บทที่ 62 มองราวกับเห็นเนื้อติดมันชิ้นโตที่แสนยั่วน้ำลาย

“เสี่ยวซ่ง ปู่มีเรื่องอยากจะวานเธอหน่อย ไม่รู้ว่าเธอจะสะดวกไหม? ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ ถือซะว่าปู่ไม่ได้พูด” คุณปู่ฉินมองซ่งเฉินด้วยสีหน้าลังเลใจ

“คุณปู่ลองว่ามาก่อนสิครับ ถ้าฟังแล้วผมถึงจะบอกได้ว่าช่วยได้หรือเปล่า” ซ่งเฉินยิ้มตอบ

“เรื่องเหวินซูหลานสาวปู่ เธอจำได้ใช่ไหม? ช่วยไปดูแกที่กองพลผลิตหลี่เจียหยิงให้ปู่หน่อยได้ไหม?”

นับตั้งแต่ไปเยือนกองพลผลิตหลี่เจียหยิงคราวนั้น ความกังวลในใจของคุณปู่ฉินก็ไม่เคยจางหาย เขาพยายามหาหนทางย้ายหลานสาวกลับมา แต่การจะหาตำแหน่งงานว่างในเมืองช่วงนี้มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

แม้ครั้งก่อนจะใช้ข้ออ้างกำราบสองแม่ลูกตระกูลหลี่ไปได้ แต่เขาก็กลัวว่าพอนานวันเข้า คนพวกนั้นจะกลับมาวอแวเหวินซูอีก จึงอยากให้ซ่งเฉินในฐานะ ‘คู่หมั้น’ ไปปรากฏตัวให้เห็นบ้าง อย่างน้อยพวกที่คิดไม่ซื่อจะได้เกรงกลัว

รอให้เขาหางานได้เมื่อไหร่ ค่อยรับหลานสาวกลับมา ถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องรบกวนซ่งเฉินแล้ว

“ไม่มีปัญหาครับ ผมไปช่วงไหนได้บ้าง?” ซ่งเฉินตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด

ถ้าคุณปู่ฉินขอให้เขา ‘พาไป’ เขาอาจจะต้องคิดหนัก เพราะเขารับสภาพการเดินทางสุดโหดในยุค 70 ไม่ไหวจริงๆ

แต่ถ้าให้เขา ‘ไปเองคนเดียว’... หมูในอวยชัดๆ! เขาสามารถวาร์ปจากโลกปัจจุบันไปโผล่ที่นั่นได้เลย ไม่ต้องทนทรมานกับการนั่งรถไฟข้ามวันข้ามคืน

ซ่งเฉินรู้มานานแล้วว่าจุดข้ามมิติของเขาไม่ได้ตายตัว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าย้ายบ้านหรอก คงต้องหาทางซื้อห้องเช่ารูหนูนั่นไว้ถาวรไปแล้ว

กุญแจสำคัญอยู่ที่ ลูกปัดไม้ บนข้อมือ ขอแค่สวมมันไว้ เขาก็สามารถข้ามไปโผล่ยังสถานที่ใดก็ได้ที่เขาเคยไปเยือนมาก่อนในยุค 70

ซ่งเฉินตอบรับง่ายดายจนคุณปู่ฉินตั้งตัวไม่ทัน “จะ... จะไม่รบกวนเธอเกินไปเหรอ?”

แม้ที่นั่นจะไม่ไกลมาก แต่ไปกลับอย่างน้อยต้องใช้เวลาสองวัน ถ้าตั๋วรถไฟเต็มอาจต้องเสียเวลาเพิ่มอีกวันสองวัน

อีกอย่าง คุณปู่ฉินดูออกตั้งแต่คราวก่อนแล้วว่า เสี่ยวซ่งเป็นลูกคุณหนูที่ไม่เคยลำบาก วันนั้นพอลงรถไฟมา หน้าซีดอย่างกับไก่ต้ม ความเห็นใจนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกเกรงใจ

“ไม่รบกวนเลยครับ พอดีช่วงนี้ผมว่างอยู่ด้วย คุณปู่มีของอะไรจะฝากไปให้เหวินซูไหมครับ เตรียมไว้ได้เลย เดี๋ยวผมจองตั๋วแล้วจะรีบออกเดินทาง”

ใบหน้าของชายหนุ่มไร้ซึ่งความลำบากใจ คุณปู่ฉินตื้นตันจนต้องกุมมือเขาแน่น “เสี่ยวซ่ง ขอบใจมากนะ ปู่ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณเธอยังไงดี”

“คุณปู่ไม่ต้องเกรงใจครับ คราวก่อนผมก็รับของขวัญขอบคุณมาชิ้นเบ้อเริ่มแล้ว ในเมื่อรับของมาแล้ว ก็ต้องช่วยงานให้ถึงที่สุดสิครับ” ซ่งเฉินยิ้มบางๆ น้ำเสียงจริงใจ

คุณปู่ฉินบีบมือเขาแน่นขึ้นอีก รู้สึกว่าตัวเองดูคนไม่ผิดจริงๆ

“งั้นเดี๋ยวปู่ไปจัดของให้เหวินซูก่อนนะ ส่วนจะไปเมื่อไหร่ก็ตามสะดวกเธอเลย ว่างตอนไหนก็ไปตอนนั้น”

พอฉินเหวินคังรู้ว่าซ่งเฉินจะไปหาพี่สาว ก็ร้องโวยวายจะขอตามไปด้วยทันที

“พี่ซ่ง! ผมคิดถึงพี่สาว พาผมไปด้วยนะ นะครับ นะๆๆ” ฉินเหวินคังกอดขาซ่งเฉินแน่นเหมือนตุ๊กเกาะฝาผนัง ส่งสายตาออดอ้อนปริบๆ

“เอ่อ...” ซ่งเฉินกำลังหาคำปฏิเสธนุ่มๆ แต่คุณปู่ฉินชิงตัดหน้าดุขึ้นมาก่อน

“ไปทำไม! ตั้งใจเรียนหนังสือไปเลย คราวก่อนที่หนีเรียนปู่ยังไม่ได้ชำระบัญชีนะ อยากให้ปู่ทบต้นทบดอกวันนี้เลยไหม?” พูดจบแกก็ทำท่าจะลุกไปหยิบไม้กวาด

ฉินเหวินคังไวยิ่งกว่าลิง รีบมุดไปหลบหลังซ่งเฉิน ส่ายหน้าดิก “ไม่เอา! ไม่อยากครับ! ปู่ครับผมผิดไปแล้ว ผมไม่ไปแล้วครับ ผมสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน”

ไม่ใช่ว่าเขาปอดแหก แต่ปู่ตีเจ็บจริงไม่มีออมแรง หวดทีนึกว่าเก็บเขามาจากถังขยะ

“ดี! ถ้าปู่รู้ว่าแกโดดเรียนอีกนะ ปู่จะตีขาแกให้หักเลยคอยดู” คุณปู่ฉินปรายตามองน่องเล็กๆ ของหลานชายด้วยสายตาพิฆาต

ฉินเหวินคังสะดุ้งโหยง รู้สึกเจ็บแปลบที่น่องขึ้นมาทันที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นช่วยชีวิต ฉินเหวินคังหน้าบานทันที

“เย้! มีแขกมา! เดี๋ยวผมไปเปิดประตูเอง!” เจ้าลิงน้อยยิ้มประจบปู่ แล้ววิ่งปรู๊ดออกไปอย่างไวว่อง

ซ่งเฉินลุกขึ้นยืน “งั้นคุณปู่รับแขกเถอะครับ ผมขอกลับไปเตรียมตัวก่อน พรุ่งนี้จะได้ออกเดินทางเลย”

“เดี๋ยวๆ เอาค่าตั๋วรถไฟไปก่อน” คุณปู่ฉินรีบควานหากระเป๋าเงิน

ซ่งเฉินกดมือปู่ไว้ ปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ต้องครับ เงินแค่นี้ผมจ่ายไหว ปู่อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยครับ”

“ปู่ครับ! ปู่จ้าวมาหาครับ!” เสียงตะโกนของฉินเหวินคังดังเข้ามา

คุณปู่ฉินชะงักมือที่กำลังจะยัดเงิน พึมพำอย่างสงสัย “ตาแก่จ้าวมาทำไมเวลานี้?”

ปกติถ้ารู้ว่าบ้านเขามีแขก เพื่อนซี้อย่างตาแก่จ้าวจะไม่เข้ามารบกวนนี่นา

ยังไม่ทันจะหายสงสัย เจ้าตัวก็เดินเข้ามาถึงแล้ว

“อ้าว เหล่าจ้าว ลมอะไรหอบมาล่ะ?”

“ก็มีธุระสำคัญน่ะสิ... พ่อหนุ่มคนนี้คือเสี่ยวซ่งที่นายเคยเล่าให้ฟังใช่ไหม?” คุณปู่จ้าว มองซ่งเฉินด้วยดวงตายิ้มหยี แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แปลกพิกล... ราวกับกำลังมองก้อนเนื้อติดมันชิ้นโตที่แสนยั่วน้ำลาย!

ซ่งเฉินโดนจ้องจนขนลุก หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือ “คุณปู่ฉินครับ นี่คือ...?”

“เหล่าจ้าว! เก็บอาการหน่อย ไม่เห็นเหรอว่าเสี่ยวซ่งกลัวจนตัวสั่นแล้ว มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามาทำท่าลับๆ ล่อๆ” คุณปู่ฉินดุเพื่อนเสียงเขียว

“โอเคๆ พูดตรงๆ ก็ได้... ฉันอยากจะขอ แลกเสบียง กับพ่อหนุ่มคนนี้บ้างน่ะ”

สิ้นประโยค คุณปู่ฉินก็รีบลากเพื่อนหลบฉากไปกระซิบถามทันที “ตาแก่! แกเป็นบ้าอะไร คราวก่อนยังเตือนฉันอยู่เลยว่ามันอันตราย”

“เฮ้อ... ก็มันจนตรอกแล้วนี่หว่า คนเราต้องกินต้องใช้ ต้องคิดเผื่อลูกหลานบ้าง” คุณปู่จ้าวยิ้มขมขื่น ผายมือออกอย่างจนใจ

“เรื่องที่แกมานี่ มีใครรู้บ้างไหม?” คุณปู่ฉินถามเสียงเครียด

สถานการณ์บ้านเขากับบ้านตาแก่จ้าวต่างกันลิบลับ บ้านเขามีแค่ปู่ย่าหลาน สมบัติที่มีก็ตั้งใจจะยกให้หลานอยู่แล้ว จะรู้หรือไม่รู้ก็มีค่าเท่ากัน

แต่บ้านตาแก่จ้าว ลูกๆ แต่ละคนเขี้ยวลากดินทั้งนั้น ขืนรู้ว่าพ่อซุกสมบัติไว้เยอะแยะ มีหวังได้เปิดศึกแย่งชิงสมบัติกันบ้านแตกแน่

คุณปู่จ้าวตบไหล่เพื่อนเบาๆ ยิ้มอย่างรู้ทัน “วางใจเถอะ ไม่มีใครรู้”

เรื่องที่ตาแก่ฉินกังวล มีหรือที่เขาจะคิดไม่ถึง

พูดกันตามตรง พวกเขาต่างก็มาจากตระกูลผู้ดีเก่า เห็นความขัดแย้งแย่งชิงสมบัติระหว่างพี่น้องมาจนชินชา ดังนั้น ‘ทางหนีทีไล่’ ที่คุณปู่จ้าวเตรียมไว้ เขาไม่เคยแพร่งพรายให้ลูกในไส้รู้แม้แต่คนเดียว

และกาลเวลาก็พิสูจน์แล้วว่าเขาคิดถูก แม้ชีวิตช่วงที่ผ่านมาจะลำบากยากเข็ญ แต่ครอบครัวของเขาก็ยังสงบสุข (เพราะไม่มีสมบัติให้แย่ง)