บทที่ 139 ชีวิตกับสมบัติ... อันไหนสำคัญกว่ากัน?

ซ่งเฉินยกเท้าเขี่ยร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้นสองสามที เพื่อให้แน่ใจว่าสลบจริง จากนั้นจึงคว้าเชือกป่านมามัดอีกฝ่ายไว้อย่างไม่รีบร้อน แล้วลากขาข้างหนึ่งลากร่างนั้นไปตามพื้นเหมือนลาก หมูตาย มุ่งหน้าไปยังถ้ำที่เขาสำรวจไว้ล่วงหน้า

เถียนต้าเฉียงดูตัวไม่สูงมาก แต่กะน้ำหนักคร่าวๆ น่าจะราว 60-70 กิโลกรัม กว่าจะลากมาถึงถ้ำ ซ่งเฉินก็หอบแฮกจนลิ้นห้อย

น่าเสียดายที่ มิติลุกปัดไม้ ของเขาเก็บสิ่งมีชีวิตไม่ได้ ไม่งั้นจับโยนเข้าไปในมิติก็จบเรื่องแล้ว ไม่ต้องมาเปลืองแรงลากให้เหนื่อยแบบนี้

เถียนต้าเฉียงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือ... เจ็บ!

เจ็บฉิบหายวายวอด เกิดมาไม่เคยเจ็บขนาดนี้มาก่อน