บทที่ 63 กลับมาเยือนกองพลหลี่เจียหยิงอีกครั้ง

เมื่อได้รับคำยืนยันจากเพื่อนเก่า สีหน้าของคุณปู่ฉินก็ผ่อนคลายลงมาก “จะแลกเสบียงก็ได้ แต่ต้องรับปากนะว่าห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

ต้องตกลงกันให้ชัดเจนก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าบ้านตระกูลจ้าวเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา เดี๋ยวจะพาลเดือดร้อนมาถึงบ้านเขาด้วย

“เออๆ วางใจเถอะ ฉันจัดการได้” อย่างมากถ้าลูกหลานถาม เขาก็จะอ้างว่าเอาเงินโลงศพที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิตไปแลกมา ถือโอกาสวัดใจลูกหลานไปด้วยเลยว่าใครกตัญญูจริง จะได้รู้ว่าสมควรยกสมบัติให้ใคร

ซ่งเฉินเห็นสองผู้เฒ่าซุบซิบกันลับๆ ล่อๆ ก็รู้หน้าที่ ลุกเดินออกไปยืนรอที่ลานบ้านอย่างรู้งาน ปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยธุระส่วนตัวกัน

ยืนชมนกชมไม้ได้ 5-6 นาที ก็ถูกเรียกตัวกลับเข้ามา

“เสี่ยวซ่ง ปู่จ้าวอยากจะขอแลกเสบียงกับเธอหน่อยน่ะ ลองคุยกันดูนะ” พูดจบคุณปู่ฉินก็นั่งกอดอกนิ่งเงียบ เตรียมรับบทผู้ชมที่ดี

ซ่งเฉินพยักหน้ายิ้มแย้ม “ได้ครับ ปู่จ้าวอยากแลกเปลี่ยนแบบไหนครับ?”

ในเมื่อใช้คำว่า ‘แลก’ แสดงว่าไม่ได้ใช้เงินหรือตั๋วแลกแน่นอน แต่ไม่ว่าจะเป็นทองคำหรืออัญมณี สำหรับซ่งเฉินแล้วถือเป็นลาภลอยทั้งสิ้น

ก่อนหน้านี้เขาก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะหาลูกค้าใหม่ๆ เพิ่ม เพราะจะให้ขูดรีดคุณปู่ฉินคนเดียวก็เกรงใจ แลกของไปตั้งเยอะแล้ว ควรเหลือสมบัติให้ลูกหลานแกบ้าง

โชคดีที่คุณปู่ฉินไม่รู้ความคิดของซ่งเฉิน ไม่อย่างนั้นคงขำกลิ้ง

เขา ฉินเหวินเต๋อ ไม่ได้โง่นะ จะเอาสมบัติล้ำค่าไปแลกข้าวสารทำไม ของที่เอามาแลกส่วนใหญ่เป็นของที่เขาบังเอิญคุ้ยเจอในกองขยะต่างหาก ในเมื่อมันถูกทิ้งมาที่สถานีรับซื้อของเก่า ก็ถือว่าเป็นของไม่มีเจ้าของ เขาเก็บมาใช้ประโยชน์ก็ไม่ผิด ดีกว่าปล่อยทิ้งไว้ให้ใครก็ไม่รู้เอาไป

ส่วนสมบัติเก่าที่เขาซ่อนไว้แต่เดิม เขาตั้งใจจะแบ่งให้หลานชายหลานสาวคนละครึ่งหลังจากสิ้นบุญไปแล้ว

คุณปู่จ้าวล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบ หยกพกเนื้อมันแพะแกะสลักลายมงคล ออกมา “ได้ยินตาแก่ฉินบอกว่าเธอชอบหยก ลองดูสิว่าชิ้นนี้พอจะแลกเสบียงได้สักเท่าไหร่?”

ซ่งเฉินรับหยกพกมาพิจารณา คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม มือสมัครเล่นอย่างเขาจะไปรู้ราคาได้ยังไง นี่มันแกล้งกันชัดๆ

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงตีราคาให้ข้าวสารไม่กี่จินก็จบเรื่อง แต่ปู่จ้าวเป็นเพื่อนซี้ปู่ฉิน ให้ราคาน้อยไปก็น่าเกลียด ให้มากไปก็กลัวตัวเองจะกลายเป็น หมูสนาม ให้เขาเชือด

ซ่งเฉินจึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางคุณปู่ฉิน “ปู่ฉินช่วยดูให้หน่อยสิครับ?”

คุณปู่ฉินถอนหายใจ ใจจริงไม่อยากยุ่ง เพราะทั้งสองฝ่ายก็คนกันเอง เข้าข้างใครก็น่าเกลียด

แต่ในเมื่อเด็กมันขอร้อง จะนิ่งดูดายก็ใช่ที่

คุณปู่ฉินรับหยกพกมาส่องดู เนื้อหยกชิ้นนี้ด้อยกว่ากำไลคู่ที่เขาเคยแลกไปนิดหน่อย

พูดถึงหยก สมัยก่อนมันมีค่ามหาศาล แต่ยุคนี้อย่าว่าแต่มีค่าเลย แค่มีไว้ในครอบครองก็เสี่ยงคุกตารางแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ราคาตลาดมืดที่แน่นอน จึงได้แต่กะราคาคร่าวๆ

“เอาอย่างนี้แล้วกัน... ข้าวสารหรือแป้งสาลี 30 จิน, ไข่ไก่ 30 ฟอง, น้ำตาลทรายแดง 2 จิน, ลูกอมกระต่ายขาว 1 จิน และเนื้อหมู 3 จิน... คิดว่าไง?”

คุณปู่จ้าวพยักหน้าทันที “ตกลง! ฉันไม่มีปัญหา”

ของพวกนี้ถ้าไปซื้อในตลาดมืดต้องใช้เงินหลายสิบหยวน แต่หยกพกชิ้นนี้เอาไปขายตลาดมืดจะได้สักกี่ตังค์เชียว ดีไม่ดีโดนปล้นหรือโดนแจ้งจับอีกต่างหาก

“เสี่ยวซ่ง เธอโอเคไหม?”

“ผมโอเคครับ แต่ของอาจจะต้องรออีกสักสองวันนะครับ พอดีผมมีธุระต้องไปทำ” ซ่งเฉินตอบ

คุณปู่ฉินนึกขึ้นได้ว่าซ่งเฉินจะไปเยี่ยมหลานสาว จึงกระซิบอธิบายให้เพื่อนฟัง

คุณปู่จ้าวมองซ่งเฉินด้วยความทึ่ง เขารู้ว่าเพื่อนไว้ใจเด็กคนนี้มาก แต่ไม่นึกว่าจะไว้ใจถึงขนาดฝากผีฝากไข้หลานสาวให้ดูแล

แต่ก็ดี... ยิ่งทำให้เขามั่นใจในตัวเด็กหนุ่มคนนี้มากขึ้น

“ได้สิ ถึงตอนนั้นเธอเอาของมาฝากไว้ที่บ้านตาแก่ฉินก็ได้” คุณปู่จ้าวเสนอ

ขืนหอบของพะรุงพะรังกลับบ้านรวดเดียว มันจะสะดุดตาเกินไป เขาจึงวางแผนจะฝากไว้ที่นี่ก่อน แล้วค่อยทยอยขนกลับทีละนิด

ซ่งเฉินเก็บหยกพกใส่กระเป๋า “ได้เลยครับ กลับมาแล้วผมจะรีบเอาของมาส่ง ปู่จ้าวอยากได้อะไรอีกก็บอกนะครับ ถ้าหาได้ผมจะหามาให้”

ปู่จ้าวคนนี้ดูทรงแล้วไม่ธรรมดา น่าจะมีของดีซุกไว้อีกเพียบ ผูกมิตรไว้เป็นลูกค้าขาประจำย่อมดีกว่า

คุณปู่จ้าวยิ้มตาหยี หันไปชมเพื่อน “ตาแก่ฉิน แกนี่ตาถึงจริงๆ ไปรู้จักเด็กหนุ่มอนาคตไกลแบบนี้มาจากไหนเนี่ย”

“แน่นอน! ฉันซะอย่าง!” คุณปู่ฉินยืดอกรับคำชมอย่างภาคภูมิใจ

กลางพงหญ้าที่เงียบสงัด ร่างสูงโปร่งปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า

ซ่งเฉินแหวกกอหญ้าสูงท่วมหัว ชะโงกหน้าออกไปมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าทางสะดวกถึงค่อยก้าวออกมา

จุดนี้เป็นทางผ่านเข้าสู่กองพลผลิตหลี่เจียหยิง ห่างจากหมู่บ้านประมาณ 10 นาทีเดินเท้า เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่เขาเล็งไว้สำหรับการ ‘ลงจอด’

ซ่งเฉินหิ้วห่อผ้าใบใหญ่สองห่อ ห่อหนึ่งเป็นของฝากจากปู่ฉิน อีกห่อเป็นของที่เขาเตรียมมาเอง ในฐานะคนมาเยี่ยมไข้ (การเมือง) จะมามือเปล่าก็น่าเกลียด

ของทั้งสองห่อหนักไม่ใช่เล่น กว่าจะเดินถึงหน้าหมู่บ้าน ซ่งเฉินก็เหงื่อซึมหน้าผาก

ไม่รู้ว่าเป็นบุพเพสันนิวาสหรือคราวซวย ระหว่างทางไปบ้านพักยุวปัญญาชน เขาบังเอิญเจอคนคุ้นหน้าเข้าจังเบอร์

หญิงวัยกลางคนถือตะกร้าสาน เดินสวนมาพอดี ดูท่าทางน่าจะเพิ่งกลับจากส่งข้าวที่นา

“อ้าว! น้าเหมียว! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!” ซ่งเฉินทักทายเสียงใส

เหมียวชุ่ยฮวา เงยหน้ามอง พอสบตาซ่งเฉินก็ตาโต “อุ๊ยตาย! พ่อหนุ่มคนนี้นี่เอง! คู่หมั้นของยุวปัญญาชนฉินใช่ไหมเนี่ย?”

ซ่งเฉินยิ้มเจื่อนๆ เมื่อได้ยินคำว่า ‘คู่หมั้น’ แต่ก็ไหลตามน้ำไป “ครับ... ผมแวะมาเยี่ยมเหวินซูครับ”

“พ่อหนุ่มนี่ช่างใส่ใจจริงๆ แม่หนูฉินนี่โชคดีจังที่มีคู่หมั้นแสนดีแบบเธอ ป่านนี้แม่หนูนั่นน่าจะอยู่ที่บ้านพักยุวปัญญาชนนั่นแหละ จำทางได้ไหม? ให้น้าพาไปส่งไหมจ๊ะ?” เหมียวชุ่ยฮวาเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น

ซ่งเฉินล้วงลูกอมในกระเป๋าออกมาหนึ่งกำมือ ยัดใส่มืออีกฝ่าย “จำได้ครับ ขอบคุณมากครับน้าเหมียว ลูกอมนี่ให้น้าเอาไว้กินเล่นนะครับ”

“ว้าย! เกรงใจจังเลยจ้ะ” ปากบอกเกรงใจ แต่มือรับหมับไม่รอนาน

พอเห็นว่าเป็น ลูกอมกระต่ายขาว เหมียวชุ่ยฮวาก็ตาเป็นประกาย แอบชมในใจว่าคนเมืองนี่มันใจป้ำจริงๆ!