บทที่ 61 คุณปู่จ้าว

ซ่งเฉินสวมนาฬิกาข้อมือให้เจียงหงฉี พร้อมกำชับว่า “ถึงนาฬิกาเรือนนี้จะให้ไว้ดูเวลา แต่ปกติอย่าใส่โชว์ใครเขาไปทั่วล่ะ เดี๋ยวจะนำความเดือดร้อนมาให้”

แม้มันจะเป็นนาฬิกามือสอง แต่ในยุคนี้มูลค่าของมันไม่ใช่น้อยๆ เด็กสิบขวบใส่ของแพงขนาดนี้เดินไปเดินมามันอันตราย แถมถ้าอาและอาสะใภ้ตัวแสบมาเห็นเข้า มีหวังหาเรื่องยึดไปจนได้

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” เจียงหงฉีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เดิมทีเขาก็ไม่คิดจะใส่ไปอวดใครอยู่แล้ว เด็กกำพร้าอย่างเขาขืนทำตัวเด่นเกินไปรังแต่จะทำให้คนหมั่นไส้

ระหว่างที่คุยกัน เจียงหงเยี่ยนก็เปิดกล่องของขวัญของตัวเองออกดูบ้าง ข้างในเต็มไปด้วยยางรัดผมและกิ๊บติดผมสีสันฉูดฉาดบาดตา

ซ่งเฉินต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะไปเสาะหาซื้อกิ๊บติดผมที่ดู ‘เชยสะบัด’ (ในสายตาคนยุคปัจจุบัน) เพื่อให้เข้ากับรสนิยมยุค 70 แบบนี้มาได้

และก็ได้ผลตามคาด เจียงหงเยี่ยนเห็นกิ๊บสีสดพวกนั้นก็ดีใจจนกระโดดตัวลอย “ว้าว! ว้าว! สวยจังเลยค่ะ ทั้งหมดนี่ของหนูเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ ของหนูหงเยี่ยนคนเดียวเลย” ซ่งเฉินพยักหน้าด้วยสายตาเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะอาซ่ง หนูชอบมากเลย”

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ ยังมีอีกนะ” ซ่งเฉินหยิบห่อผ้าด้านล่างสุดขึ้นมา ในนั้นมีเสื้อผ้าอีกสองชุดที่เขาเลือกมาให้พี่น้องคู่นี้โดยเฉพาะ

“ลองใส่ดูไหม? ถ้าชอบ เดี๋ยวคราวหน้าอาจะซื้อแบบนี้มาให้อีก”

เจียงหงฉีมองกองของขวัญตรงหน้าแล้วพูดไม่ออก เขาอยากปฏิเสธเพราะเกรงใจ แต่รู้ว่าซ่งเฉินคงไม่ยอมฟัง ทว่าสิ่งที่ซ่งเฉินให้มันมากเกินไป มากจนเขาเริ่มรู้สึกกลัว

ขนาดพ่อแม่แท้ๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะทำให้ขนาดนี้หรือเปล่า นี่อาซ่งไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนด้วยซ้ำ

ซ่งเฉินเห็นขอบตาแดงๆ ของเด็กน้อย ก็ถอนหายใจในใจ เด็กที่รู้ความเกินวัยบางทีก็น่าสงสาร

เมื่อสองพี่น้องเปลี่ยนชุดใหม่ ทั้งคู่ก็ดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา

เจียงหงเยี่ยนหมุนตัวโชว์ เม้มปากถามอย่างเขินอาย “พี่คะ หนูสวยไหม?”

“สวย... สวยมากเลย” เจียงหงฉีตอบเสียงเครือ ลูบหัวน้องสาวอย่างอ่อนโยน

ซ่งเฉินอยู่คุยเป็นเพื่อนเด็กๆ อีกครู่หนึ่งก็ขอตัวกลับ

เจียงหงฉีมีแววตาอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ไม่พูดรั้งไว้ เขาเดินมาส่งซ่งเฉินที่หน้าประตูอย่างว่านอนสอนง่าย

“รีบเข้าบ้านเถอะ ไว้ว่างๆ อาจะมาหาใหม่” ซ่งเฉินโบกมือลา

“ครับ อาซ่ง บ๊ายบายครับ”

พูดจบ เจียงหงฉีก็หันหลังวิ่งจู๊ดกลับเข้าบ้านไปทันที เพราะกลัวว่าขืนช้ากว่านี้ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งจะไหลออกมาให้ขายหน้า

“เจ้าเด็กนี่นะ...” ซ่งเฉินมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยรอยยิ้มระคนเอ็นดู ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งเฉินหิ้วถุงพะรุงพะรังมาโผล่ที่หน้าบ้านตระกูลฉิน

“อุ๊ยตาย! เสี่ยวซ่งมาได้ยังไงเนี่ย เมื่อวานตาแก่เพิ่งจะบ่นถึงเธออยู่หยกๆ บังเอิญจริงๆ เข้ามานั่งข้างในก่อนเร็ว” คุณย่าฉินดีใจรีบดึงมือซ่งเฉินเข้าบ้าน

“คุณปู่อยู่ไหมครับ?”

“กินข้าวเที่ยงเสร็จก็ออกไปแล้ว น่าจะไปเล่นหมากรุกที่บ้านเพื่อนนั่นแหละ เดี๋ยวให้เจ้าคังไปตามกลับมา”

ฉินเหวินคังที่ทำการบ้านอยู่ในห้องได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็พุ่งตัวออกมาเหมือนพายุหมุน กระโจนเข้ากอดซ่งเฉินเต็มรัก “พี่ซ่ง! มาแล้วเหรอครับ! ผมคิดถึงพี่จะตายอยู่แล้ว”

“คังคัง ไปตามปู่กลับมาเร็ว ปู่น่าจะอยู่ที่บ้านปู่จ้าว” คุณย่าฉินสั่ง

“ครับผม!” ฉินเหวินคังรับคำแล้ววิ่งหายลับไปในพริบตา

ซ่งเฉินวางของฝากลงบนโต๊ะ “คุณย่าครับ นี่เป็นของฝากเล็กๆ น้อยๆ สำหรับคุณปู่ คุณย่า แล้วก็เสี่ยวคังครับ”

“โธ่ พ่อหนุ่มคนนี้ มาแค่ตัวก็พอแล้ว จะหิ้วของมาทำไมเยอะแยะ” คุณย่าฉินบ่นอย่างเกรงใจ

“ไม่ใช่ของแพงอะไรหรอกครับ น้ำใจเล็กน้อย อย่ารังเกียจเลยนะครับ” ซ่งเฉินยิ้มตอบ

“ไม่รังเกียจหรอกจ้ะ แต่คราวหน้าห้ามซื้อมาอีกนะ” คุณย่าฉินยิ้มจนตาหยี กำชับอย่างจริงจัง

ต่อหน้าแขกนางไม่กล้าเปิดดูของ จึงยังไม่รู้ว่าในห่อผ้านั้นมีของมีค่าขนาดไหน แต่นั่นก็เป็นเรื่องหลังจากนี้

ฉินเหวินคังวิ่งไปถึงบ้านตระกูลจ้าว ก็เห็นปู่กำลังเดินหมากรุกจีนกับปู่จ้าวอยู่อย่างเคร่งเครียด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปดึงมือปู่ทันที “ปู่ครับ! กลับบ้านเร็ว!”

“เฮ้ยๆๆ เจ้าคัง ทำอะไรเนี่ย ไม่เห็นเหรอปู่กำลังยุ่งอยู่” คุณตาฉินถลึงตาใส่หลานชาย หงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ เกมนี้เขากำลังเป็นต่อ อีกนิดเดียวก็จะชนะแล้วเชียว

คุณปู่จ้าว ที่นั่งฝั่งตรงข้ามยิ้มใจดี “เสี่ยวคังอย่ากวนปู่เขาสิ ไปเล่นกับพี่ เฉิงไฉ ก่อนไป”

ฉินเหวินคังกระทืบเท้าเร่าๆ รีบอธิบาย “ปู่ครับ พี่ซ่งมาที่บ้านเรา ปู่จะไม่กลับจริงเหรอ?”

“หะ? เสี่ยวซ่งมาเหรอ? อุ๊ยตาย! ตาแก่จ้าว ฉันไม่เล่นแล้วนะ ไว้วันหลังค่อยมาแก้มือใหม่” คุณตาฉินไม่เหลือเยื่อใยให้เพื่อนเก่าแม้แต่นิดเดียว ลุกขึ้นจูงมือหลานชายเดินลิ่วออกจากบ้านไปทันที

คุณปู่จ้าวมองกระดานหมากรุกที่ถูกทิ้งค้างไว้ แล้วบ่นอุบอิบอย่างหัวเสีย “แขกเทวดามาจากไหนกัน ถึงทำให้ตาแก่ฉินทิ้งกระดานที่กำลังจะชนะไปได้หน้าตาเฉย”

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง “เดี๋ยวนะ... เสี่ยวซ่ง? หรือจะเป็น เสี่ยวซ่งคนนั้น ที่ตาแก่ฉินเคยเล่าให้ฟัง?”

ก่อนหน้านี้จู่ๆ ตาแก่ฉินก็เอาข้าวสารกับแป้งสาลีมาให้เขาตั้งหลายจิน เขาปฏิเสธไม่ยอมรับ เพราะรู้ดีว่าบ้านตาแก่ฉินเองก็ลำบากกว่าบ้านเขาเสียอีก

แต่ตาแก่ฉินกลับบอกว่าที่บ้านยังมีอีกเยอะ ให้รับไว้เถอะ

คุณปู่จ้าวสงสัยตะหงิดๆ จนคาดคั้นถามจนได้ความว่า ตาแก่ฉินไปรู้จักกับพ่อหนุ่มคนหนึ่งที่หาของดีๆ มาได้เพียบ แค่เอาทองหรือหยกไปแลกนิดหน่อย ก็ได้เสบียงมาเป็นกอบเป็นกำ แถมยังปลอดภัยไร้กังวล

ตอนแรกคุณปู่จ้าวยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ กลัวว่าจะเป็นพวกสายลับมาล่อซื้อ เพื่อจับกุมพวกมีของเก่าซ่อน

ต้องรู้ก่อนว่าที่พวกเขารอดพ้นจากยุคปฏิวัติวัฒนธรรมมาได้ ก็เพราะตัดสินใจบริจาคทรัพย์สินเกือบทั้งหมดออกไป

ถ้าโดนจับได้ว่าแอบซุกซ่อนสมบัติเก่าไว้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าครอบครัวจะต้องเจอหายนะขนาดไหน

ดังนั้น ต่อให้ชีวิตจะลำบากยากจนแค่ไหน คุณปู่จ้าวก็ไม่เคยคิดจะงัดเอาของเก่าที่ซ่อนไว้ออกมาใช้

แต่หลังจากเห็นตาแก่ฉินการันตีความปลอดภัย และเห็นคนบ้านฉินหน้าตาอิ่มเอิบมีน้ำมีนวลขึ้นทุกวัน ความอิจฉาก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

โดยเฉพาะเวลาเห็นหลานชายวัยกำลังโตของตัวเองต้องตื่นมากลางดึกเพราะความหิว ความอิจฉานั้นก็ยิ่งทวีคูณ

มีของดีอยู่ในมือเยอะแยะจะมีประโยชน์อะไร ถ้าหลานชายต้องมาอดมื้อกินมื้อแบบนี้

แววตาของคุณปู่จ้าวฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาตัดสินใจลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องนอน