บทที่ 66 ล่าสมบัติในบ้านผีสิง

ซ่งเฉินก้มมอง ธนบัตรใบละ 10 หยวน รุ่น ‘ต้าเฮยสือ’ ในมือด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด

ดวงวันนี้เฮงสุดๆ นึกว่าจะต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้ว

เขาจำได้ลางๆ ว่าเจ้าธนบัตร ‘ต้าเฮยสือ’ ใบนี้ราคาตลาดในยุคปัจจุบันพุ่งสูงมาก โดยเฉพาะใบที่สภาพใหม่เอี่ยมอ่องขนาดนี้ อย่างต่ำๆ ก็น่าจะขายได้สัก 2-3 แสนหยวนสบายๆ

เขารีบเก็บธนบัตรเข้ามิติไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวใครเดินเข้ามาเห็น

จากนั้นก็ลงมือพลิกหาในพจนานุกรมภาษารัสเซียเล่มนั้นต่ออย่างละเอียด และก็ไม่ผิดหวัง เขาเจอธนบัตรต้าเฮยสือเพิ่มอีก 2 ใบ พร้อมกับตั๋วแลกของอีกปึกหนึ่ง น่าเสียดายที่ตั๋วพวกนั้นหมดอายุไปแล้ว

ซ่งเฉินเดาว่าเจ้าของเดิมคงเผลอเอาเงินและตั๋วสอดไว้ในหนังสือแล้วลืมทิ้งไว้จนนานวันเข้าก็จำไม่ได้

อย่าถามว่าทำไมเขาถึงรู้... ก็สมัยเรียนเขาก็เคยซุกเงินไว้ในหนังสือเรียนแล้วลืมเหมือนกันนี่นา

เรื่องเดียวที่ไม่เข้าใจคือ ทำไมเจ้าของถึงเอาพจนานุกรมเล่มนี้มาชั่งกิโลขาย แต่ช่างเถอะ ในเมื่อตอนนี้มันมาอยู่ในมือเขา มันก็ต้องเป็นของเขาตามกฎ ‘เจอคนแรกได้เปรียบ’

ซ่งเฉินเก็บหนังสือพิมพ์เก่าและหนังสือเก่าขึ้นมาถือไว้ เตรียมจะเดินออกไป จังหวะเดียวกับที่ จางหงเยี่ยน เดินเข้ามาพอดี

“พ่อหนุ่ม ยังหาไม่เสร็จอีกเหรอ?”

ซ่งเฉินชูของในมือให้ดูยิ้มๆ “เสร็จแล้วครับ รบกวนพี่สาวช่วยชั่งน้ำหนักให้หน่อยครับว่าเท่าไหร่”

จางหงเยี่ยนกวาดตามองผ่านๆ “ไม่ต้องชั่งหรอก เหมาๆ มา 5 เหมา แล้วกัน”

“ได้ครับ ขอบคุณครับพี่สาว” ซ่งเฉินควักเงิน 5 เหมาจ่ายให้อย่างไม่อิดออด

พอได้รับเงิน ใบหน้าบึ้งตึงของจางหงเยี่ยนก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที ของในมือพ่อหนุ่มนั่นตีราคาจริงๆ อย่างมากก็แค่ 3 เหมา เท่ากับว่าเธอเม้มส่วนต่างเข้ากระเป๋าตัวเองได้ตั้ง 2 เหมา

ลากหมูมาเชือดแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ปกติพวกที่มาซื้อเศษกระดาษมักจะขี้งก ต่อราคาจนน่ารำคาญ แต่นี่พ่อหนุ่มยอมจ่ายง่ายๆ ไม่เปลืองน้ำลายสักนิด

ซ่งเฉินเดินออกจากสถานีรับซื้อของเก่าด้วยความเบิกบานใจ จากนั้นก็เดินทอดน่องสำรวจตัวอำเภอไปเรื่อยเปื่อย

เขาตั้งใจจะแวะไปดูที่ สหกรณ์ร้านค้า (กงเซียวเซ่อ) สักหน่อย แม้สินค้าในยุค 70 จะมีไม่หลากหลายเท่าโลกอนาคต แต่พวกขนมและของกินเล่นยุคนี้สะอาดบริสุทธิ์ ไร้สารกันบูดและสารแต่งกลิ่น เขาอยากจะซื้อตุนเก็บไว้ในมิติเอาไว้กินเล่น

ขณะกำลังจะหาคนถามทางไปสหกรณ์ สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นชายสองคนกำลังยืนซุบซิบกันลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงปากตรอก ทันทีที่เห็นเขาเดินเข้าไปใกล้ ทั้งคู่ก็หุบปากฉับ

ซ่งเฉินเลิกคิ้ว แหม่... พิรุธออกขนาดนี้ ไปทำเรื่องชั่วอะไรมาล่ะสิ

“มองอะไรวะ? ขืนมองอีกทีพ่อจะซัดให้คว่ำ!” ชายร่างสูงหนึ่งในนั้นชูกำปั้นขู่ฟ่อ

ซ่งเฉิน: ...

วัวสันหลังหวะ ชัดๆ จิตอ่อนขนาดนี้ยังริจะมาทำเรื่องลับๆ ล่อๆ ข้างถนนอีก

เดิมทีซ่งเฉินไม่ได้สนใจสองคนนี้หรอก แต่พอเห็นท่าทางมีพิรุธแบบนี้ ต่อมความอยากรู้อยากเห็นมันก็ทำงานทันที

เขาแสร้งทำหน้าซื่อ ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร “พี่ชายครับใจเย็นๆ คือผมมาเยี่ยมญาติที่เจียงจินน่ะครับ ไม่ทราบว่าพอจะบอกทางไปสหกรณ์ร้านค้าได้ไหมครับ?”

พอรู้ว่าเป็นคนต่างถิ่นที่มาเยี่ยมญาติ ความระแวงของสองคนนั้นก็ลดฮวบ

แม้จะดูรำคาญ แต่ชายคนหนึ่งก็ชี้มือบอกทิศทางให้ส่งๆ

“ขอบคุณครับ” ซ่งเฉินกล่าวขอบคุณ แล้วเดินมุ่งหน้าไปตามทางที่บอก

ชายร่างสูงกับร่างเตี้ยมองตามหลังซ่งเฉินจนลับสายตา แล้วพากันเดินลึกเข้าไปในตรอกอีกหน่อย เพื่อความแน่ใจก่อนจะเริ่มคุยต่อ

แต่ในมุมอับที่พวกเขามองไม่เห็น ซ่งเฉินได้ย้อนกลับมาและแอบแนบหูฟังอยู่หลังกำแพง

“เรื่องที่แกพูดเมื่อกี้จริงเหรอวะ? เขาว่าบ้านหลังนั้นผีสิงไม่ใช่เหรอ มันจะมีสมบัติได้ไง?” ชายร่างเตี้ยถามเสียงสั่น

ชายร่างสูงแค่นหัวเราะ “ผีสางบ้าบออะไรล่ะ นั่นมันข่าวลือที่ ‘พี่หู’ ปล่อยออกมาหลอกชาวบ้านต่างหาก ให้คนกลัวจะได้ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เวลาพวกเราลงมือตอนกลางคืนจะได้สะดวกไงเล่า”

ชายร่างเตี้ยถึงบางอ้อ “อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง ฉันก็ว่าอยู่ โลกนี้มันจะมีผีได้ไง”

“ตกลงแกจะทำไม่ทำ? ถ้าไม่ใช่เพราะคนไม่พอ พี่หูเขาไม่อยากเรียกคนนอกมาเพิ่มตัวหารหรอกนะ นี่ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราถึงเสนอชื่อแกไป” ชายร่างสูงเร่งรัด

“ทำสิ! ทำแน่นอน! ลงมือเมื่อไหร่?”

“สามทุ่มคืนนี้ มาเจอกันที่บ้านฉัน แล้วค่อยออกไปพร้อมกัน”

อีกด้านหนึ่งของกำแพง ซ่งเฉินที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด ดวงตาเป็นประกายวาววับ

นึกไม่ถึงว่าแค่แวะมาแอบฟังชาวบ้านคุยกัน จะได้ล่วงรู้ความลับระดับท็อปขนาดนี้

เขาเคยดูข่าวเจอคนขุดพบสมบัติใต้ถุนบ้านเก่าอยู่บ่อยๆ ข่าวของสองคนนี้คงมีมูลความจริงไม่น้อย

ฟังจากน้ำเสียง พวกมันน่าจะรู้แค่ว่ามีสมบัติฝังอยู่ใต้บ้านหลังนั้น แต่ไม่รู้พิกัดที่แน่นอน เลยต้องเกณฑ์คนไปช่วยขุดแบบปูพรม

ซ่งเฉินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อเป็นของไม่มีเจ้าของ (เพราะเจ้าของบ้านหนีไปแล้วหรือตายไปแล้ว) งั้นเขาก็มีสิทธิ์แจมด้วยสิ?

สำหรับพวกมัน การหาของอาจจะยากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร แต่สำหรับซ่งเฉินที่มีตัวช่วยจากโลกอนาคตอย่าง เครื่องตรวจจับโลหะ มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

ปัญหาเดียวตอนนี้คือ... ‘บ้านผีสิง’ ที่ว่านั่นมันอยู่ที่ไหน?

ซ่งเฉินเดินออกมาจากตรอก ไม่ไกลนักเขาเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นพ่อแม่ลูกกันอยู่

เขาใช้วิธีเดิมคือแจกลูกอมแลกกับการสอบถามเส้นทาง พอแกล้งเปรยๆ เรื่องบ้านผีสิง เด็กๆ ก็ตื่นเต้นกันใหญ่

เด็กชายตัวน้อยที่มีน้ำมูกย้อยจะเข้าปากอยู่รอมร่อ ยืดอกพูดอย่างภูมิใจ “คุณอาโดนหลอกแล้วครับ บ้านหลังนั้นไม่มีผีหรอก!”

“หือ? หนูรู้ได้ไงว่าไม่มีผี?” ซ่งเฉินแกล้งทำเป็นสงสัย

เด็กชายยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำมูก “ฮึๆ ก็พี่ชายผมกับเพื่อนเคยเข้าไปลองของมาแล้ว ข้างในว่างเปล่า ไม่มีคนไม่มีผี พี่ผมบอกว่าน่าเบื่อจะตาย”

ซ่งเฉินเข้าใจทันที เด็กวัยรุ่นคงได้ยินข่าวลือแล้วคึกคะนอง อยากเข้าไปพิสูจน์ความกล้า เรื่องปกติของเด็กผู้ชาย

ซ่งเฉินย่อตัวลงนั่งยองๆ ยิ้มให้เด็กๆ “พวกหนูรู้ไหมว่าบ้านผีสิงนั่นอยู่ตรงไหน? อาอยากลองไปเล่นดูบ้าง”

“ผมรู้!”

“หนูก็รู้!”

“อยู่ไม่ไกลจากบ้านหนูเอง เดี๋ยวหนูพาไป!”

พอได้ลูกอม เด็กๆ ก็กระตือรือร้นอาสาเป็นไกด์นำทางทันที พาซ่งเฉินมุ่งหน้าสู่บ้านผีสิง

บ้านหลังนั้นเป็นบ้านร้างที่ถูกไฟไหม้ไปบางส่วน ประตูหน้าไม่มีแม่กุญแจคล้อง ใครจะเข้าจะออกก็ได้ตามสบาย

“ถึงแล้วครับคุณอา! เข้าไปกันเถอะ!” เด็กๆ เร่งเร้าซ่งเฉินด้วยความตื่นเต้น แววตาเป็นประกายอยากรู้อยากเห็น