บทที่ 138 ลอบตีหัว, สลบเหมือด

เจียงเย่ว์กลับมาถึงบ้านพักยุวชนในสภาพเปียกโชก พอเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่แห้งสบายเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากด้านนอก

“ใครคะ?” เธอตะโกนถามพลางเดินไปที่ประตู

คนข้างนอกไม่ตอบ แต่เสียงเคาะประตูกลับดังรัวเร็วและรุนแรงขึ้น เจียงเย่ว์กลัวว่าเพื่อนยุวชนคนอื่นอาจมีเรื่องด่วน จึงรีบปลดกลอนประตูออก

“ฮะ! ทำไมเป็นแก!” เจียงเย่ว์เห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ก็ตกใจจนถอยกรูดไปสองก้าว พอตั้งสติได้จะรีบดันประตูปิด แต่ก็สายไปเสียแล้ว

เถียนต้าเฉียง ใช้มือข้างเดียวดันประตูไว้ สีหน้าฉายแววหงุดหงิด “เปิดประตูชักช้าลีลาจริงโว้ย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”