บทที่ 64 ยุแยงตะแคงรั่ว

เมื่อซ่งเฉินไปถึงบ้านพักยุวปัญญาชน ก็พบว่าทุกคนต่างแยกย้ายกันไปนอนกลางวันกันหมดแล้ว

เขาเคาะประตูอยู่พักใหญ่แต่ไม่มีใครตอบรับ จึงจำต้องลงแรงเคาะให้ดังขึ้น “มีใครอยู่ไหมครับ?”

“ใครมาเอะอะตอนนี้เนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าคนจะหลับจะนอน” ยุวปัญญาชนชายคนหนึ่งเดินบ่นงึมงำออกมาเปิดประตู แต่พอเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ก็ยืนตัวแข็งทื่อ

“คะ... คุณ... คุณคือคู่หมั้นของสหายฉิน?”

ได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้น’ อีกครั้ง คราวนี้ซ่งเฉินตั้งรับได้อย่างสงบนิ่ง “เหวินซูอยู่ข้างในใช่ไหมครับ? รบกวนช่วยตามให้หน่อยได้ไหมครับ?”

“อ๋อ! ได้ครับ ได้ครับ รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปตามสหายฉินให้” ชายหนุ่มได้สติก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในลานบ้านทันที

ซ่งเฉินยืนรออยู่ด้านนอก ได้ยินเสียงตะโกนเรียกแว่วๆ ดังออกมา

ไม่นานนัก ร่างเล็กๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบออกมา

“พี่ซ่ง? พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ?” ฉินเหวินซูมองคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้ายังแดงระเรื่อจากการวิ่ง

ซ่งเฉินชูห่อผ้าในมือให้ดูพร้อมรอยยิ้ม “คุณปู่ฉินวานให้พี่แวะมาดูเราหน่อยน่ะ”

“อ๋อ... คุณปู่นี่เอง” ฉินเหวินซูพยักหน้าเข้าใจ เธอก็สงสัยอยู่ว่าทำไมจู่ๆ ซ่งเฉินถึงโผล่มา ทั้งที่คราวก่อนเขาดูเหมือน...

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” ซ่งเฉินถามด้วยความเป็นห่วง

รอยยิ้มบนหน้าฉินเหวินซูจางหายไป เธอส่ายหน้าเบาๆ “เปล่าค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร”

ถ้ามองข้ามความหมองหม่นที่ฉายชัดบนใบหน้า ซ่งเฉินคงจะเชื่อคำพูดของเธอ

“มีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกก็บอกพี่ได้นะ ถ้าเราอยู่ที่นี่ไม่สบาย คุณปู่ท่านจะเป็นห่วง”

ฉินเหวินซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่หลี่ต้าเฉียงกลับมาตามตอแยเธออีกครั้ง

หลังจากที่ซ่งเฉินกลับไปคราวนั้น หลี่ต้าเฉียงก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ได้ไม่กี่วัน แต่ไม่นานก็เริ่มกลับมาวนเวียนอยู่รอบตัวเธออีก

เขาไม่ได้ทำอะไรโจ่งแจ้ง แค่คอยหาจังหวะมาช่วยงานเธอ ทั้งแบบต่อหน้าและลับหลัง ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธยังไงเขาก็ไม่ฟัง

ตอนแรกชาวบ้านก็มองว่าหลี่ต้าเฉียงเพี้ยนไปแล้ว สหายฉินมีคู่หมั้นอยู่ทนโท่ ยังจะหน้าด้านไปตามตื๊อเขาอีก น่าสมเพชจริงๆ ทำขายขี้หน้ากองพลหลี่เจียหยิงหมด

แต่ผ่านไปไม่นาน กระแสลมก็เปลี่ยนทิศ ชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทาว่าสหายฉินมี ‘มารยาหญิง’ แพรวพราว ล่อลวงจนหลี่ต้าเฉียงหลงหัวปักหัวปำจนลืมแม่

บ้านไหนที่มีลูกชายวัยกลัดมัน ต่างพากันออกคำสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ลูกชายไปยุ่งเกี่ยวกับฉินเหวินซู กลัวจะโดน ‘นางจิ้งจอก’ ขโมยวิญญาณไป

ฉินเหวินซูพยายามทำหูทวนลมไม่สนใจสายตาเหยียดหยาม ชีวิตพอกล้อมแกล้มไปได้ ติดแค่ไอ้ปลิงดูดเลือดอย่างหลี่ต้าเฉียงที่สลัดยังไงก็ไม่หลุดนี่แหละที่ทำเธอประสาทจะกิน

“แล้วทำไมไม่ไปฟ้องหัวหน้ากองพลล่ะ? ปล่อยให้คนในกองพลมารังแกยุวปัญญาชนหญิงแบบนี้ได้ยังไง?” ซ่งเฉินถามเสียงขุ่น ครั้งก่อนเขาอุตส่าห์ให้สินบนหัวหน้ากองพลไปตั้งเยอะ ฝากฝังให้ช่วยดูแล ที่แท้ก็รับเงินแล้วไม่ทำงานงั้นสิ?

ฉินเหวินซูรีบส่ายหน้า แก้ต่างให้ “หัวหน้ากองพลเคยเรียกหลี่ต้าเฉียงไปตักเตือนหลายครั้งแล้วค่ะ แต่เขาไม่ฟัง หัวหน้ากองพลเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”

หัวหน้ากองพล หลี่โหย่วเกิน เองก็ปวดหัวไม่แพ้กัน ลำพังงานคุมการผลิตก็ยุ่งจะแย่ ยังต้องมาคอยไกล่เกลี่ยเรื่องชาวบ้านร้านตลาด แล้วนี่ยังต้องมาคอยห้ามไม่ให้ผู้ชายไปตามจีบผู้หญิงอีก

ประเด็นคือห้ามแล้วมันไม่ฟังนี่สิ

หลี่ต้าเฉียงรอให้เลิกงานก่อนค่อยไปหาเรื่องฉินเหวินซู ไม่ได้โดดงาน และไม่ได้ลวนลาม แค่ไปเสนอหน้าช่วยงาน ต่อให้เป็นตำรวจก็เอาผิดข้อหา ‘คนใจดีมีน้ำใจ’ ไม่ได้

“งั้นพี่จะไปคุยกับมันเอง เอาของพวกนี้ไปเก็บในห้องก่อนนะ” ซ่งเฉินยื่นห่อของให้ แล้วหมุนตัวจะเดินออกไป

ฉินเหวินซูรีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้ “เดี๋ยวค่ะ! พี่ซ่งอย่าใจร้อน”

เธอกลัวว่าซ่งเฉินจะไปมีเรื่องชกต่อยกับหลี่ต้าเฉียง เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

“ไม่ต้องห่วง พี่ไม่ใช้กำลังหรอก จะใช้เหตุผลคุย” ซ่งเฉินตบหลังมือเธอเบาๆ เพื่อให้คลายกังวล

ฉินเหวินซูมองเขาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อถือนัก แต่ก็พูดเสียงแข็ง “งั้นหนูไปด้วย รอหนูเอาของไปเก็บแป๊บนึงนะคะ”

ซ่งเฉินไม่ขัด เพราะยังไงนี่ก็เป็นเรื่องของเธอ เธอควรได้รับรู้ด้วย

เมื่อมีฉินเหวินซูนำทาง ซ่งเฉินก็เดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลหลี่อย่างง่ายดาย

คนที่มาเปิดประตูคือ ไช่เสี่ยวเฟิน แม่ของหลี่ต้าเฉียง พอเห็นหน้าซ่งเฉิน นางก็ทำท่าจะปิดประตูใส่ทันที

ซ่งเฉินมือไวคว้าขอบประตูไว้ได้ทัน ยิ้มร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณน้าครับ ทำไมต้อนรับแขกแบบนี้ล่ะครับ อย่าเพิ่งปิดสิ ผมมีธุระจะคุยด้วย”

ไช่เสี่ยวเฟินกวาดตามองซ่งเฉินสลับกับฉินเหวินซู แล้วเบะปากใส่ “ไสหัวไป! บ้านฉันไม่ต้อนรับพวกแก!”

นางไม่มีอะไรจะเสวนากับคนพวกนี้ นางยังไม่ได้ไปคิดบัญชีกับนังฉินเหวินซูเลยนะที่มาทำให้ลูกชายนางเพ้อเจ้อ แต่นี่ยังกล้าพาผู้ชายบุกมาถึงบ้านอีก

“มีธุระแน่นอนครับ ผมมาคุยเรื่องเงิน 200 หยวนนั่น” ซ่งเฉินยังคงยิ้มแย้ม แทรกตัวเข้าไปในประตูครึ่งหนึ่ง

ได้ยินเรื่องเงิน ไช่เสี่ยวเฟินก็หูผึ่ง “หมายความว่าไง? นั่นมันค่าขวัญถุงลูกชายฉันที่ช่วยชีวิตคนไว้ พวกแกจะมาทวงคืนเหรอ?”

ซ่งเฉินมองนางด้วยสายตายียวน “ทำไมจะทวงคืนไม่ได้ล่ะครับ? เราเซ็นสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ระบุชัดเจนว่า ‘หลี่ต้าเฉียงรับเงินแล้วห้ามมายุ่งเกี่ยวกับเหวินซูอีก มิฉะนั้นต้องคืนเงินเต็มจำนวน’”

“จะบ้าเหรอ! เอาคืนไม่ได้!” ไช่เสี่ยวเฟินกรีดร้องเสียงหลง เงินเข้ากระเป๋านางแล้ว ใครจะมาแงะออกไปก็ต้องข้ามศพนางไปก่อน

“ก็สัญญามันเขียนไว้นี่ครับ ถ้าคุณน้าไม่คืนเงิน ผมคงต้องเอาสัญญาฉบับนี้ไปที่สถานีตำรวจ ให้ตำรวจเขาช่วยพิจารณาดู” ซ่งเฉินแบมือทวงเงิน รอยยิ้มบนหน้าสดใสจนน่าหมั่นไส้

ไช่เสี่ยวเฟินตะครุบกระเป๋ากางเกงแน่น หลับตาปี๋ตะโกนลั่น “ไม่มีเงิน! มีแต่ชีวิต! อยากได้ก็เอาไปเลย ฆ่าฉันให้ตายซะสิ!”

“ถ้าไม่มีเงินคืน ก็รีบหาเมียให้ลูกชายคุณน้าซะสิครับ จะได้เลิกมาตามตอแยเหวินซูสักที” ซ่งเฉินหุบยิ้มทันที น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา

ไช่เสี่ยวเฟินลืมตาขึ้นมองค้อน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ “คิดว่าฉันไม่อยากหรือไง? แต่ไอ้ลูกเวรนั่นมันไม่ยอมฟังฉันเลย!”

พอนางได้เงินมาปุ๊บ สิ่งแรกที่คิดคือรีบหาเมียดีๆ สักคนให้ลูกชาย รีบๆ ปั๊มหลานให้อุ้ม แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

แต่พานางพาใครมาดูตัว หลี่ต้าเฉียงก็ปฏิเสธหมด ยืนกรานจะเอาแต่ยุวปัญญาชนฉินท่าเดียว นึกถึงเรื่องนี้แล้วนางก็ยิ่งเกลียดขี้หน้าฉินเหวินซูเข้าไปใหญ่

“จุ๊ๆๆ... คุณน้าครับ แบบนี้ไม่ได้การแล้วนะ ขนาดตอนนี้คุณน้ายังแข็งแรงอยู่ ลูกชายยังไม่เห็นหัวเลย แล้วถ้าแก่ตัวลงไปไม่มีเรี่ยวแรง... ชีวิตบั้นปลายคงน่าเวทนาน่าดู” ซ่งเฉินส่ายหน้าช้าๆ แสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจ

คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางใจ ไช่เสี่ยวเฟินรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม