บทที่ 113 ไม่สะอาดเท่าไหร่ กินเข้าไปไม่ตายหรอก

ถ้าเลือกได้ ซ่งเฉินก็อยากให้คนบ้านตระกูลชิวหายหัวไปจากชีวิตของเสี่ยวเหนียนตลอดกาล

แต่สำหรับชิวเจียเหนียนแล้ว คนพวกนั้นก็ยังได้ชื่อว่าเป็นญาติ ผู้ใหญ่อย่างเขาไม่มีสิทธิ์เอาความแค้นส่วนตัวไปยัดเยียดใส่หัวเด็ก 7 ขวบ

นางเฒ่าชิวเองก็เพิ่งได้สติว่าเผลอพูดแรงเกินไป หน้าถอดสีสลับเขียวคล้ำ อยากจะตบปากตัวเองสักฉาดสองฉาด

นางรักหลานชายคนเดียวคนนี้จากใจจริง ที่พูดไปเมื่อกี้ก็เพราะโมโหจนหน้ามืด

แต่จะให้คนอย่างนางเอ่ยปากขอโทษเด็กตัวกะเปี๊ยก? ฝันไปเถอะ! นางมองหลานชายที่ยืนก้มหน้าซึมด้วยสายตาซับซ้อน คิดในใจว่าเด็กก็คือเด็ก เดี๋ยวผ่านไปไม่กี่วันก็ลืม ถึงตอนนั้นค่อยมากล่อมให้กลับบ้านก็ยังไม่สาย