บทที่ 127 ทำไมได้กลิ่นชาเขียวลอยมาตุๆ

สุดท้ายหลานเสวี่ยอี๋ก็ทนเห็นเพื่อนรักขายขี้หน้าไม่ได้ เธอจึงเป็นฝ่ายออกโรงแก้สถานการณ์ “ที่หร่วนหร่วนไปนั่งข้างหลัง ก็เพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเธอนั่นแหละ เป็นไง? ซึ้งใจไหมจ๊ะ?”

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ทำให้เรื่องจริงฟังดูเหมือนเรื่องล้อเล่น เพื่อลดความกระอักกระอ่วน

ซ่งเฉินเองก็แค่ถามไปตามมารยาท ไม่ได้ติดใจอะไร ความสนใจของเขาถูกเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว

ไม่รู้ว่าเป็นที่สมรรถนะรถ หรือเป็นที่ฝีมือคนขับกันแน่ นั่งไปได้ไม่นาน ซ่งเฉินก็เริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

เขาเลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อย สูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้าปอดเฮือกใหญ่