บทที่ 65 มุ่งหน้าสู่อำเภอเจียงจิน

ไช่เสี่ยวเฟินสูญเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาว เพื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวน นางจึงยอมครองตัวเป็นโสด ไม่คิดแต่งงานใหม่ หลายปีมานี้ลูกชายคือดวงใจ คือทุกสิ่งทุกอย่างของนาง อะไรที่ลูกอยากได้ ถ้าหามาให้ได้ นางก็จะพยายามหามาประเคนให้ถึงมือ

สองแม่ลูกพึ่งพาอาศัยกันมานาน นางจึงทึกทักเอาเองว่า ในใจลูกชาย แม่ก็ต้องเป็นที่หนึ่งเหมือนกัน

แม้จะเคยได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องลูกหลานอกตัญญูทิ้งขว้างพ่อแม่ยามแก่เฒ่า แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นกับตัวเอง ก็ในเมื่อนางรักลูกปานดวงใจ ลูกจะทิ้งนางได้ยังไง

แต่ตั้งแต่ลูกชายไปหลงรักนังยุวปัญญาชนแซ่ฉินนั่น เขาก็เริ่มแข็งข้อกับนางทุกเรื่อง นี่ขนาดยังไม่แต่งเข้าบ้านนะ ถ้าแต่งกันไปจริงๆ แล้วได้เมียคอยเป่าหูเช้าเย็น จะยังมีที่ยืนสำหรับแม่บังเกิดเกล้าอย่างนางอยู่อีกเหรอ?

ไม่ได้การ! นางจะยอมให้ลูกชายไปคว้านังแพศยานั่นมาเป็นเมียไม่ได้เด็ดขาด!

ความคิดนับร้อยพันแล่นผ่านสมอง แววตาของไช่เสี่ยวเฟินก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและมุ่งมั่น

ซ่งเฉินเห็นแววตานั้นก็ลอบยิ้มในใจ รู้ว่านางคิดได้แล้ว จึงราดน้ำมันลงกองไฟอีกหน่อย “คุณน้าครับ หวังว่าคราวหน้าที่ผมมาเยี่ยม คุณน้าคงจะหาลูกสะใภ้ที่กตัญญูรู้คุณและว่านอนสอนง่ายให้ลูกชายได้แล้วนะครับ”

“ฮึ!” ไช่เสี่ยวเฟินสะบัดหน้าหนี แต่ก็ไม่ได้เถียงกลับ

นางหันขวับไปจ้องหน้าฉินเหวินซูด้วยความเกลียดชัง “หล่อนจำใส่กะลาหัวไว้เลยนะ ต่อไปนี้อยู่ให้ห่างจากลูกชายฉัน ได้ยินไหม!”

“ได้ยินค่ะ! ถ้าคุณน้าช่วยกันเขาออกไปจากชีวิตหนูได้ หนูจะขอบคุณมากเลยค่ะ” ฉินเหวินซูตอบกลับเสียงเย็นชา

เดิมทีเธอก็ซาบซึ้งในบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตไว้ แต่การกระทำคุกคามในช่วงหลังๆ ของหลี่ต้าเฉียงได้ทำลายความรู้สึกดีๆ จนหมดสิ้น ตอนนี้เธอขอแค่ให้เขาเลิกมายุ่งกับเธอก็พอ

ไช่เสี่ยวเฟินที่เหม็นขี้หน้าฉินเหวินซูอยู่แล้ว พอเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีรังเกียจลูกชายนาง แถมยังกล้าต่อปากต่อคำ ความไม่พอใจก็พุ่งทะลุปรอท

ไม่ได้แล้ว! พรุ่งนี้ต้องรีบนัดดูตัวให้ต้าเฉียง จะยอมให้ผู้หญิงคนนี้มาเหยียบย่างเข้าบ้านตระกูลหลี่ไม่ได้เด็ดขาด

ซ่งเฉินเดินไปส่งฉินเหวินซูที่หน้าบ้านพักยุวปัญญาชน “เหวินซู พี่กลับก่อนนะ”

“ขอบคุณพี่ซ่งมากนะคะที่อุตส่าห์มาเยี่ยม ฝากบอกคุณปู่คุณย่าด้วยนะคะว่าหนูสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง” ฉินเหวินซูพูดเสียงอ่อย แววตาที่มองซ่งเฉินฉายแววอาลัยอาวรณ์

เธออยากกลับบ้านเหลือเกิน... แต่ก็ทำไม่ได้

ซ่งเฉินเห็นขอบตาที่เริ่มแดงระเรื่อของเธอ ก็เผลอยกมือขึ้นจะลูบหัวปลอบใจเหมือนที่ทำกับฉินเหวินคัง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าไม่เหมาะสม ก็รีบลดมือลง

“มีปัญหาอะไรก็รีบเขียนจดหมายหรือส่งโทรเลขไปบอกปู่นะ อย่าเก็บไว้คนเดียวเพราะกลัวว่าท่านจะลำบากใจ ถ้าเราเป็นอะไรไป ปู่คงเสียใจไปตลอดชีวิต”

“ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว” ฉินเหวินซูฝืนยิ้มบางๆ

เธอยืนมองส่งจนแผ่นหลังของซ่งเฉินลับสายตาไป แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องพักอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าห้อง สายตาหลายคู่ก็พุ่งตรงมาที่เธอเป็นจุดเดียว

ฉินเหวินซูชะงัก “เอ่อ... ฉันทำพวกเธอตื่นหรือเปล่า?”

“เปล่าๆ พวกเราตื่นกันนานแล้ว ใกล้เวลาลงงานแล้วนี่นา” จางเชี่ยน โบกมือปฏิเสธยิ้มๆ

“อ๋อ... งั้นก็ดีจ้ะ” ฉินเหวินซูลอบถอนหายใจโล่งอก

หลิวจือจือ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง แววตาเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เหวินซู คู่หมั้นเธอกลับไปแล้วเหรอ?”

“อื้ม... กลับไปแล้ว” ฉินเหวินซูหน้าแดง ตอบเสียงเบาด้วยความเขินอาย

ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น เพื่อนๆ ในกลุ่มยุวปัญญาชนต่างก็รู้กันทั่วว่าเธอมีคู่หมั้น โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องที่ชอบเอาเรื่องนี้มาแซวเล่นบ่อยๆ ซึ่งมันทำให้เธอทำตัวไม่ถูก เพราะความจริงแล้วมีแค่เธอที่รู้ว่า ‘คู่หมั้น’ คนนี้เป็นแค่เรื่องสมมติ

“ว้า... ทำไมรีบกลับจัง นานๆ มาทีแท้ๆ น่าจะอยู่จู๋จี๋กันให้นานกว่านี้หน่อยสิ”

“ฮิๆๆ ยัยเชี่ยนพูดถูก เหวินซูทำไมไม่รั้งเขาไว้อีกสักหน่อยล่ะ”

“เหวินซูเขาหน้าบางจะตาย ถ้าฉันมีคู่หมั้นหล่อแถมเทคแคร์ดีขนาดนี้นะ ฉันจะอ้อนให้อยู่ต่ออีกสักหลายวันเลยคอยดู”

ฉินเหวินซูหน้าแดงจนลามไปถึงใบหู กระทืบเท้าแก้เขิน “พะ... พวกเธอเลิกล้อเล่นได้แล้วนะ ฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย!”

เพื่อนๆ เห็นท่าไม่ดีก็รีบหุบปาก แซวแค่พอกรุบกริบพอ ขืนแหย่มากเดี๋ยวแม่นางจะงอนตุ๊บป่องจริงๆ

ฉินเหวินซูอาศัยช่วงเวลาก่อนเริ่มงาน รีบจัดของในห่อผ้าทั้งสองห่อ

พอได้อ่านจดหมายในห่อแรก สีหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน

เธอก็สงสัยอยู่แล้วว่าทำไมคราวนี้ถึงมีของมาสองห่อ ปกติปู่กับย่าจะรวมของใส่ห่อเดียวมาให้ตลอด ที่แท้... อีกห่อหนึ่งเป็นของที่ซ่งเฉินเตรียมมาให้เอง

ฉินเหวินซูมองกองสิ่งของบนเตียง มีทั้งบิสกิต ขนมเปี๊ยะ ลูกอม ถุงมือผ้า ครีมหอยตลับ สบู่ก้อน สบู่หอม... และยังมีผ้าลายดอกสีพื้นน้ำเงินผืนใหม่อีกพับหนึ่ง

ของพวกนี้ครบครันและดูใส่ใจรายละเอียดมากกว่าของที่ปู่ย่าเตรียมมาให้เสียอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งเฉินปฏิเสธคำแนะนำของปู่ไปอย่างหนักแน่นในคราวนั้น เธอคงเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วว่า เขาอาจจะมีใจให้เธอบ้าง...

หลังจากออกจากกองพลผลิตหลี่เจียหยิง ซ่งเฉินยังไม่รีบกลับบ้าน แต่ตัดสินใจแวะไปที่ อำเภอเจียงจิน ก่อน

ตั้งแต่ข้ามมาโลกนี้ เขาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แต่ใน อำเภอเจียไค คราวก่อนที่มาเจียงจินก็มีเจ้าหนูฉินเหวินคังเกาะติดแจจนกระดิกตัวไปไหนไม่ได้

คราวนี้มาคนเดียว อิสระเสรีเต็มที่ ต้องขอสำรวจหน่อยเผื่อจะเจอช่องทางทำเงินใหม่ๆ

สถานีรับซื้อของเก่าอำเภอเจียงจิน

จางหงเยี่ยน ที่กำลังคัดแยกขยะเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า “พ่อหนุ่ม มาหาใครหรือ?”

“พี่สาวครับ พอดีผมอยากจะมาหาหนังสือพิมพ์เก่ากลับไปแปะผนังบ้านหน่อยน่ะครับ” ซ่งเฉินฉีกยิ้มการค้า

จางหงเยี่ยนมองสำรวจเขาหัวจรดเท้า “แน่ใจนะว่าแค่หนังสือพิมพ์เก่า?”

ซ่งเฉินตาเป็นประกายวูบหนึ่ง “ใช่ครับ แค่หนังสือพิมพ์เก่า... อ้อ แต่ถ้ามีหนังสือเก่าๆ ผมก็อยากจะขอซื้อสักเล่มสองเล่มเหมือนกัน หนังสือใหม่ในร้านแพงจะตาย ซื้อไม่ไหวหรอกครับ”

“เออๆ งั้นก็เข้าไปหาในห้องนั้นเองแล้วกัน อย่ารื้อจนเละเทะล่ะ” จางหงเยี่ยนชี้มือไปส่งๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ

“ขอบคุณครับพี่สาว”

ซ่งเฉินเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ก็พบว่าข้าวของถูกจัดวางเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าสถานีที่คุณปู่ฉินทำงานเสียอีก

“จึ๊... สงสัยวันนี้จะคว้าน้ำเหลวแฮะ” ซ่งเฉินบ่นในใจ

แต่เขาก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรมาก เพราะแค่กะมาเสี่ยงดวงเฉยๆ

แต่ไหนๆ ก็บอกว่าจะมาซื้อของแล้ว จะเดินตัวเปล่าออกไปก็กระไรอยู่ ซ่งเฉินจึงหยิบปึกหนังสือพิมพ์เก่าขึ้นมาสุ่มๆ แล้วเดินไปรื้อกองหนังสือเก่าที่มุมห้องหยิบติดมือมาสักเล่มสองเล่ม

เล่มหนึ่งดูเหมือนจะเป็น พจนานุกรมภาษารัสเซีย ซ่งเฉินเพิ่งเคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก เลยลองเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ใครจะไปนึกว่า... แค่เปิดดูเล่นๆ จะทำให้เขาเจอ แจ็กพอต เข้าอย่างจัง!