บทที่ 142 สิ้นทายาทสืบสกุลตระกูลเถียน

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ซ่งเฉินคาดการณ์ไว้ ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา เถียนต้าเฉียงก็ฟื้นคืนสติ

ทันทีที่รู้สึกตัว ความเจ็บปวดมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาจนเขาต้องดิ้นพล่านไปกับพื้น

ตอนนั้นเองเขาถึงรู้ตัวว่าเชือกที่เคยมัดมือมัดเท้าได้หายไปแล้ว

เขารีบตะเกียกตะกายดึงถุงคลุมหัวออก แล้วกระชากผ้าขี้ริ้วในปากทิ้ง น้ำลายไหลย้อยเปรอะมุมปากเพราะอ้าปากค้างเป็นเวลานาน

“อ๊ากกก!!!” เถียนต้าเฉียงพยายามจะลุกขึ้น แต่ขากลับไร้ความรู้สึกแถมยังเจ็บเจียนตาย จนต้องยอมแพ้นอนคว่ำหน้าตะโกนขอความช่วยเหลือ