บทที่ 125 อั่งเปา 8,888 หยวน

หลังมื้ออาหารค่ำ หร่วนมู่ชิงก็เอ่ยปากขอตัวกลับ

“คุณน้าคะ นี่ก็ดึกมากแล้ว หนูคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้มีโอกาสหนูจะมาเยี่ยมใหม่ค่ะ”

“อ้าว... จะรีบกลับไปไหนล่ะลูก นานๆ จะมาสักที อยู่เล่นต่ออีกหน่อยสิ ในตู้เย็นมีแตงโมแช่เย็นเจี๊ยบอยู่ เดี๋ยวป้าไปหั่นให้กินนะ” จางเยี่ยนชุนจับมือหร่วนมู่ชิงไว้แน่นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดูไม่ออกเลยว่าเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก นึกว่ารู้จักกันมาเป็นสิบปี

หร่วนมู่ชิงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางซ่งเฉิน ช่วยด้วย!

ซ่งเฉินพยักหน้าเบาๆ รับรู้สัญญาณ SOS เขาเดินเข้าไปแกะมือแม่ออกอย่างนุ่มนวล “แม่ครับ รุ่นพี่ทำงานมาทั้งวัน เหนื่อยแย่แล้ว ให้เขากลับไปพักผ่อนที่โรงแรมเถอะครับ”