอยู่ของน้องชาย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สวี่หัวยอมรับว่าเขานับถือหัวใจของเด็กคนนี้มาก

พอรู้ว่าเธอลำบาก เขาจึงรู้สึกว่าในฐานะลูกพี่ (จำเป็น) ก็ควรแสดงน้ำใจบ้าง

หรือพูดให้ตรงกว่านั้นคือ... สวี่หัวคิดว่านอกจากเขาแล้ว คงไม่มีใครไปเยี่ยมสองพี่น้องคู่นั้นแน่ๆ ช่างน่าสงสารจริงๆ

คิดสะระตะเสร็จ สวี่หัวก็ผล็อยหลับไปอีกรอบ ตื่นมาอีกทีก็ปาเข้าไป 11 โมง

เขาแวะร้านอาหารแถวนั้น สั่งกับข้าวสองสามอย่าง พร้อมโจ๊กเปล่าอีกหนึ่งถ้วย แล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปโรงพยาบาลที่ 4

“เสี่ยวหลิน”

เถาเสี่ยวหลินเงยหน้าขึ้นจากเตียงคนไข้ พอเห็นคนมาใหม่ ดวงตาก็เบิกกว้าง “พี่หัว? พี่มาจริงๆ เหรอคะ?”

คงเพราะอดนอนมาทั้งคืน ใบหน้าของเธอจึงขาวซีด ริมฝีปากแห้งแตกเล็กน้อยเพราะขาดน้ำ

“อ้าว ก็มาจริงสิ นึกว่าพี่พูดเล่นในโทรศัพท์หรือไง?” สวี่หัวหัวเราะขำ วางของกินลงบนโต๊ะข้างเตียง

เถาเสี่ยวหลินหน้าแดงระเรื่อ “มะ... ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่ไม่นึกว่าพี่จะมาจริงๆ...”

รู้จักกันไม่ถึงเดือน ความสัมพันธ์ก็แค่เจ้านายลูกน้อง เธอไม่คิดว่าเขาจะมีน้ำใจขนาดนี้

“น้องชายเป็นไงบ้าง?” สวี่หัวมองเด็กชายที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

เถาเสี่ยวหลินพยักหน้าเบาๆ “หมอบอกว่าส่งมาทันเวลาค่ะ ตรวจร่างกายแล้ว ตอนนี้ให้น้ำเกลืออยู่ อีกไม่กี่วันถ้าไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็กลับบ้านได้”

“งั้นก็ดีแล้ว เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? มากินข้าวกันเถอะ พี่ซื้อโจ๊กมาให้น้องชายด้วย รอเขาตื่นค่อยให้กิน” สวี่หัวจัดแจงเปิดกล่องข้าว

เถาเสี่ยวหลินมองเขาด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะพี่หัว แล้วพี่กินหรือยังคะ?”

“ยังเลย” สวี่หัวเกาหัวแก้เขิน จะให้บอกได้ไงว่าเพิ่งตื่น

“งั้นกินด้วยกันเลยนะคะ”

เถาเสี่ยวหลินจัดวางกับข้าวอย่างคล่องแคล่ว แกะตะเกียบส่งให้สวี่หัว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นอาหารหอมเกินไปหรือเปล่า จู่ๆ เถาหยาง ก็ลืมตาตื่นขึ้น “พี่ครับ...”

เถาเสี่ยวหลินดีใจรีบเข้าไปดู “เสี่ยวหยาง ตื่นแล้วเหรอ นี่เพื่อนร่วมงานพี่เอง เรียกเขาว่า พี่หัว สิลูก เขาอุตส่าห์มาเยี่ยมเราแน่ะ”

เถาหยางมองชายแปลกหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเคยได้ยินพี่สาวเล่าให้ฟังว่าที่ร้านมีคนดูแลใจดีมาก แต่ไม่นึกว่าจะถึงขั้นตามมาเยี่ยมถึงโรงพยาบาล

หรือว่า... ผู้ชายคนนี้จะมาจีบพี่สาวเขา?

เถาหยางไม่ได้คิดไปเองซี้ซั้ว เพราะตอนพี่สาวทำงานที่เก่า ก็มีผู้ชายมาตามจีบอยู่หลายคน แต่พี่สาวก็ปฏิเสธไปหมด