บทที่ 141 พิการ

ซ่งเฉินเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดิบพอดี ในฐานะลูกผู้ชายที่ต้องมาเห็นฉาก ‘สยองขวัญ’ (ไข่แตก) ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบ รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ที่เป้ากางเกงพิกล

“อะแฮ่ม...” เขาส่งเสียงกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติเจียงเย่ว์

เจียงเย่ว์กำลังจะอ้าปากพูด แต่ซ่งเฉินยกมือห้าม “ออกไปคุยข้างนอกเถอะ”

ทั้งคู่เดินออกมานอกถ้ำ เจียงเย่ว์ก้มหน้ามองพื้นตลอดเวลา “สหายซ่ง... คุณคิดว่าฉันโหดเหี้ยมเกินไปหรือเปล่าคะ? ฉันตีขาเขาหัก แถมยังทำลาย... ‘รากเหง้า’ (ทำหมันสด) เขาด้วย”

“ไม่หรอก มันคือผลกรรมที่มันสมควรได้รับต่างหาก” ซ่งเฉินส่ายหน้า เขาจะไปมองว่าเธอโหดเหี้ยมได้ยังไง เธอต่างหากที่เป็นผู้ถูกกระทำ