บทที่ 67 ขุดเจอหีบไม้ใบใหญ่

ซ่งเฉินเดินตามแก๊งเด็กแสบสำรวจรอบบ้านร้างอย่างละเอียด และก็พบร่องรอยการขุดดินใหม่ๆ หลายจุดตามที่คาดไว้

ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เดินจนทั่วบ้าน เด็กๆ ต่างพากันผิดหวัง ส่ายหน้าดิกด้วยความเซ็ง

“น่าเบื่อชะมัด พี่ชายผมไม่โกหกจริงๆ ด้วย”

“นั่นสิ ผีเผออะไรไม่มีหรอก ผู้ใหญ่ชอบหลอกเด็กชัดๆ”

“แต่ว่า... ย่าบอกว่าผีจะออกมาตอนกลางคืนนะ ตอนกลางวันไม่มีผีหรอก”

“งั้นก็หมดสิทธิ์ ตอนกลางคืนพ่อแม่ไม่ให้ฉันออกมาเพ่นพ่านหรอก”

เด็กชายขี้มูกย้อยเงยหน้ามองซ่งเฉินตาละห้อย “คุณอาครับ คืนนี้อาจะมาอีกไหม? ถ้าเจอผีจริงๆ อย่าลืมมาเล่าให้พวกผมฟังด้วยนะครับ”

“คงไม่มาแล้วล่ะ คืนนี้อาต้องนั่งรถไฟกลับบ้านแล้ว” ซ่งเฉินยิ้มพลางขยี้หัวเด็กน้อย

เด็กชายร้อง “ว้า...” ด้วยความเสียดาย “งั้นเหรอครับ ผมยังไม่เคยนั่งรถไฟเลย รถไฟมันวิ่งเร็วไหมครับ?”

“ก็งั้นๆ แหละ ไม่ได้เร็วมากหรอก... เอ้า อยากกินลูกอมอีกไหม?” ซ่งเฉินล้วงลูกอมออกมาอีกกำมือ แจกจ่ายให้เด็กๆ

เจ้าตัวเล็กทั้งหลายยิ้มจนเห็นฟันหลอ ลืมคำเตือนของพ่อแม่ที่ว่า ‘ห้ามรับของจากคนแปลกหน้า’ ไปเสียสนิท

ฮิๆๆ คุณอาคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย นี่เพื่อนใหม่ต่างหาก!

พอกลับมาถึงโลกปัจจุบัน สิ่งแรกที่ซ่งเฉินทำคือบึ่งรถไปซื้อ เครื่องตรวจจับโลหะ ตามด้วยพลั่ว จอบสนาม และไฟฉายคาดหัว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการคืนนี้

เนื่องจากเขาเดินสำรวจบ้านผีสิงจนทั่วแล้ว เขาจึงสามารถใช้ลูกปัดไม้วาร์ปไปโผล่ที่จุดไหนของบ้านก็ได้

เมื่อรัตติกาลมาเยือน เงาร่างตะคุ่มๆ 6 สายก็ปรากฏขึ้นในบ้านผีสิงที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว

“พี่เสือ คืนนี้เราจะขุดตรงไหนดี?”

“ในตัวบ้านเราขุดพรุนไปหมดแล้ว คืนนี้ลองขุดที่ลานบ้านดู ฉันว่าไอ้ต้นไม้ตายซากนั่นดูน่าสงสัยไม่เบา ดีไม่ดีสมบัติอาจจะฝังอยู่ใต้โคนต้นมันก็ได้”

“ได้ยินลูกพี่สั่งแล้วก็รีบหยิบจอบไปขุดสิวะ ยืนบื้ออยู่ได้!”

ไม่นานนัก เสียงขุดดิน ฉึก! ฉึก! ก็ดังระงมไปทั่วลานบ้าน

ซ่งเฉินรู้ดีว่าคืนนี้พวกมันต้องมาแน่ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ เขาจึงรอจนถึงตี 2 ค่อยข้ามเวลาไป

เมื่อไปถึงบ้านผีสิง พวกนั้นก็กลับกันไปหมดแล้ว

ซ่งเฉินเปิดไฟฉายเดินสำรวจรอบๆ ไม่นานก็พบร่องรอยดินที่ถูกขุดและกลบใหม่ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่

เขาเลิกคิ้ว มิน่าล่ะถึงบ่นว่าคนไม่พอ ทั้งขุดทั้งกลบในคืนเดียว งานช้างเลยนะนั่น

ซ่งเฉินหยิบเครื่องตรวจจับโลหะออกมาจากมิติ แล้วเริ่มกวาดหาบริเวณรอบๆ ต้นไม้ใหญ่อย่างใจเย็น

ตอนแรกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ เครื่องตรวจจับก็ส่งเสียงร้อง ติ๊ดๆๆ ขึ้นมา

และจุดที่เครื่องร้องเตือน อยู่ห่างจากหลุมที่พวกแก๊งพี่เสือขุดไปเมื่อกี้ แค่เมตรเดียว!

หมายความว่า ถ้าพวกมันขุดขยายวงออกไปอีกนิดเดียว ก็จะเจอสมบัติแล้ว!

“ฮ่าๆๆๆ โคตรซวยเลยพวกเอ็ง แต่ก็ดี เสร็จโจรอย่างข้าล่ะทีนี้” ซ่งเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในความอับโชคของศัตรู

เขาเก็บเครื่องตรวจจับโลหะ แล้วหยิบจอบสนามออกมาเริ่มงาน

เนื่องจากนอนตุนแรงมาแล้ว พลังกายของเขาจึงเหลือเฟือ ขุดดินได้อย่างกระฉับกระเฉง

ตอนแรกซ่งเฉินกองดินไว้ข้างหลุม แต่พอหลุมเริ่มลึก เขาขี้เกียจตักดินขึ้นมา เลยใช้วิธีโกงด้วยการ ‘เก็บดินเข้ามิติ’ ไปเลย

ขุดต่อเนื่องเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดซ่งเฉินก็เห็นแสงแห่งความหวัง

“เฮ้อ...” เขาหอบหายใจแฮกๆ มองมุมกล่องไม้ที่โผล่พ้นดินขึ้นมาด้วยความปิติยินดี

ไม่ง่ายเลยจริงๆ เอวแทบหักกว่าจะขุดเจอ

ซ่งเฉินวางมือลงบนหีบไม้ แล้วส่งมันเข้าไปในมิติ จากนั้นก็ใช้เวลาอีกพักใหญ่กลบหลุมและเกลี่ยดินให้เนียนเหมือนเดิม

ท้องฟ้าเริ่มสางรำไร ซ่งเฉินตัดสินใจกลับโลกปัจจุบันก่อน

เขาเดาว่าในบ้านหลังนี้น่าจะยังมีของซุกซ่อนอยู่อีก เพราะเศรษฐีสมัยก่อนชอบใช้มุข ‘กระต่ายเจ้าเล่ห์มีโพรงสามแห่ง’ (ซ่อนสมบัติไว้หลายที่)

แต่ตอนนี้เขาหมดแรงข้าวต้มแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาลุยต่อ!

ซ่งเฉินกลับมาถึงบ้านตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนโซฟา หายใจหอบถี่เหมือนหมาหอบแดด พักจนหายเหนื่อยแล้วถึงค่อยลุกมาดูผลงาน

หีบไม้ขนาดยาวครึ่งเมตร มีกุญแจทองเหลืองดอกเล็กคล้องอยู่

ซ่งเฉินใช้พลั่วทุบกุญแจ เปรี้ยง! อย่างป่าเถื่อน ฝากล่องเปิดออกเผยให้เห็นของด้านใน

สิ่งแรกที่กระแทกตาคือ เหรียญเงินหยวน ที่เรียงซ้อนกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่ละแถวถูกห่อด้วยกระดาษสีแดงที่ซีดจางไปตามกาลเวลา

ซ่งเฉินลองนับคร่าวๆ ในนี้น่าจะมีเหรียญเงินหยวนรวมกันถึง 1,000 เหรียญ!

แต่ความพีคไม่ได้หยุดแค่นั้น ใต้ชั้นเหรียญเงินหยวน คือ เงินก้อนตำลึงจีนเรียงรายกันแน่นขนัด กะจากสายตาน่าจะเป็นขนาด 10 ตำลึง (ประมาณ 370-400 กรัม) ลองจับดูแล้วหนักตึ้ก

ซ่งเฉินนับจำนวนเงินก้อนได้ทั้งหมด 100 ก้อน เท่ากับว่าในหีบนี้มีเงินบริสุทธิ์ถึง 1,000 ตำลึง!

แม้ราคาเนื้อเงินในปัจจุบันจะไม่แพงมาก แต่แค่ค่าเนื้อเงินเพียวๆ ก็ปาเข้าไปหลายแสนหยวนแล้ว ยังไม่นับมูลค่าทางประวัติศาสตร์ของเหรียญเงินหยวนอีก

เหรียญเงินหยวนแต่ละรุ่นราคาไม่เท่ากัน รุ่นธรรมดาอาจจะหลักพัน แต่ถ้ารุ่นหายาก ราคาพุ่งไปถึงหลักหมื่นหรือหลักแสนต่อเหรียญก็มี

มุมปากของซ่งเฉินยกขึ้นจนแก้มแทบปริ หุบยิ้มไม่ได้จริงๆ พยายามกดมุมปากลงแล้วแต่มันเด้งกลับขึ้นมาเอง

แม้จะตื่นเต้นแค่ไหน ซ่งเฉินก็ไม่ลืมภารกิจหลัก เขาต้องไปรับของจากเฉินหมิงเพื่อเอาไปส่งที่ร้าน

เมื่อก่อนตอนว่างงาน เขาไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นภาระ แต่พอมี ‘งานอดิเรก’ ที่น่าสนใจกว่า (ขุดสมบัติ) เขาเริ่มรู้สึกว่าการต้องเทียวไปเทียวมาขนของทุกวันมันช่างเสียเวลาชีวิต

แต่นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครทำหน้าที่นี้แทนได้

“รู้งี้ไม่น่าเปิดร้านเลยว่ะ” ความคิดชั่ววูบผุดขึ้นมาในหัว ซ่งเฉินรีบตบหน้าตัวเองเรียกสติ

เพี้ยะ!

บ้าไปแล้ว! นี่ฉันตกต่ำถึงขั้นดูถูกเงินเดือนละ 1-2 แสนหยวนว่าเป็นเศษเงินแล้วเหรอ? เสียนิสัยจริงๆ!

ยังดีที่ฤดูกาลกุ้งเครย์ฟิชมีแค่ไม่กี่เดือน รอให้ถึงเดือนสิงหาคมกันยายนก็คงหมดหน้ากุ้งแล้ว อดทนอีกหน่อยก็สบาย

แต่ถ้าปิดร้านดื้อๆ สวี่หัวคงผิดหวังแย่ ซ่งเฉินลูบคางครุ่นคิด... เอาไว้ค่อยปรึกษาสวี่หัววันหลังแล้วกัน

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก กลางคืนเวียนมาบรรจบอีกครั้ง รอบนี้ซ่งเฉินตั้งใจมาเร็วกว่าเดิม 2 ชั่วโมง

เป็นไปตามคาด แก๊งล่าสมบัติยังขุดกันไม่เลิก

ซ่งเฉินแอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของตัวบ้าน ได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดลอยมาตามลม

“พี่เสือ... ใต้ดินบ้านนี้มันมีสมบัติจริงเหรอพี่? พวกเราขุดจนดินพรุนมาครึ่งเดือนแล้วนะ ขนหน้าแข้งสักเส้นยังไม่เจอเลย”

“ไอ้หก! แกหมายความว่าไง? แกคิดว่าพี่เสือจะเอาเรื่องแบบนี้มาหลอกให้พวกเราเหนื่อยฟรีเหรอวะ?”

“เปล่าๆ... คือผมหมายความว่า พี่เสืออาจจะโดนคนอื่นหลอกมาอีกทีหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้! ข้าได้ยินมาจากปากคนรับใช้เก่าของบ้านนี้เองกับหู ว่าก่อนตระกูล จ้าว จะหนีไป พวกมันฝังสมบัติไว้ใต้ดินเพียบ!”

ตระกูลจ้าว?

ซ่งเฉินหูผึ่งทันที... หรือว่าจะเป็นตระกูลเดียวกับ คุณปู่จ้าว ที่เขาเพิ่งเจอ?