บทที่ 124 โบราณว่าหลานมักหน้าเหมือนน้า

“อือ...” ชิวเจียเยว่ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาเหมือนหนอนน้อยอยู่ในอ้อมกอดของน้าชาย แต่พยายามดิ้นเท่าไหร่ก็หลุดจากพันธนาการของน้าไม่ได้สักที

หร่วนมู่ชิงเห็นหน้าเล็กๆ นั่นแดงก่ำจากการกลั้นหายใจ ก็รีบดึงตัวหนูน้อยเข้ามาในอ้อมกอดตัวเอง แล้วหันไปดุซ่งเฉินด้วยสายตาตำหนิปนเอ็นดู “ไม่เห็นเหรอคะว่าเยว่เยว่อึดอัดแย่แล้ว คุณเล่นกอดแรงขนาดนั้นได้ไง”

ซ่งเฉินเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ บนผิวขาวเนียนของหลานสาวมีรอยนิ้วมือจางๆ ปรากฏอยู่ ความรู้สึกผิดพุ่งขึ้นมาในใจทันที “เยว่เยว่เจ็บไหมคะ? น้าขอโทษนะ น้าไม่ได้ตั้งใจ”

ปกติเขาไม่ค่อยได้คลุกคลีกับหลานๆ เท่าไหร่ เลยกะแรงไม่ถูก ไม่คิดว่าผิวเด็กจะบอบบางขนาดนี้ แค่ออกแรงนิดเดียวก็เป็นรอยแล้ว

“น้าเฉินนิสัยไม่ดี! ไม่รักน้าเฉินแล้ว รักน้าหร่วนดีกว่า!” ชิวเจียเยว่เบะปากงอนตุ๊บป่อง ซุกหน้าเข้าหาอกนุ่มๆ ของหร่วนมู่ชิง