บทที่ 68 ผีหลอก!

เสียงสนทนาด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป ซ่งเฉินที่ว่างจัดจึงพิงกำแพงตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

ไม่นึกเลยว่าการมาก่อนเวลาจะทำให้ได้รู้ ‘เรื่องฉาวโฉ่ในอดีต’ ของบ้านหลังนี้

ที่แท้บ้านหลังนี้เคยเป็นของเศรษฐีตระกูลจ้าว ในช่วงทศวรรษที่ 60 พวกเขาวางแผนหนีไปต่างประเทศ แต่ก่อนออกเดินทางดันเกิดเหตุไม่คาดฝัน ไฟไหม้บ้านคลอกเมียน้อยและลูกชายหญิงของเธอตายในกองเพลิง

ชาวบ้านต่างลือกันให้แซ่ดว่าเป็นฝีมือของ ‘เมียหลวง’ แน่นอน เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนทนเห็นสามีมีเมียน้อยได้หรอก

โดยเฉพาะตอนนั้นกฎหมายผัวเดียวเมียเดียวถูกบังคับใช้แล้ว แต่ด้วยความที่เศรษฐีจ้าวรักเมียน้อยคนนี้มาก จึงใช้อิทธิพลซิกแซกให้เธออยู่ในบ้านในฐานะ ‘ลูกสาวบุญธรรมของแม่เฒ่า’

ข้ออ้างนี้แม้จะดูปลอมเปลือกแต่ก็ฟังขึ้น เพราะถ้าแม่เฒ่ายินดีจะเลี้ยงลูกบุญธรรม ใครจะกล้าคัดค้าน? ใครจะบ้าบุกเข้าไปดูในห้องนอนตอนดึกๆ ว่าเศรษฐีจ้าวนอนกับลูกสาวบุญธรรมแม่ตัวเองหรือเปล่า

แต่ดูเหมือนเมียหลวงจะเหนือชั้นกว่า อาศัยจังหวะชุลมุนก่อนย้ายถิ่นฐาน วางแผนกำจัดเสี้ยนหนามอย่างโหดเหี้ยม ทำให้เมียน้อยและลูกๆ ตายอย่างอนาถ แม้เศรษฐีจ้าวและแม่เฒ่าจะโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะต้องรีบหนี

ด้วยความตายที่น่าเวทนาของสามแม่ลูก พอ ‘พี่เสือ’ ปล่อยข่าวลือว่าบ้านนี้ผีเฮี้ยน ชาวบ้านเลยเชื่อสนิทใจ ก็แหม... กำลังจะได้ไปเสวยสุขเมืองนอกแต่ดันมาตายโหง เป็นใครก็ต้องกลายเป็นผีอาฆาตทั้งนั้นแหละ จริงไหม?

“เชี่ย... ไอ้หก แกเลิกเล่าได้ไหมวะ ฉันเริ่มรู้สึกเย็นวาบที่หลังแล้วเนี่ย”

“ฮ่าๆๆ ไอ้ต้าจู้ ปอดแหกว่ะ ไม่นึกว่าแกจะขวัญอ่อนขนาดนี้ ข่าวลือผีหลอกเนี่ยฉันเป็นคน...”

เหล่าลิ่ว (เจ้าหก) กำลังจะโม้ผลงานตัวเอง แต่ถูกพี่เสือยกมือห้าม “เงียบก่อน! พวกแกได้ยินเสียงอะไรไหม?”

“ใน... ในห้องนั้น... มะ... เหมือนมีเสียงผู้หญิง...” ลูกสมุนคนหนึ่งพูดเสียงสั่นเครือ

พอมีคนเปิดประเด็น คนอื่นก็เริ่มคล้อยตาม “ชะ... ใช่ ผมก็ได้ยิน เหมือนมีเสียงผู้หญิงร้องงิ้ว...”

เหล่าลิ่วผู้ยึดมั่นในลัทธิอเทวนิยม (ไม่เชื่อเรื่องผี) ตวาดลั่น “เป็นไปไม่ได้! ผีสางบ้าบออะไรไม่มีจริงหรอก ต้องมีคนแกล้งทำผีหลอกคนแน่ๆ”

“ไป! เข้าไปดูให้เห็นกับตา ใครมันกล้ามาลูบคมพวกเราถึงถิ่น!”

พี่เสือพยักหน้าเห็นด้วย “เหล่าลิ่วพูดถูก ต่อให้เป็นผีจริงๆ แล้วไง? ผู้ชายอกสามศอกตั้งหลายคน จะรุมกระทืบผีผู้หญิงตัวเดียวไม่ได้เชียวเรอะ?”

เหล่าลิ่วเดินนำลิ่วเข้าไปในตัวบ้าน คนอื่นๆ จึงจำใจต้องเดินตาม

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ห้องนั้น เสียงผู้หญิงร้องงิ้วโหยหวนก็ยิ่งดังชัดเจน ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล เสียงนั้นชวนให้ขนหัวลุกชันจนหนังศีรษะชาหนึบ

ปัง!

เหล่าลิ่วถีบประตูไม้ผุพังจนเปิดอ้า สาดไฟฉายเข้าไปทั่วห้อง “ออกมานะโว้ย! กล้ามาเล่นลิเกหลอกท่านอาหก แกเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม!”

“พี่หก... ขะ... ข้างใน... มะ... ไม่มีคนเลยพี่”

“เฮ้ย... หรือจะเป็นผีจริงวะ... กู... กูไม่อยู่แล้ว! ตัวใครตัวมันโว้ย!” ต้าจู้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ทิ้งประโยคสุดท้ายแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บ

พอเห็นต้าจู้เปิดแน่บ คนอื่นก็วิ่งตามกันจ้าละหวั่น สมบัติก็น่าอยากได้ แต่ชีวิตสำคัญกว่า ขืนผีแม่ลูกอ่อนโผล่มาหักคอ พวกเขาที่เป็นคนธรรมดาจะไปสู้ไหวได้ไง

ชั่วพริบตาเดียว ในห้องเหลือแค่เหล่าลิ่วกับพี่เสือยืนขาสั่น

และสิ่งที่พีคที่สุดคือ... ห้องข้างๆ ดันมีเสียงร้องงิ้วดังขึ้นมาอีกระลอก!

“อ๊ากกกกก! ผีหลอก!!!” เหล่าลิ่วกรีดร้องเสียงหลง คว้าแขนพี่เสือแล้วลากกันวิ่งหนีตายชนิดไม่คิดชีวิต

“พรูด... ฮ่าๆๆๆๆ”

เสียงหัวเราะดังลั่นออกมาจากห้องข้างๆ ซ่งเฉินกุมท้องหัวเราะจนตัวงอ

สาบานได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกผี แค่คิดว่าเปิดเพลงคลอตอนฟังนิทานมันจะได้ฟีลกว่า เดิมทีเขาเปิดเสียงจากมือถือเบาๆ แต่พอพวกนั้นเข้ามาใกล้ เขาก็เลยเร่งเสียงขึ้นนิดหน่อย ใครจะไปนึกว่าพวกนักเลงโตจะขวัญอ่อนขนาดนี้

เอาเถอะ ในเมื่อตัวขัดขวางไปกันหมดแล้ว ก็ถึงเวลาทำงานของเขาเสียที

ซ่งเฉินหยิบเครื่องตรวจจับโลหะออกมา เดินสแกนไปทั่วห้องอย่างละเอียด แต่สแกนจนทั่วห้องก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

เขาไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก เมื่อคืนถือว่าโชคช่วยที่สุ่มเจอแจ็กพอต ดวงแบบนั้นไม่ได้มีมาทุกวัน

ซ่งเฉินก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง เดินสแกนห้องแล้วห้องเล่า เจอแค่ เมล็ดแตงโมทองคำสองเม็ด กับเหรียญทองแดงเก่าๆ สามเหรียญตามซอกมุม น่าจะเป็นเศษเงินที่เจ้าของเดิมทำตกไว้ เขาเก็บกวาดเรียบไม่ให้เหลือซาก

หลังจากตรวจในตัวบ้านครบทุกห้อง ซ่งเฉินก็ย้ายจุดยุทธศาสตร์

ผ่านไปชั่วโมงกว่า ในที่สุดเครื่องตรวจจับโลหะก็ส่งเสียงร้อง ติ๊ดๆๆ อีกครั้ง

ซ่งเฉินบิดคอไล่ความเมื่อยล้า หยิบจอบสนามออกมาจากมิติ แล้วเริ่มขุดเลาะไปตามกำแพงของ... ส้วมหลุม

ใช่แล้ว... ส้วม! แต่ยังดีที่เป็นส้วมร้างที่แห้งสนิทไปนานแล้ว เลยไม่ค่อยน่าสะอิดสะเอียนเท่าไหร่

ด้วยประสบการณ์จากเมื่อคืน คราวนี้ซ่งเฉินขุดได้คล่องแคล่วขึ้น หรืออาจเป็นเพราะของฝังอยู่ตื้น ไม่ถึงชั่วโมงเขาก็ขุดเจอ

กล่องไม้ใบนี้เล็กกว่าเมื่อวานหน่อย แต่หนักอึ้ง เขาเก็บเข้ามิติโดยยังไม่เปิดดู

เวลายังเหลือเฟือ เขาตั้งใจจะสแกนให้ทั่วบ้านไปเลยทีเดียว

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซ่งเฉินพบเบาะแสใหม่ใต้ โอ่งน้ำแตก ใบยักษ์

โอ่งใบนี้ถึงจะแตกแต่ใบมหึมา น้ำหนักเปล่าๆ น่าจะหลายร้อยจิน คนธรรมดาคงยกไม่ไหว แต่ซ่งเฉินแค่สะบัดมือ โอ่งก็หายวับเข้าไปในมิติ

ช่างขุดซ่ง ผู้ขยันขันแข็งทำงานหามรุ่งหามค่ำต่ออีกสองชั่วโมง ในที่สุดก็ขุดเจอกล่องสมบัติอีกใบ!

ตอนนี้เขาเหนื่อยจนแทบขยับนิ้วไม่ไหว เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขาปาดเหงื่อที่กำลังจะไหลเข้าตา เก็บอุปกรณ์ แล้ววาร์ปกลับโลกปัจจุบันทันที

ไม่ขุดแล้ว! ไม่เอาแล้ว! ขืนขุดต่อมีหวังตายคาหลุมแน่!

พอกลับมาถึงบ้าน ซ่งเฉินกระดกน้ำเปล่าหมดขวดรวดเดียวเพื่อชดเชยน้ำที่เสียไป พักจนหายหอบแล้วถึงค่อยลากสังขารอันอ่อนล้ามาเช็คของรางวัล

กล่องแรกที่ขุดได้จากใต้ส้วม... พอเปิดออก ข้างในเรียงรายไปด้วย ทองคำแท่งใหญ่ จำนวน 100 แท่งเน้นๆ!

ทองคำ 100 แท่ง! คำนวณตามราคาทองปัจจุบัน มูลค่าปาเข้าไป หลายสิบล้านหยวน!

ซ่งเฉินยิ้มแก้มปริ ความเหนื่อยยากคืนนี้คุ้มค่าสุดๆ

ต่อมาคือกล่องที่สอง กล่องนี้ใหญ่บึ้ม ใหญ่กว่ากล่องเมื่อวานเสียอีก ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้

ซ่งเฉินค่อยๆ แง้มฝากล่องไม้ พอเห็นข้างใน เขาก็อดสบถไม่ได้ “ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่มันเล่น ตุ๊กตาแม่ลูกดกหรือไงวะ?”

เพราะในกล่องใหญ่ มีกล่องเล็กๆ อัดแน่นอยู่เต็มไปหมด

แต่พอเปิดกล่องเล็กดู คำด่าก็ถูกกลืนหายลงคอไปทันที

ข้างในคือ เครื่องประดับเข้าชุด ครบเซต! มีทั้งทองคำ หยก อัญมณี งานฝีมือประณีตวิจิตรบรรจง แผ่รังสีแห่งความร่ำรวยออกมาจนตาพร่า